Belgisch voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Rode Duivels)
Ga naar: navigatie, zoeken
België
Vlag van België
Bijnaam Rode Duivels, Diables
Rouges
, Rote Teufel
Kledingsponsor Adidas
FIFA-ranglijst 1 Stabiel (januari 2016)
Hoogste ranking 1e (januari 2016)
Laagste ranking 71e (juni 2007)
Associatie KBVB
Bondscoach Vlag van Spanje Roberto Martínez
Stadion Koning Boudewijnstadion,
Brussel
Meeste interlands Jan Ceulemans (96)[1]
Topscorer Paul Van Himst (30)[1]
Bernard Voorhoof (30)[1]
Wedstrijden
Eerste interland
Vlag van België België 3 – 3 Frankrijk Vlag van Frankrijk
(Ukkel, België; 1 mei 1904)
Grootste overwinning
Vlag van België België 9 – 0 Zambia Vlag van Zambia
(Brussel, België; 4 juni 1994)
Vlag van België België 10 - 1 San Marino Vlag van San Marino
(Brussel, België; 28 februari 2001)
Grootste nederlaag
Vlag van Engeland Engeland (am.) 11 – 2 België Vlag van België
(Londen, Engeland; 17 april 1909)[noot 1]
Wereldkampioenschap
Optredens 12 (eerste keer: 1930)
Beste resultaat Vierde plaats (1986)
Europees kampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Tweede plaats (1980)
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuis
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
België

Het Belgisch voetbalelftal is een team van voetballers dat sinds 1904 België vertegenwoordigt in internationale wedstrijden. Het team wordt bestuurd door de Koninklijke Belgische Voetbalbond, de Belgische voetbalfederatie die een van de oprichters van de FIFA (opgericht in 1904) en de UEFA (opgericht in 1954) was. De meerderheid van de thuiswedstrijden wordt gespeeld in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. De bijnaam van de Belgische ploeg is de Rode Duivels (Frans: les Diables Rouges; Duits: die Roten Teufel). Deze bijnaam is in 1906 bedacht door Pierre Walckiers, een beheerder van de club Leopold FC.[2]

De grootste verwezenlijkingen van het Belgisch elftal tot dusver zijn een gouden medaille op de Olympische Spelen van 1920, een tweede plaats op het Europees kampioenschap van 1980, de vierde plaats op het Wereldkampioenschap van 1986 en zes opeenvolgende deelnames aan wereldkampioenschappen tussen 1982 en 2002. Andere noemenswaardige prestaties zijn vier overwinningen tegen de toenmalige regerende wereldkampioenen: 2–0 tegen West-Duitsland in 1954, 5–1 tegen Brazilië in 1963, 1–0 tegen Argentinië in 1982 en 2–1 tegen Frankrijk in 2002.[3]

De Belgische fans zijn verenigd in de nationale supportersfederatie 1895. De grootste rivaal van België is het Nederlands elftal. Tussen 1905 en 1964 (met uitzondering van de oorlogperiodes) bekampten beide landen elkaar meestal twee keer per jaar; ook na deze periode speelde het Belgisch elftal op regelmatige basis tegen Nederland.[4]

Jan Ceulemans is met 96 interlands Belgisch recordinternational. Bernard Voorhoof en Paul Van Himst maakten elk 30 doelpunten voor het nationale team en delen daarmee de topschutterstitel.

Geschiedenis[bewerken]

Ontstaan en eerste internationaal succes[bewerken]

Eerste Belgische elftal in 1901.

Op 28 april 1901 organiseerde de Antwerpse voetbalclub Beerschot AC de Schaal Van den Abeele waarbij de Belgische selectie het opnam tegen een Nederlandse selectie en won met 8-0. Ook in 1902, 1903 en 1904 vond deze wedstrijd plaats in Antwerpen. Deze wedstrijden worden niet officieel als interland erkend door de FIFA omdat de Nederlandse selectie geen officiële selectie van de NVB was.[5] De eerste officiële wedstrijd - en de eerste interland in Europa waarin twee onafhankelijke landen tegen elkaar speelden - volgde op 1 mei 1904 tegen Frankrijk in de Ganzenvijver te Ukkel. Georges Quéritet van RC Brussel scoorde na zeven minuten het eerste Belgische doelpunt in de geschiedenis. Toenmalig landskampioen Union St.-Gillis was met zes spelers hofleverancier van het eerste Belgische elftal. De winnaar zou de Trophée Evence Coppée krijgen, maar de wedstrijd eindigde op 3-3 waardoor deze niet uitgereikt werd. Twintig dagen later waren de voetbalbonden van België en Frankrijk, samen met nog vijf andere Europese landen de stichters van de wereldvoetbalbond FIFA. Op 30 april 1905 werd in Antwerpen de eerste officiële derby der Lage Landen gespeeld tegen Nederland. De bijnaam Rode Duivels kregen ze in 1906. Na een reeks interlands tegen buurlanden Frankrijk en Nederland werd op 18 april 1908 voor het eerst tegen een ander team gespeeld. De Engelse amateurs gaven België een zwaar pak slaag, het werd 2-8.

