Jean Rey

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean Rey tijdens het World Economic Forum in 1975

Jean Rey (Luik, 15 juli 1902 - aldaar, 19 mei 1983) was een Belgisch advocaat en liberaal politicus. Van 1967 tot 1970 was hij voorzitter van de Europese Commissie.

Achtergrond[bewerken]

Rey werd geboren in een Waalse protestantse familie (zijn vader was een predikant van Zwitserse komaf) en studeerde rechten aan de Université de Liège. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in Duitse krijgsgevangenschap.

Jean Rey was een overtuigde voorstander van een vergaande federalisering van België. Hij was, samen met onder meer Julien Lahaut, één der indieners van een "Voorstel tot herziening van de Grondwet" dat op 25 maart 1947 in de Kamer der Volksvertegenwoordigers werd ingediend. In het eerste artikel van de voorgestelde nieuwe Grondwet werd België gedefinieerd als een Confederatie gevormd door twee gewestelijke Staten Vlaanderen en Wallonië, en door het Federaal gewest Brussel.

Politieke loopbaan[bewerken]

Tijdens zijn Europese loopbaan bleef hij ook actief in de Belgische politiek als lid van de liberale PRLW en diens voorlopers. Van 1964 tot 1974 was hij voorzitter van het Europacollege in Brugge.

In 1972 werd Jean Rey benoemd tot minister van Staat.

Voorganger:
Robert De Man
Minister van Wederopbouw
1949-1950
Opvolger:
André Dequae
Voorganger:
Jean Duvieusart
Minister van Economische Zaken
1954-1958
Opvolger:
Raymond Scheyven
Voorganger:
nieuw
Europees Commissaris voor België
1958-1970
Opvolger:
Albert Coppé