Periplasma

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De periplasmatische ruimte of periplasma is een ruimte tussen de binnenste celmembraan en buitenste membraan bij gram-negatieve bacteriën of de equivalente ruimte buiten de binnenste membraan bij gram-positieve bacteriën. Het kan tot 40% van het celvolume beslaan bij gram-negatieve species, maar is drastisch smaller bij de gram-positieve.[1] Het periplasma bevat een los netwerk van mureïne (peptidoglycaan), evenals een 'gel' die veel periplasmatische eiwitten bevat. Het betreft hydrolytische enzymes,[2] bindingsproteïnen voor het ABC-transport en chemoreceptoren voor de chemotaxis. Andere enzymes in het periplasma zijn betrokken bij verschillende biochemische pathways, zoals de peptidoglycaansynthese, het elektronentransport en het xenobiotisch metabolisme.[3] De buitenste membraan heeft dus als voornaamste functie om die periplasmatische eiwitten dicht bij de cel te houden. Bij sommige bacteriën bevat het periplasma ook bèta-lactamase, een enzyme verantwoordelijk voor de afbraak van penicilline. Dit kan van klinisch belang zijn wanneer we spreken over antibiotica resistentie.

Bouw van een gram-negatieve celwand

Ander gebruik[bewerken]

In gist verwijst de term "periplasmatische ruimte" naar de dunne regio tussen de plasmamembraan en de celwand. (Bij bacteriën is het een eigenlijk deel van de celwand)

Referenties[bewerken]

  1. Otto Holst; Guntram Seltmann, The Bacterial Cell Wall, Springer, Berlijn ISBN 3-540-42608-6.
  2. Kenneth J. Ryan; C. George Ray, Sherris Medical Microbiology: An Introduction to Infectious Diseases, McGraw-Hill Medical Publishing Division, New York, 2004 ISBN 0-8385-8529-9.
  3. Klein, Donald W.; Prescott, Lansing M.; Harley, John, Microbiology, McGraw-Hill Higher Education, Boston, 2005 ISBN 0-07-295175-3.

Meer info[bewerken]

  • D. White, The Physiology and Biochemistry of Prokaryotes, Oxford University Press, Oxford, 2000, pp. 22.