Roosterdefect

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Roosterdefecten zijn fouten in de lange-afstand-ordening van een kristal.

Een roosterdefect kan puntvormig, eendimensionaal, tweedimensionaal of driedimensionaal zijn:

Puntvormig[bewerken]

Puntvormige roosterfouten
  • vacature (atoom afwezig);
  • substitioneel atoom (een vreemd atoom op een roosterplaats);
  • interstitioneel atoom (een (vreemd) atoom in de tussenruimte tussen matrixatomen)

in ion-kristallen:

  • Frenkel-defect (een kation dat zijn plaats verlaat en een interstitioneel atoom wordt);
  • Schottky-defect (een kationvacature samen met een anionvacature).

Lijnvormig[bewerken]

kan beschouwd worden als de grens tussen twee delen van een kristalvlak die elk apart volmaakt zijn, maar niet doorlopend in elkaar overgaan.

Lokaal kan dit tot grote energieconcentraties leiden.

Vlakvormig[bewerken]

Vlakvormige roosterfouten

als gevolg van een structuur- en/of oriëntatieverandering aan weerszijden van een grens.


Alle roosterdefecten vertegenwoordigen een bepaalde hoeveelheid energie die in het kristalrooster wordt opgeslagen. Om een kristalrooster vervolgens te deformeren, moet de extra hoeveelheid energie van de aanwezig roosterdefecten ook overwonnen worden. Het introduceren van roosterdefecten is dus een methode om het materiaal harder en sterker te maken. Men kan de concentratie roosterfouten verhogen door:

  • snel afkoelen vanaf hoge temperatuur;
  • plastische vervorming;
  • bestraling met energierijke deeltjes.

Bij een te hoge concentratie zal het materiaal echter bezwijken.