Prosopopee

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een prosopopee.

Bij een prosopopee (ook wel sermonicatio of personificatio) legt de auteur zijn woorden, in directe rede, in de mond van een derde persoon. Dit stijlmiddel beoogt ofwel enige pathos, ofwel het tactische voordeel dat de auteur niet de verantwoordelijkheid hoeft op te nemen voor deze woorden.

Een voorbeeld:
Nam quid putamus illos dicturos, si hoc iudicaritis? Nonne omnes hac utentur oratione:" ..." (Want wat denken we dat zij zullen zeggen, indien jullie zo zullen vonissen? Zullen ze niet allemaal als volgt spreken:"...")

Geplaatst op:
27-03-2007
Dit artikel is een beginnetje over literatuur. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Bewerken