Thera

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Thera
Eiland van Griekenland
Thera
Thera
Locatie
Land Griekenland
Eilandengroep Cycladen
Locatie Egeïsche Zee
Coördinaten 36° 43′ NB, 25° 20′ OL
Algemeen
Oppervlakte 105 km²
Inwoners 15250 (census 2011)[1]
Detailkaart
Detailkaart
Detailkaart
Foto's
Satellietfoto (2000)
Satellietfoto (2000)
Portaal  Portaalicoon   Griekenland

Thera[2] (Grieks: Θηρα, Thira), of Santorini (Grieks: Σαντορίνη), is een Grieks eiland in de Egeïsche Zee, behorende bij de eilandengroep Cycladen. Het ligt ten noorden van Kreta, ten zuiden van Naxos en Paros, en bestaat feitelijk uit zes eilanden (Thira, Thirasia, Aspronisi, Paléa Kaméni, Néa Kaméni en Christiani) die ontstaan zijn tijdens uitbarstingen van de vulkaan in het midden van de eilandjes. Hierdoor ontstond een ringvormige archipel. In het jaar 2000 had Thera ongeveer 7100 inwoners. De hoofdstad heet Fira.

De Santorini is een van de zestien Decade Volcanoes die zijn aangewezen door de IAVCEI in verband met hun geschiedenis van grote uitbarstingen en de nabijgelegen bewoonde gebieden.

Thera in mythes[bewerken]

De naam Santorini is Venetiaans en afkomstig van Sant Irini oftewel Sint Irene, die in de derde eeuw op of bij dit eiland in ballingschap zou zijn gestorven. Over het ontstaan van het eiland zijn er diverse speculaties. Zo zou dit het eiland Atlantis zijn geweest, en zou Plato met zijn verhaal over Atlantis zijn geïnspireerd door de vulkanische uitbarstingen hiervan. Verder zouden de wolk- en vuurkolom van de uitbarstingen van de vulkaan van Santorini in de speculatieve verhalen van bijvoorbeeld auteur Graham Philips dezelfde zijn geweest die Mozes tijdens de tocht door de woestijn heeft gezien. Diverse van de plagen die Egypte troffen volgens het verhaal van Mozes, zijn volgens dezelfde auteur direct of indirect gerelateerd aan deze uitbarstingen, zoals duisternis die over dit land kwam en water dat ondrinkbaar werd.

Uitbarsting in de Minoïsche tijd en latere vulkanische activiteit[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Minoïsche uitbarsting voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de Minoïsche tijd heeft zich een enorme uitbarsting voorgedaan, volgens dendrochronologisch onderzoek ergens in de tijdspanne 1627 - 1600 v.Chr.. Daarbij werd dusdanig veel lava uitgespuwd dat de oude stad Akrotiri onder 50 meter puimsteen verdween.

De enige uitbarsting van dit formaat waarmee die van Thera vergelijkbaar is, was die van de Krakatau in 1883. Volgens schattingen was de explosie van Santorini veel sterker dan die van de Krakatau. De dichtbevolkte noordkust van Kreta bevond zich op amper 140 km afstand van het epicentrum. Van het eiland Santorini, dat voorheen ongeveer een ronde schijf vormde met een 1200 m hoge centrale vulkaan, bleven amper nog twee randsikkels met brokken over. Op de noordkust van Kreta is de enige herinnering aan de zondvloed een laag puimsteen boven de ruïnes van Knossos.[3] Archeologen vonden tal van aarden en stenen vazen, faience, gereedschap en bronzen ingots en kleitabletten in het paleis, maar geen spoor van edele metalen of zilver, noch resten van menselijke slachtoffers. Santorini was al eerder getroffen door aardbevingen en vulkaanuitbarstingen. Namelijk in de jaren 1645 v.Chr., 46 v.Chr., 726, 1570, 1707, 1866, 1925, 1939, 1950 en in 1956.

Datering[bewerken]

De Minoïsche uitbarsting biedt een vast discussiepunt voor de aanpassing van de volledige chronologie van het 2e millennium v.Chr. in de Egeïsche Zee, omdat het bewijs van de uitbarsting is gevonden in de gehele regio. Ondanks dit bewijs, is de exacte datum moeilijk vast te stellen.

Huidige schattingen op basis van de radiokoolstofdatering geven aan, dat de uitbarsting plaatsvond tussen 1627 en 1600 v.Chr., maar deze datering is in strijd met de eerdere schatting van ongeveer 1550 v.Chr. die is gebaseerd op archeologische studies die gebruikmaken van de faraonische dynastieën van Egypte.

In de (geheel met zeewater gevulde) caldera zijn bij latere uitbarstingen weer kleine eilandjes ontstaan. In 1650 vond er een uitbarsting plaats van de Kolumbo onderwaterkrater waarvan de pyroclastische stromen mensen doodden op Santorini. Deze vulkaan was tot dan onbekend omdat hij zich volledig onder water bevindt daar waar de krater tijdens de Minoïsche uitbarsting nog op het eiland zelf lag. Naast deze vulkaan bevinden zich nog een twintigtal vulkanische heuvels onder water. De meest recente uitbarsting was halverwege de 20e eeuw.

Toerisme[bewerken]

Op het eiland Thera kan men een tocht per bus maken. Men komt dan langs de rotspartijen die verschillend gekleurd zijn, afhankelijk van de metaalsoorten die overwegend in de grond en het vulkanisch gesteente aanwezig zijn, bijvoorbeeld meer ijzerhoudende rotsen zijn roder.

Op de ezel kan men in de hoofdstad Thira via het ezelspad naar de oude haven afdalen, maar er is ook een kabelbaan. Verder is het mogelijk de ondergrondse tamelijk intacte overblijfselen van de stad Akrotiri te bezichtigen, die toelaten om zich een reëel beeld te vormen van de hoogstaande Minoïsche beschaving die op het eiland heerste, voordat deze stad onder het puin verdween.

In Thira is volgens velen ook een van de mooiste zonsondergangen ter wereld te zien. Thira is vooral ook bekend van de witte huisjes met helderblauwe daken, die men vaak aantreft op ansichtkaarten en Griekenland reisgidsen en boeken.

Wie op Kreta verblijft, kan het eiland per boot voor een dag bezoeken, schepen varen vanuit de haven van Iraklion, en de archipel binnenvaren is een belevenis op zich. Overnachten op het eiland is uiteraard ook mogelijk.

Lord Byron zei van deze plaats: het is de enige plaats die me ooit voldoening gaf, en een citaat van Norman Douglas is: Santorini heeft zeker een uitzicht dat niemand kan teleurstellen.

Plaatsen[bewerken]

Thira is sedert 2011 een fusiegemeente (dimos) en regionale eenheid[4] (periferiaki enotita) met 18.560 inwoners, in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Zuid-Egeïsche Eilanden.

De twee deelgemeenten (dimotiki enotita) van de fusiegemeente zijn:[5]

  • Oia (Οία)
  • Thira (Θήρα)

Bibliografie[bewerken]

  • Bonet, Melchior Christian, S.G.F. Brandon, Les Grands Tournants de l'Histoire - I Les Mondes Antiques, Librairie Jules Tallandier, Parijs, 1970

Externe links[bewerken]

Afbeeldingen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties