NAVO-dubbelbesluit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tweede Kamerlid Joep de Boer (CDA) tijdens een debat over het plaatsen van kruisvluchtwapens in Woensdrecht

Met het NAVO-dubbelbesluit wordt het besluit van de NAVO van 12 december 1979 aangeduid om 572 Amerikaanse middellangeafstandsraketten (kruisvluchtwapens en Pershing II-raketten) met een enkelvoudige kernlading in Europa te plaatsen, als reactie op de stationering van SS-20-raketten door de Sovjet-Unie.

Gelijktijdig, en daarom kreeg dit besluit de naam dubbelbesluit, zou de Sovjet-Unie het aanbod krijgen over een beperking van deze categorie wapens onderhandelingen te beginnen.

De 464 Tomahawk-kruisvluchtwapens zouden in vijf NAVO-landen bij zes verschillende militaire bases gestationeerd worden

Aantal Locatie
48 Vliegbasis Florennes Vlag van België België
112 Vliegbasis Comiso Vlag van Italië Italië
48 Vliegbasis Woensdrecht Vlag van Nederland Nederland
96 RAF Greenham Common Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
64 RAF Molesworth
96 Wüschheim Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland

108 Pershing II-raketten zouden in West-Duitsland gestationeerd worden in militaire bases te Schwäbisch Gmünd, Heilbronn en Neu-Ulm.

Op 7 december 1987 sloten de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie het INF-verdrag over de afschaffing van de middellangeafstandsraketten en als gevolg daarvan werden de reeds geplaatste (kruis)raketten teruggetrokken en vernietigd.

Lancering van een BGM-109G Gryphon, het type kruisraket dat op Vliegbasis Woensdrecht gestationeerd zou worden
Bij de vredesdemonstratie op 29 oktober 1983 in Den Haag tegen het plaatsen van kruisvluchtwapens in Nederland deden circa 500000 mensen mee
Slotmanifestatie, volkspetitionnement tegen de kruisraketten, Den Haag, Nederland 26 oktober 1985

België[bewerken]

Ondanks demonstraties ging de Belgische regering akkoord met de plaatsing van 48 kruisvluchtwapens op de Belgische vliegbasis Florennes. Uiteindelijk werden er 20 geplaatst, die na het INF-verdrag van 1987 verwijderd en in Amerika vernietigd werden.

Nederland: niet geplaatst[bewerken]

De 2 opeenvolgende kabinetten-Van Agt besloten in beginsel tot plaatsing van de 48 kruisvluchtwapens in Nederland, maar nog zonder een datum vast te stellen. Het kabinet-Lubbers I stemde, mede wegens de vele protesten en de maatschappelijke onrust die het besluit met zich meebracht uiteindelijk slechts voorwaardelijk, en met twee jaar uitstel, met het Navo-dubbelbesluit in: Nederland zou kruisraketten plaatsen indien de Sovjet-Unie op 1 november 1985 meer dan 378 SS-20 kernraketten zou hebben gestationeerd.

Op 1 november 1985 besloot het kabinet-Lubbers tot plaatsing van de kruisvluchtwapens op de Vliegbasis Woensdrecht. Echter, als gevolg van de doorbraak die werd bereikt met het INF-verdrag ging deze plaatsing niet door. Zo werd van de vijf beoogde plaatsingslanden Nederland het enige land waar nooit kruisvluchtwapens zijn geplaatst.

Nederland is in april 2010 in het geheim akkoord gegaan met een nieuw Amerikaans kernwapen. De bom is bedoeld als opvolger van de huidige atoombommen op vliegbasis Volkel. De aanwezigheid van Amerikaanse kernwapens in Nederland kan hierdoor met tientallen jaren worden verlengd. Tweede Kamerleden noemen dat in strijd met de wens van de Kamer om de Amerikaanse nucleaire wapens te verwijderen. De huidige generatie bommen nadert het einde van zijn levenscyclus. De Verenigde Staten willen het wapen daarom vervangen door een modernere versie. Nederland stemt in met de explosieve kracht van de nieuwe bom en het gebruik van staartvinnen die het wapen preciezer moeten maken. Ook is er overeenstemming over het feit dat de Joint Strike Fighter F35 het atoomwapen moet kunnen dragen. De bom, zo is afgesproken, moet passen in de kluizen op Volkel waarin de kernwapens nu worden bewaard. (bron OmroepBrabant 12 september 2013)

Zie ook[bewerken]