Elftal dat in 1920 goud haalde op de Spelen.

In 1920 deed België voor het eerst mee aan een groot toernooi op de Olympische Spelen in Antwerpen. Tegenwoordig speelt voetbal een bijrol op de Spelen en nemen hier geen volwaardige elftallen aan deel, maar destijds was dit wel anders. Na overwinningen tegen Spanje en Nederland speelde België de finale om de gouden medaille tegen Tsjecho-Slowakije. Toen België 2-0 voorstond en een Tsjecho-Slowaakse verdediger van het veld gestuurd werd, verlieten zijn teamgenoten het veld en werd België tot winnaar uitgeroepen.

De jaren dertig, drie WK's op rij[bewerken]

In 1930 organiseerde Uruguay het allereerste WK. De Europese landen waren echter niet geïnteresseerd vanwege de lange reisduur en hoge kosten. De Fransman Jules Rimet kon met behulp van de Uruguayaanse regering dan toch vier landen overtuigen om naar Zuid-Amerika af te zakken, waaronder België. Na een nederlaag tegen Amerika en Paragay was België uitgeschakeld.

Vier jaar later was België er opnieuw bij op het tweede WK in Italië, door in de kwalificatieronde de Ierse Vrijstaat uit te schakelen. De Rode Duivels speelden er slechts één wedstrijd in dit tornooi dat volledig met rechtstreekse uitschakeling werd gespeeld: Bernard Voorhoof scoorde de eerste doelpunten voor België op een WK en bracht België aan de rust met 1-2 op voorsprong tegen Duitsland. Nadat enkele minuten na rust de gelijkmaker viel maakte Edmund Conen nog een hattrick waardoor België met 5-2 werd uitgeschakeld.

Ook op het WK in Frankrijk was België van de partij en werd meteen tegen het gastland uitgeloot, dat met 3-1 won. Raymond Braine was in deze tijd een rots in de branding van het Belgische elftal: hij speelde 54 keer en kon 26 keer scoren.

Naoorlogse periode zonder veel succes[bewerken]

Door de Tweede Wereldoorlog vond er pas in 1950 opnieuw een WK plaats, maar België trok zich terug voor de kwalificatie en probeerde het vier jaar later opnieuw. In een groep met Zweden en Finland werd België met voorsprong groepswinnaar. Op het WK in Zwitserland kon België in de eerste wedstrijd voor het eerst in de geschiedenis de nederlaag afwenden op het WK, al hadden ze hiervoor wel een eigen doelpunt nodig van de Engelsen diep in de blessuretijd waardoor het 4-4 werd. De tweede wedstrijd tegen Italië werd met zware 4-1 cijfers verloren. Enkele Belgische topspelers uit deze tijd waren Rik Coppens, Jef Mermans en Pol Anoul. Enkele maanden na het WK werd de wereldkampioen West-Duitsland met 2-0 geklopt. In 1956 wonnen de Belgen een vriendschappelijke wedstrijd tegen de Magische Magyaren met onder andere Ferenc Puskás in een wervelende wedstrijd waarin het 5-4 werd.

Het Belgisch voetbalelftal voor de interland Nederland-België (17 april 1966).

In 1958 kon het land zich voor het eerst niet kwalificeren voor een WK. België zat in een groep met Frankrijk en IJsland en kon deze laatste wel stevig verslaan, maar tegen Frankrijk verloren ze waardoor ze uitgeschakeld werden. Vier jaar later liep het helemaal fout toen alle vier de wedstrijden tegen Zweden en Zwitserland verloren werden. In 1963 won België in een vriendschappelijke wedstrijd met 5-1 van wereldkampioen Brazilië. Nadat België in 1960 niet deelnam aan de kwalificatie voor het EK, de nieuwe competitie, schreven ze zich wel in voor de editie van 1964, maar verloren beide wedstrijden tegen Joegoslavië. In 1966 was België favoriet om naar het WK in Engeland te gaan met Paul Van Himst als één van de belangrijkste spelers. België en Bulgarije eindigden samen eerste in hun groep en België had een veel beter doelsaldo maar er werd een testwedstrijd gespeeld op neutraal terrein in het Italiaanse Florence. De Bulgaar Georgi Asparuhov kon op amper één minuut tijd twee keer scoren en sloeg de WK-droom aan diggelen. In de kwalificatie voor het EK 1968 eindigde België tweede in zijn groep achter Frankrijk.

