I²C-bus

De I²C-bus (spreek uit als: I kwadraat C bus), eertijds aangeduid met IIC-bus (Inter-IC-bus), is een synchrone, seriële bus, ontwikkeld voor datacommunicatie tussen microprocessoren en andere IC's, meestal op één enkele printplaat.

Geschiedenis

Ze werd in 1979 door Philips ontwikkeld en in 1980 gepatenteerd als betrouwbaar en goedkoop alternatief ter vervanging van een reeks van verschillende andere databussen die destijds werden toegepast in consumentenapparaten. Het systeem had aanvankelijk enkele nadelen, zoals een lage snelheid (100 kbit/sec) en een geringe storingszekerheid bij lange leidingen (in de praktijk mag de totale lengte van de bus zeker niet langer dan 1m zijn), maar later is de snelheid opgevoerd en zijn er speciale buffer-IC's ontwikkeld om de leidinglengte van de bus te vergroten.

Voordelen

De voordelen zijn echter al even belangrijk, wanneer aangewend in geschikte toepassingen. De belangrijkste voordelen zijn:

• Lage kostprijs.
• Eenvoudige bedrading (slechts twee signaalleidingen).
• Weinig soldeerpunten, kleine IC's.
• Uitgebreid gamma IC's met de I²C interface.
• Compatibele IC's van andere fabrikanten.
• Robuuste bouw.
• Langzame perifere chips kunnen wachtcycli afdwingen.
• Geïntegreerde multimastermogelijkheid, dat wil zeggen meerdere microcontrollers (masters) kunnen dezelfde bus gebruiken en zelfs onderling communiceren.

Latere versies

In latere versies van de I²C-bus zijn er verschillende verbeteringen aangebracht. Zo is onder andere de maximale snelheid verhoogd naar 400 kbit/sec (Fast-mode) en weer later naar 3,4 Mbit/sec (High-speed mode), is de adresseringsruimte van aangesloten IC's vergroot van 7 naar 10 bit en zijn er voorzieningen gekomen om I²C-bussen met verschillende voedingsspanningen te verbinden.

In 2006 heeft Philips een afdeling afgesplitst onder de naam NXP, die nu de I²C-standaard mee bewaakt.

Externe links

• (en) I²C Introductie
• (en) I²C Informatie