The Living Daylights

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Living Daylights
Tagline Living on the edge. It's the only way he lives.
The new James Bond... living on the edge.
It's the only way he lives.
The most dangerous Bond. Ever.
Living on the edge.
007 for Thrills. 007 for Romance.
Regie John Glen
Producent Albert R. Broccoli
Michael G. Wilson
Barbara Broccoli (associate producer)
Tom Pevsner (associate producer)
Scenario Ian Fleming (verhaal)
Richard Maibaum
Hoofdrollen Timothy Dalton
Maryam d'Abo
Jeroen Krabbé
Muziek John Barry
A-ha
Montage John Grover
Cinematografie Alec Mills
Distributie United Artists
Première 30juni 1987
Genre Actie, thriller
Speelduur 131 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Budget $40.000.000
Voorloper A View to a Kill
Vervolg Licence to Kill
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Living Daylights is de vijftiende James Bondfilm, geproduceerd door EON Productions, met Timothy Dalton als James Bond. De film is uitgebracht in 1987. Hij is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal uit de verhalenbundel Octopussy and The Living Daylights uit 1966.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Aan het begin van de film trachten de drie Britse agenten 007, 002 en 004 per parachute te landen op het schiereiland Gibraltar, om de verdediging te testen. 002 wordt vrijwel direct gevangengenomen door de SAS. 004 wordt echter door een onbekende aanvaller vermoord. 007, James Bond, is getuige van het incident en zet de jacht in op de moordenaar, die eindigt in een dodenmansrit met een met explosieven afgeladen Land Rover. Bond ontsnapt met zijn reserveparachute terwijl de moordenaar omkomt in de exploderende auto.

Bond assisteert bij de overloop naar het westen van de KGB-officier, generaal Georgi Koskov (Jeroen Krabbé), in Bratislava. Bond moet voorkomen dat eventuele scherpschutters Koskov neer zullen schieten. Koskovs ontsnapping vindt plaats, kort na een concert, en Bond en collega Saunders (Thomas Wheatley) herkennen de scherpschutter als een jonge celliste. Bond gelooft niet dat ze een professionele moordenares is, en schiet haar enkel in de hand. Koskov wordt via Oostenrijk naar Engeland gebracht, waar hij M en minister Frederick Gray vertelt dat de nieuwe KGB-leider, generaal Leonid Pushkin, de doctrine van Smertj Sjpionam nieuw leven heeft ingeblazen: hij geeft hen een grote dodenlijst, vol namen van Westerse spionnen. De moord op 004 hoorde hier ook bij. Kort daarna dringt een moordenaar genaamd Necros (Andreas Wisniewski) binnen in Koskovs schuilplaats en ontvoert hem.

Het lijkt erop dat Koskov weer in handen van de KGB gevallen is, en M geeft Bond opdracht om Pushkin te liquideren. Bond, die Pushkin persoonlijk kent, twijfelt aan de waarheid van het verhaal en reist eerst af naar Bratislava om de jonge celliste, Kara Milovy (Maryam d'Abo), op te sporen. Zij blijkt inderdaad geen moordenares: ze gebruikte losse flodders, en is bovendien de vriendin van Koskov. Blijkbaar hoopte Koskov dat Bond haar dood zou schieten. Bond en Kara ontsnappen naar Oostenrijk, waar Bond Saunders laat uitzoeken hoe Koskov aan het geld voor Kara's cello is gekomen. Saunders ontdekt dat de cello betaald is door Brad Whitaker (Joe Don Baker), een Amerikaanse wapenhandelaar in Tanger. Kort daarna wordt Saunders door Necros vermoord, waarbij opnieuw de tekst Smertj Sjpionam wordt achtergelaten. Bond gaat met Kara naar Tanger, onder het voorwendsel dat ze daar herenigd kan worden met Koskov.