Succes onder Goethals en Nederland als spelbreker[bewerken]

Nadat Raymond Goethals bondscoach werd in 1968 ging het beter met de Rode Duivels. In een loodzware kwalificatiegroep met Joegoslavië en Spanje deed België het wonderwel heel goed. Odilon Polleunis en Johan Devrindt baanden de weg naar een eerste EK in zestien jaar. Ze verloren enkel op de laatste speeldag met zware cijfers van Joegoslavië, maar hadden toen al een comfortabele voorsprong van vier punten op dat land. Op het WK in Mexico won België, veertig jaar na de eerste deelname, voor het eerst een wedstrijd op het WK: het werd 3-0 tegen El Salvador met goals van Wilfried Van Moer en Raoul Lambert. Tegen de Sovjet-Unie en gastland Mexico liep het echter mis en opnieuw ging België er in de eerste ronde uit.

De daaropvolgende campagne voor het EK 1972 begon veelbelovend met overwinningen op Denemarken, Schotland en Portugal, maar na een nederlaag tegen Schotland bleef het spannend tot op de laatste speeldag toen ze in Portugal tegen het team van Eusébio moesten spelen. Het werd 1-1 en België ging naar de kwartfinale tegen uittredend Europees kampioen Italië. In Italië bleef het 0-0 voor meer dan 60.000 toeschouwers en bij de terugwedstrijd konden Van Moer en Van Himst zorgen voor een overwinning waardoor België voor het eerst naar het EK mocht en dat zelf mocht organiseren. In deze tijd namen nog maar vier landen deel en werd het gastland gekozen uit de vier halvefinalisten. Naast België namen West-Duitsland, de Sovjet-Unie en Hongarije deel. In de Bosuil kwam West-Duitsland voor met twee treffers van Gerd Müller. Polleunis kon nog wel de aansluitingstreffer maken maar het bleef 1-2. Voor de troostfinale op Sclessin daagden slechts een 6.000 supporters op. Lambert en Van Himst scoorde nog voor het half uur. In de tweede helft kon Hongarije wel nog scoren vanop de stip. België werd derde op het EK in eigen land, het beste resultaat voor de Duivels sinds de Spelen van 1920.

België deed het voortreffelijk in de kwalificatie voor het WK 1974 en liet zelfs geen enkele goal binnen in zes wedstrijden. De Belgen begonnen wervelend met grote overwinningen op IJsland. Bij de vierde wedstrijd ontving België Nederland dat daarvoor Noorwegen opzij gezet had met 9-0, maar in België bleef de score op 0-0. Nadat België ook nog van Noorwegen won viel de beslissing op de laatste speeldag. Nederland had een doelsaldo van 24:2 en België van 12:0 waardoor België moest winnen in Amsterdam, echter bleef het ook daar 0-0 waardoor Nederland voor het eerst sinds 1938 naar het WK mocht en daar zelfs de finale bereikte.

Bij de EK kwalificatie werd België groepswinnaar door een misstap van Oost-Duitsland in IJsland. Frankrijk werd slechts derde in de groep. In de kwartfinale botste België opnieuw op het sterke Nederland en kreeg in Rotterdam voor bijna 50.000 toeschouwers een zwaar pak rammel van de Nederlanders. Het werd 5-0 met onder andere een hattrick van Rensenbrink. In de terugwedstrijd stonden de Duivels dan ook voor een haast onmogelijke opgave. Roger Van Gool kon België wel op voorsprong zetten, maar Johnny Rep en Johan Cruijff beslisten de wedstrijd in het voordeel van de noorderburen.

Gloriejaren onder Guy Thys[bewerken]

Goethals gaf de scepter door aan Guy Thys die het land naar de grootste successen leidde, maar het sterke België ondervond wel voor de derde keer op rij hinder van het Nederlandse wonderelftal van de jaren zeventig. Ook voor het WK 1978 versperde Oranje de weg voor België. Jean-Marie Pfaff en Ludo Coeck speelden Europese finales met hun clubs, maar dat mocht niet baten, Nederland won beide confrontaties. In de laatste wedstrijd verloor het al uitgeschakelde België ook nog eens met 3-0 van het Noord-Ierland van George Best.

