Semiramis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Schilderij van Semiramis door Giovanni Francesco Barbieri (1624)

Semiramis was een legendarische Assyrische koningin. Ze is ons bekend via auteurs als Herodotus, Diodorus Siculus, Junianus Justinus en Ctesias van Cnidus en werd aanbeden als Moeder der goden.

Volgens de legende was zij de dochter van de godin Derketo. Ze zou de echtgenote geweest zijn van koning Ninus. Vele monumenten uit het Nabije Oosten werden aan haar toegeschreven, zoals de hangende tuinen van Babylon. Ze wordt vaak gelijkgesteld met Sammuramat, de Babylonische echtgenote van Shamshi-Adad V, maar dit blijft een hypothese op basis van de gelijkenis in klank tussen beide namen. Na de dood van Shamshi-Adad in 808 v Chr. was zij gedurende een vijftal jaar de regentes voor haar minderjarige zoon Adad-nirari III en heerste aldus over Assyrië.

Voltaire schreef de tragedie Semiramis over haar, Domenico Cimarosa, Christoph Willibald Gluck, Giuseppe Sarti en Gioacchino Rossini componeerden een opera met als titel Semiramide. Giacomo Meyerbeer bewerkte het toneelstuk van Pietro Metastasio, Semiramide riconosciuta, tot een opera met dezelfde titel. Joséphin Péladan schreef een gelijknamig toneelstuk over dit gegeven. Eén van haar afbeeldingen,een sculptuur waar zij haar onbevlekt kind Tammuz op haar arm heeft,toont veel overeenkomsten met de maagd Maria.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]