In Tanger confronteert Bond generaal Pushkin (John Rhys-Davies, die uitlegt dat hij Koskov wilde arresteren omdat deze regeringsgeld heeft verduisterd. Bond en Pushkin zetten vervolgens een moordaanslag in scène, waarbij Bond Pushkin lijkt te doden. Kara heeft ondertussen echter contact opgenomen met Koskov, die haar wijsgemaakt heeft dat Bond voor de KGB werkt. Bond wordt gevangengenomen door Koskov en naar een legerbasis in Afghanistan gebracht, waar Koskov ook Kara laat opsluiten. Koskov wendt voor op een geheime missie te zijn geweest, en nu hij de "moordenaar" van Pushkin gevangen heeft, is zijn naam gezuiverd. Bond en Kara ontsnappen samen met ene Kamran Shah (Art Malik) die een hoofdman van de Moedjahedien blijkt te zijn. De Moedjahedien hebben geld nodig, en helpen dus een bende gevaarlijke opiumhandelaars. Bond en Kara zijn getuige hoe Koskov met diamanten een grote hoeveelheid opium koopt, waarmee Whitaker een half miljard kan verdienen. Bond verschanst zich aan boord van de vrachtwagen en plaatst een bom tussen de drugs, terwijl de mannen van Shah de basis aanvallen. Bond en Kara vliegen weg met het vliegtuig waar de drugs in liggen, maar Necros is aan boord en valt Bond aan als hij de bom wil uitschakelen. Uiteindelijk valt Necros van grote hoogte te pletter, en kan Bond de bom uitschakelen, alvorens een noodlanding over de grens van Pakistan te maken. Koskov ontsnapt.

Met behulp van Pushkin, en CIA-agent Felix Leiter, valt Bond binnen bij Whitaker. Whitaker probeert hem met zijn moderne wapens te doden, maar wordt uiteindelijk door Bond gedood. De KGB arresteert Koskov, die zich er uit probeert te praten, maar Pushkin stuurt hem terug naar Moskou "in een diplomatenkoffer". Op het einde van de film treedt Kara op in een groot concert in Wenen, nadat generaal Gogol haar een visum heeft verleend. Na afloop heeft Kara een romantisch wederzien met Bond in de kleedkamer.

Oorsprong titel[bewerken]

De titel The Living Daylights verwijst naar een stukje dialoog. Nadat Bond Kara opzettelijk heeft gemist (en nadat Koskov is kunnen ontsnappen) zegt hij tegen z'n collega Saunders bij de grenscontrole tussen Oostenrijk en Tsjechoslowakije in de auto:

[...] I must have scared the living daylights out of her.

Filmlocaties[bewerken]

Rolverdeling[bewerken]

Bondgirl Maryam d'Abo.
Acteur Personage
Dalton, Timothy Timothy Dalton James Bond
Bliss, Caroline Caroline Bliss Miss Moneypenny
Llewelyn, Desmond Desmond Llewelyn Q
Brown, Robert Robert Brown M
d'Abo, Maryam Maryam d'Abo Kara Milovy
Krabbé, Jeroen Jeroen Krabbé Georgi Koskov
Baker, Joe Don Joe Don Baker Brad Whitaker
Terry, John John Terry Felix Leiter
Keen, Geoffrey Geoffrey Keen Frederick Gray
Wisniewski, Andreas Andreas Wisniewski Necros
Gotell, Walter Walter Gotell General Gogol

Filmmuziek[bewerken]

De titelsong van de film, The Living Daylights, werd gezongen door a-ha. De muziek van de film werd voor het laatst gecomponeerd door John Barry.

  1. The Living Daylights
  2. Necros Attacks
  3. The Sniper Was A Woman
  4. Ice Chase
  5. Kara Meets Bond
  6. Koskov Escapes
  7. Where Has Everybody Gone
  8. Into Vienna
  9. Hercules Takes Off
  10. Mujahadin And Opium
  11. Inflight Fight
  12. If There Was A Man
  13. Exercise At Gibralter
  14. Approaching Kara
  15. Murder At The Fair
  16. "Assassin" and Drugged
  17. Airbase Jailbreak
  18. Afghanistan Plan
  19. Air Bond
  20. Final Confrontation
  21. Alternate End Titles

Trivia[bewerken]

  • Dit is de eerste Bondfilm met Timothy Dalton als James Bond. Eigenlijk wilde men Pierce Brosnan voor de rol van Bond maar de Ierse acteur zat vast aan een ander contract. In 1995 zou hij de rol dan toch overnemen van Dalton.
  • Dit is ook de eerste Bondfilm met Caroline Bliss als Miss Moneypenny.
  • The Living Daylights kwam exact 25 jaar na de eerste Bondfilm, Dr. No, uit.
  • Op het einde van de film heeft componist John Barry een cameo als dirigent. Dit is de laatste Bondfilm waarvoor hij de muziek componeerde.
  • Dit is tevens de laatste Bondfilm met Geoffrey Keen als minister Gray, en Walter Gotell als generaal Gogol. Gogol zou oorspronkelijk een uitgebreide rol in de film hebben, maar vanwege gezondheidsproblemen ging dit niet door, waarop Gogol werd vervangen door de nieuwe generaal Pushkin.
  • De zakken met opium worden vermomd als zakken met medicijnen, met een rood kruis erop. Het Rode Kruis was hier niet blij mee, overwoog zelfs juridische stappen te ondernemen.