Balneologie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Een bad gebruikt voor Balneologie in een kuuroord in Hot Springs, Arkansas

Balneologie (Latijn: balneo 1 = baden, balneum,-i n. Bad) is een tak van therapie die gebruikmaakt van baden voor verschillende behandelingen. De therapie werd bedacht door Emil Osann.

De baden die worden gebruikt kunnen zowel van natuurlijke als kunstmatige oorsprong zijn. Ze worden gebruikt om hun chemische en/of fysische eigenschappen. De baden worden vandaag de dag vooral in kuuroorden aangeboden.

Baden[bewerken]

Enkele van de baden zijn:

  • Bewegingsbad: een bad waarbij water wordt gebruikt om spieren te trainen en de kringloop te bevorderen.
  • Modderbad: een bad dat niet is gevuld met water maar met een modderachtige substantie.
  • Koolzuurbad: baden met koolstofdioxidehoudend water. Deze bevorderen de doorbloeding.
  • Zuurstofbad: zuurstof wordt direct in het water toegevoegd.
  • Zwavelbad: een bad gevuld met diwaterstofsulfidehoudend water. Werkt bij psoriasis en eczeem.
  • Joodbad: een bad in jodidehoudend water. Jodide wordt door de huid geabsorbeerd.
  • Inhalatiebad: een bad waarbij water van 37 graden wordt aangevuld met etherische oliën. Wordt ingezet bij mensen die last hebben van hun luchtwegen.
  • Dennennaaldenbad: de aromatische oliën uit dennennaalden worden bij dit bad toegepast om onder andere slapeloosheid tegen te gaan.
  • Spanningsbad: hierbij wordt als behandeling een elektrische stroom door het water - en daarmee door de patiënt - gevoerd. Deze therapie zou helpen tegen spierproblemen en reuma.

Balneotherapie[bewerken]

Vraagteken Er wordt getwijfeld aan de feitelijke juistheid van het volgende gedeelte
Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan.
Opgegeven reden: weaselwords en therapeutische claims zonder onderbouwing door wetenschappelijke bronnen.

Een behandeling met thermaal water en mineraalrijke modder voor kuurbehandelingen, vaak gecombineerd met hydrotherapie, elektrotherapie en fysiotherapie.

Patienten met Acute Reuma hebben, net als veel andere patiënten met een reumatische aandoening (bijvoorbeeld Bechterew, RA), baat bij Balneotherapie. Deze therapie is een oude behandelwijze waar behandelingen van fysiotherapeutische aard, individueel gerichte massages, modder pakkingen, koeltepakkingen, op de persoon gerichte gymnastiek, oefeningen gericht op houdingscorrectie, diverse soorten elektrotherapie etc. onderdeel van uitmaken. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van thermaal water. Patiënten die een goede Balneotherapie hebben ondergaan ervaren over het algemeen verbetering van de beweeglijkheid, minder pijn, verbetering van bloedwaarden, vermindering van vermoeidheid en een algemene verbetering van welbevinden over een periode van 3 tot 6 maanden. Om effect te hebben, dient het thermaal water (ongeveer 37 gr. Celsius) minstens zwavel en radon te bevatten en direct diep uit de aarde in de baden te komen. Daarnaast dient een balneotherapeutische kuur tenminste 3 weken aaneengesloten dagelijks plaats te vinden en een op de persoon door een reumatoloog op maat gemaakt behandelingsplan te bevatten. Een van de landen met de beste baden en resultaten is Hongarije. Bekende kuurcentra zijn bijvoorbeeld: Budapest (Margitsziget), Heviz, Balf, Bükk en Eger.

Bij opnieuw optreden van (bacteriële) keelontsteking zal men deze meestal met antibiotica behandelen. Of dit laatste zin heeft is wetenschappelijk eigenlijk echter niet zeker.

Literatuur[bewerken]

  • Alfred Martin: Deutsches Badewesen in vergangenen Tagen. Nebst einem Beitrage zur Geschichte der deutschen Wasserheilkunde. Diederichs, Jena 1906. (Nachdruck: Diederichs, München 1989, ISBN 3-424-00959-8).
  • Irmgard Probst: Die Balneologie des 16. Jahrhunderts im Spiegel der deutschen Badeschriften. (= Münstersche Beiträge zur Geschichte und Theorie der Medizin. Band 4). Institut für Geschichte der Medizin der Universität Münster, Münster 1971, ISSN 0303-4593, (zugleich Dissertation an der Universität Münster 1969).
  • Gerhard Rudolph: Zwei Beiträge zur Geschichte der Balneologie: Die kulturgeschichtlichen und medizinischen Wurzeln des Bäderwesens; 100 Jahre wissenschaftliche Balneologie. Meister, Kassel 1982 (= Schriftenreihe des Deutschen Bäderverbandes, 45), ISBN 3-922047-02-9 (niet geldig).
  • K. L. Schmidt (Hrsg.): Kompendium der Balneologie und Kurortmedizin. Steinkopff Dr. Dietrich, Darmstadt 1989, ISBN 3-7985-0794-5.
  • Otto Gillert, Walther Rulffs: Hydrotherapie und Balneotherapie. Theorie und Praxis. (= Fachbuchreihe Krankengymnastik). Neuausgabe, 11. Auflage. Pflaum, München 1990, ISBN 3-7905-0586-2.
  • Helmut G. Pratzel, Wolfgang Schnizer: Handbuch der medizinischen Bäder. Indikationen – Anwendungen – Wirkungen. Haug, Heidelberg 1992, ISBN 3-7760-1228-5.
  • Heinz Maria Lins: Geschichte und Geschichten um Wasser – Ärzte – Bäder vom Altertum bis zum Mittelalter. R. G. Fischer, Frankfurt am Main 1995, ISBN 3-89501-218-1.
  • Christoph Gutenbrunner, G. Hildebrandt (Hrsg.): Handbuch der Balneologie und medizinischen Klimatologie. Springer, Berlin u. a. 1998, ISBN 3-540-60534-7.
  • Werner Käß und Hanna Käß: Deutsches Bäderbuch. Herausgegeben von der Vereinigung für Bäder- und Klimakunde e. V., Schweizerbart, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-510-65241-9.
  • Markwart Michler: Zur Geschichte der Balneologie. In: Würzburger medizinhistorische Mitteilungen. 24, 2005, S. 180–194.

Zie ook[bewerken]