Michael Rogers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Michael Rogers
Rogers TDF2012.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Michael Rogers
Geboortedatum 20 december 1979
Geboorteplaats Vlag van Australië Barham, Australië
Lengte 185 cm
Gewicht 73 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Tinkoff-Saxo
Specialisatie Tijdrijden
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Italië 6e (2009)
2 etappezeges
Ronde van Frankrijk 9e (2006)
1 etappezege
UCI World Tour 17e (2012)
Extra
Zeges:  
Tour Down Under
WK tijdrijden
Ronde van Californië
2002
2003, 2004 en 2005
2010
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Michael Rogers (Barham, 20 december 1979) is een Australische wielrenner. Rogers heeft een Nederlandse moeder, maar is opgegroeid in Australië.

Biografie[bewerken]

Rogers werd prof in 2001 bij Mapei. Al in zijn eerste jaar bewees hij een buitengewoon goed tijdrijder te zijn en werd hij onder meer tweede in de Grote Prijs Eddy Merckx, samen met ploeggenoot Fabian Cancellara. Ook in 2002 behaalde hij diverse ereplaatsen in tijdritten en won bovendien de Tour Down Under in eigen land, waar hij ook een rit in lijn won. Het voorjaar van 2003 brak Rogers definitief door toen hij binnen iets meer dan een maand de Ronde van België, de Route du Sud en de Ronde van Duitsland wist te winnen. Zijn debuut in de Ronde van Frankrijk viel enigszins tegen, maar hij sloot het seizoen af met een tweede plaats op het wereldkampioenschap tijdrijden. Lance Armstrong noemde Rogers dan ook als één van zijn mogelijke opvolgers. Rogers werd door zijn goede prestaties verkozen tot Australisch wielrenner van 2003.

In 2004 stokte Rogers' opmars een beetje, hij behaalde vooral enkele ereplaatsen in tijdritten, maar tijdens het wereldkampioenschap pakte hij wel de gouden medaille. En niet alleen dat: omdat de winnaar van het jaar daarvoor David Millar had bekend doping te hebben gebruikt, kreeg Rogers in diezelfde week ook de gouden medaille van het jaar ervoor uitgereikt. In 2005 won Rogers voor de derde keer op rij de wereldtitel tijdrijden in Madrid, een record. Rogers reed in 2006 een sterke Ronde van Frankrijk, waarin hij negende werd in het eindklassement. Daarnaast wist hij eindelijk weer eens een wedstrijd te winnen: een etappe in de Regio Tour. Het wereldkampioenschap tijdrijden liep uit op een grote teleurstelling en Rogers wist zijn titel niet te prolongeren. Voor de Ronde van Frankrijk van 2007 werd Rogers opnieuw een top-10 plaats toegedicht. De kopman van T-Mobile kwam echter tijdens de 8e etappe ten val bij een afdaling. Rogers klom weer op de fiets maar moest enige tijd later, zwaar geëmotioneerd, opgeven.

In 2008 zou Rogers opnieuw een gooi naar het podium van de Tour doen, maar door de ziekte van Pfeiffer werden zijn deelnames aan Tour en Giro 2008 onmogelijk gemaakt.

Vanaf 2011 heeft hij Team HTC-Columbia ingeruild voor Team Sky.[1] Hier vertrok hij weer na twee seizoenen waarna hij voor Saxo-Tinkoff gaat rijden.[2]

In 2012 raakte Tyler Hamilton, de Olympisch kampioen tijdrijden van 2004, zijn Olympische titel kwijt. Rogers, die als vierde was geëindigd, schuift hierdoor een plekje op in het klassement en krijgt alsnog een bronzen medaille.[3]

Na het winnen van de Japan Cup eind 2013 testte Rogers positief op clenbuterol. Hij ontkende opzettelijk gebruik en stelde dat deze positieve test het gevolg was van het eten van vervuild vlees. Rogers werd voorlopig geschorst, maar de UCI sprak hem in april 2014 vrij.[4] Hij maakte zijn rentree enkele dagen later tijdens Luik-Bastenaken-Luik. Zijn tweede wedstrijd was de Ronde van Italië. Hier won hij twee etappes, waaronder de twintigste etappe met aankomst op de gevreesde Monte Zoncolan.

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2000- 1 zege

2002- 3 zeges

2003- 6 zeges

2004- 1 zege

2005- 1 zege

2006- 1 zege

2009- 2 zeges

2010- 2 zeges

2012- 3 zeges

2013- 1 zege

2014- 3 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2002
2003 42e  
2004 22e  
2005 41e  
2006 opgave   9e  
2007 opgave  
2008
2009 6e   101e  
2010 36e  
2011
2012 23e Jersey yellow number.svg 
2013 16e  
2014 18e (2)  26e (1) 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
2002 136e
2003 128e 79e
2004 94e opgave 54e 81e
2005 83e 27e (UPT)
2006 100e 84e 50e 84e (UPT)
2007 51e 84e 99e opgave 54e (UPT)
2008 77e opgave 35e (UPT)
2009 71e 107e 43e (UWR)
2010 25e 96e 43e (UWR)
2011 83e 41e 101e
2012 17e (UWT)
2013 40e 51e
2014 opgave
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Tour Down Under Ruta del Sol Ronde van Californië Ronde van België Ronde van Beieren
1999 62e
2000
2001 33e (1 etappe)
2002 Jersey orange.svg 1e (1 etappe)
2003 17e Jersey black.svg 1e
2004
2005 36e
2006 53e
2007 7e
2008
2009 6e 3e
2010 23e Jersey red.svg 1e Jersey yellow.svg 1e
2011 53e
2012 4e Jersey yellow.svg 1e (2 etappes)
2013 2e

Ploegen[bewerken]


Voorganger:
Santiago Botero
MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioen tijdrijden MaillotMundialCrono.PNG
2003, 2004, 2005
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Fabian Cancellara
Bronnen, noten en/of referenties