Direction centrale du Renseignement intérieur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Direction centrale du Renseignement intérieur
Type inlichtingendienst
Opgericht 2008
Voorganger(s) Direction centrale des Renseignements généraux, Direction de la Surveillance du Territoire
Jurisdictie Franse ministerie van Binnenlandse Zaken
Hoofdkantoor Levallois-Perret, Frankrijk
Verantwoordelijke minister Franse minister van Binnenlandse Zaken
Directeur Patrick Calvar
Website http://www.interieur.gouv.fr

De Direction centrale du Renseignement intérieur (DCRI, Nederlands: Centrale Directie van Interne Inlichtingen) is een Franse inlichtingendienst die verantwoording verschuldigd is aan de Franse minister van Binnenlandse Zaken. De DCRI is vanaf 1 juli 2008 officieel operationeel, na de fusie van de Direction centrale des Renseignements généraux en de Direction de la Surveillance du Territoire van de Franse politie. Het hoofd van de DCRI is Patrick Calvar.[1][2]

Taken[bewerken]

Het doel van de DCRI is het opsporen en neutraliseren van activiteiten van inlichtingendiensten van landen, tegengestelde organisaties of personen die zich bezighouden met spionage, sabotage, terroristische dreigingen of subversie. De DCRI combineert mogelijkheden van inlichtingen, gespecialiseerde gerechtelijke politie dat in staat is op te sporen en, indien nodig, het arresteren van individuen, groepen en organisaties van een subversieve aard. Overeenkomstig houden ze toezicht op mogelijke opkomende bedreigingen: nucleaire, biologische, chemische en ballistische dreigingen, alsmede dreigingen in de economische en industriële sector. Bovendien is de ontwikkeling van een samenleving afhankelijk is van informatie- en communicatietechnologie, dit rechtvaardigt de investering in de bestrijding van cybercriminaliteit.[3]

De kerntaken van de DCRI zijn:

Organisatie[bewerken]

De DCRI heeft een hoofdkwartier in Levallois-Perret en is verdeeld in acht departementen.

  • Algemene zaken (Thierry Matta),
  • Buitenlandse zaken (Eric Toucas),
  • Contraspionage (Jean Petronille),
  • Economische bescherming (Gilles Gray),
  • Gewelddadige subversie (hervorming) (Françoise Bilancini),
  • Inlichtingen techniek (Michel Pages),
  • Ondersteuning (Jean-François Lelievre),
  • Terrorisme (Michel Guerin),

Externe links[bewerken]