Bij de kwalificatie voor het EK 1980 leek het alweer fout te lopen voor de Belgen. Ze begonnen met vier gelijke spelen op rij in een groep met WK-gangers Schotland en Oostenrijk en een verrassend sterk Portugal. Een nieuwe blammage leek dichtbij, maar dan keerde het tij en wonnen ze drie keer op rij terwijl Portugal steken liet vallen. In de laatste wedstrijd moest België van Schotland winnen om over Oostenrijk te springen. Met twee goals van François van der Elst en één van Erwin Vandenbergh ging België overtuigend naar het WK. Door uitbreiding van vier naar acht teams was er immers geen kwartfinale meer nodig om zich te plaatsen. Op het EK zat België in een zware groep met Engeland, gastland Italië en Spanje. Engeland kwam voor dankzij een goal van Ray Wilkins, maar amper drie minuten later maakte Jan Ceulemans de gelijkmaker. In de tweede wedstrijd tegen Spanje zette Erik Gerets de Duivels na een dik kwartier op voorsprong. Spanje kon nog gelijkmaken maar aanvoerder Julien Cools scoorde in de tweede helft de winnende goal. De derde wedstrijd was tegen Italië, dat moest winnen om naar de finale te gaan. Dankzij een uitmuntende Jean-Marie Pfaff bleef het 0-0 en ging België naar zijn eerste Europese finale, en dat tegen West-Duitsland. Horst Hrubesch liet al na 10 minuten de netten trillen. In de tweede helft zat het geluk de Belgen mee. Uli Stielike haalde Van der Elst neer buiten het strafschopgebied, maar de scheidsrechter legde de bal toch op de stip en René Vandereycken trapte binnen. Enkele minuten voor affluiten maakte Hrubesch de tweede goal voor de Duitsers en maakte zo een einde aan de EK-droom van de Belgen.

Ondanks de Europese vicetitel zouden de duivels hard moeten knokken in de kwalificatie voor het WK in Spanje. Opnieuw zat België bij Nederland in de groep, dat echter enkel nog Ruud Krol en Johnny Rep van de gouden generatie in de rangen had. Maar ook het Frankrijk van Michel Platini en een sterk Ierland met sterspeler Frank Stapleton. Er was wel een lichtpuntje, door de uitbreiding van het WK van 16 naar 24 teams kwamen er wel vier extra tickets vrij voor Europa. De kwaliteit was zo hoog dat alle landen tegen elkaar wel eens steken lieten vallen en de punten erg dicht bij elkaar lagen. België ging wel als groepswinnaar naar het WK en Frankrijk door een beter doelsaldo dan Ierland. Vicewereldkampioen Nederland moest het WK van op de televisie volgen. Will Tura zong dat jaar het WK-lied De Rode Duivels gaan naar Spanje. Het eerste strofe begon met met Erwin Vandenbergh erbij dan scoren we meteen en hij bleek gelijk te krijgen. Vandenbergh wipte wereldkampioen Argentinië en België maakte meteen furore op het eerste WK in twaalf jaar voor meer dan 95.000 toeschouwers in Camp Nou. in de tweede wedstrijd stelde België teleur. Ludo Coeck scoorde wel het winnende doelpunt tegen El Salvador, maar bij de vorige wedstrijd kregen de Salvadoranen nog 10 goals om de oren van de Hongaren. In de derde wedstrijd zette Varga de Hongaren op voorsprong, maar in de tweede helft kon Alex Czerniatynski de gelijkmaker binnen trappen waardoor ze als groepswinnaar naar de tweede groepsfase gingen. Door een botsing tussen Pfaff en Gerets konden beide spelers niet aantreden in de tweede ronde. Theo Custers nam de plaats van Pfaff in en werd drie keer gepasseerd door de Pool Zbigniew Boniek. Toen ook de tweede wedstrijd tegen de Sovjet-Unie verloren werd was het toernooi voorbij voor de Belgen. Toch was het toernooi een succes omdat ze voor het eerst de eerste ronde overleefd hadden.

Bij de kwalificatie voor het EK 1984 zat België opnieuw in een zware groep met Oost-Duitsland, Zwitserland en het Schotland van Kenny Dalglish. De Duivels wonnen de eerste vier wedstrijden en werden uiteindelijk groepswinnaar met drie punten voorsprong op Zwitserland. Erik Gerets en Walter Meeuws mochten niet mee naar het EK omdat er geen spelers van Standard Luik mee mochten vanwege het omkoopschandaal met Thor Waterschei. De nog piepjonge Enzo Scifo was uitblinker in de openingswedstrijd tegen Joegoslavië waarin Vandenbergh en de ook nog jonge Georges Grün scoorden. Gastland Frankrijk gaf België een zware pandoering, