Palestijnse Bevrijdingsorganisatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf PLO)
Ga naar: navigatie, zoeken

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, meer bekend onder de Engelse afkorting PLO (Palestine Liberation Organization; Arabisch: منظمة التحرير الفلسطينية; Munazzamat al-Tahrir al-Filastiniyyah), werd op 28 mei 1964 opgericht. Gamal Abd-el Nasser speelde een belangrijke hoofdrol in de stichting van deze organisatie.

De PLO werd door de Verenigde Staten en Israël gezien als een terroristische organisatie tot de Conferentie van Madrid in 1991.

Rabin, Clinton en Arafat in 1993
Het voormalige Orient House van de PLO in Oost-Jerusalem met diplomatieke, economische en sociaal-culturele functies, door Israël definitief gesloten in 2001 [1]

Doelstelling en verwezenlijking[bewerken]

Volgens het oorspronkelijke Handvest is het doel van de organisatie het "bevrijden" van de Palestijnse Staat, het terugbrengen naar de grenzen zoals die voor het Britse Mandaatgebied Palestina waren vastgesteld en tot 1947 van kracht waren.

Hoewel de PLO later ook parlementair en diplomatiek politiek actief was, zag zij vroeger volgens het handvest gewapende strijd als het enige alternatief voor de bevrijding. Dat ging zelfs zover dat de PLO zich tijdens de Tweede Golfoorlog solidair verklaarde met Irak, terwijl van alle Arabische staten alleen Jordanië uit pragmatische redenen enigszins pro-Irak was.

Op 9 september 1993, enkele weken na de ondertekening van de Oslo-akkoorden, verklaarden Israël en de PLO elkaar wederzijds te erkennen met de intentie om als buren en niet als vijanden naast elkaar te leven.[2] Daarop kreeg de organisatie een zetel toegewezen in de Verenigde Naties als wettelijke vertegenwoordiging van het Palestijnse volk.[3] Israël en de Verenigde Staten hadden dat tot die tijd geblokkeerd.

Vestigingsplaats[bewerken]

De beweging had eerst haar hoofdkwartier in Amman, de Jordaanse hoofdstad. In 1970 ontstond er een machtsstrijd tussen de Jordaanse koning Hoessein en het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina dat niet accepteerde dat Hoessein via stille diplomatie tot een vergelijk met Israël hoopte te komen over de Westelijke Jordaanoever (exclusief Oost-Jeruzalem). De PLO raakte bij dit conflict betrokken, net als Syrië dat het land binnenviel maar werd teruggedreven. Daarop werden de PLO-aanhangers en Palestijnse vluchtelingen verdreven naar Libanon en werd Beiroet de plek van het hoofdkwartier van de PLO.

Vanuit Libanon pleegde de PLO regelmatig aanslagen in Noord-Israël (naast wereldwijd vele terroristische acties[bron?]). Dat gebied werd vervolgens beter afgegrendeld waarna generaal Aoun tijdens de Libanese Burgeroorlog een militaire christelijke republiek (de facto een Israëlisch protectoraat) in Zuid-Libanon stichtte.

Toen Israël in 1982 Libanon binnenviel en Beiroet binnentrok, werd de PLO één van de partijen in de Libanese Burgeroorlog. De organisatie werd gedwongen te verhuizen naar de Tunesische hoofdstad Tunis. Pas in 1993 kon zij haar intrek nemen in Ramallah, de facto de huidige Palestijnse hoofdstad. In het Handvest staat Oost-Jeruzalem, waar het "Orient House" staat, genoemd als hoofdstad.

Aanhang en tegenstand[bewerken]

De PLO is gedeeltelijk voortgekomen uit oud-strijders van de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 die volgde op Resolutie 181 van de Verenigde Naties van november 1947 inzake de verdeling van het Brits Mandaatgebied Palestina in een Arabische en een Joodse staat en een internationale status voor Jeruzalem.

Yasser Arafat was sinds 1969 tot zijn overlijden op 11 november 2004, de leider van de PLO. Hij was medeoprichter van de panarabische beweging Al Fatah, opgericht in 1959 in Koeweit. Radicalere Palestijnen stichtten bewegingen als het marxistische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (1967), en Zwarte September (1970-1973). Deze werden alle lid van de gematigder koepelorganisatie PLO en pleegden wereldwijd terroristische aanslagen; van deze bewegingen bestaat tegenwoordig alleen Fatah nog.[bron?] De Al-Aqsa Martelarenbrigade, opgericht in 2000 tijdens de Tweede Intifada, zou de militaire tak van Fatah zijn[4] en wordt zowel door de Europese Unie als de Verenigde Staten beschouwd als een terreurorganisatie.

In 1987 werd de Palestijnse islamistische verzetsbeweging, en later ook politieke partij, Hamas opgericht. Deze maakt geen deel uit van de PLO en is een belangrijke concurrent geworden van seculiere, bij de PLO aangesloten organisaties zoals Fatah, die in principe ook openstaan voor Palestijnse christenen en anderen. Ook Al Qaida heeft geprobeerd de Palestijnse zaak te islamiseren[bron?].

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Orient House
  2. Wederzijdse erkenning Los Angeles Times, 10 september 1993
  3. Question of Palestine, UNGA’s 62nd regular Session (2007-2008). Online on the site of the United Nations. Te vinden onder International Peace and Security
  4. al-Aqsa Martelaren Brigade