Macadam
Macadam is een type zeer open wegverharding in 1834 ontwikkeld door de Schot John McAdam (1756 - 1836). Het is opgebouwd uit drie lagen verschillende steenslag: de basis wordt gevormd door grove steenkorrels die voor de stabiliteit zorgen. Deze korrels worden afgestrooid door het inwalsen van twee kleinere types grind.
Dit type wegdek is door de vele holle ruimtes en het ontbreken van bindmiddel (teer of bitumen) erg gevoelig voor spoorvorming. Daarnaast zorgt het ontbreken van bindmiddel ervoor dat steenslag en grind makkelijk kan opspatten, hetgeen zowel slecht is voor de kwaliteit van het wegdek (materiaalverlies) als voor de voertuigen die van deze wegen gebruikmaken. Om deze redenen wordt dit type wegverharding sinds de opkomst van gemotoriseerd verkeer nauwelijks meer toegepast. In verschillende landen kan men echter nog steeds macadamwegen aantreffen, vooral in dunbevolkte gebieden en in ontwikkelingslanden.
[bewerken] Tarmac
Een variant op het hierboven beschreven 'watergebonden' macadam is 'teergebonden macadam' (tarmac). Tarmac is ontwikkeld door de Engelsman Edgar Purnell Hooley om de nadelen van het ongebonden macadam te ondervangen. Dit procedé is gebaseerd op innovaties gedurende de negentiende eeuw om met behulp van teer het macadam te binden en zodoende stofvorming en rafeling (verlies van steenslag en grind) van de wegverharding tegen te gaan. Het door Hooley in 1901 gepatenteerde tarmac-procédé hield in dat mineraal aggregaat vooraf werd gemengd met teer en daarna door middel van walsen werd verdicht. Hiermee is het tarmac een voorloper van tegenwoordig veel toegepaste asfaltverhardingen als asfaltbeton en steenmastiekasfalt.
