Voetfetisjisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Voetfetisjisme

Voetfetisjisme is misschien wel een van de meest voorkomende vormen van seksueel fetisjisme. Op het internet bestaan er duizenden pagina's over. Liefhebbers van voeten kunnen een voorkeur hebben voor de blote voet, maar ook voor voeten in pantykousen, in sokken, in (sport)schoenen of laarzen (al dan niet met panty's of sokken daarin). De ene fetisjist heeft meer belangstelling voor de onderkant van de voet (de voetzool), de andere voor de tenen, en weer een andere voor de boog aan de binnenzijde van de voet.

Er zijn verschillende vormen van deze 'fetisj':

  • het (heimelijk) kijken naar voeten
  • het kussen van voeten
  • het likken aan voeten, en m.n. tenen
  • het ruiken aan voeten
  • 'footjob': de vrouw trekt de man met de voeten af
  • en een heel specifieke: pedal pumping, het zien hoe een vrouw met blote voeten autorijdt.

In de meeste gevallen gaat het bij voetfetisjisme over de belangstelling van mannen voor vrouwenvoeten. Soms zijn ook vrouwen in vrouwenvoeten geïnteresseerd, en ook mannen in mannenvoeten. Vrouwen die voor mannenvoeten belangstelling hebben komen maar zelden voor.

Voetfetisjisme lijkt een relatie te hebben met masochisme, met onderdanig gedrag, vernedering, hoewel we dit ook kunnen onderverdelen in een specifieke vorm. De fetisjist plaatst zich letterlijk aan de voet van de partner, aanbidt datgene wat in de regel als onfris, laag bij de grond wordt gezien. Het benaderen van de voet is 'not done', en daarom voor sommigen juist heel spannend. Voetfetisjisme kan al heel vroeg in de jeugd ontstaan, als onderdeel van de eerste ontluikende seksualiteit.

Een mogelijke verklaring voor de fetisj vond de Amerikaanse neuroloog Vilayanur Ramachandran in de positie van de voeten en de genitalia op de somatosensibele homunculus.[1]

Belangrijke factoren voor de seksuele beleving zijn o.a. de vorm van de voet (grootte, elegantie, zachtheid, wel of niet gelakte teennagels) de geur van de voet, waarbij iedere fetisjist zijn eigen voorkeuren heeft.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. W.E. Connolly, Neuropolitics. Thinking, Culture, Speed, Minneapolis: University of Minnesota Press 2002, p. 10-11 (via Google Books).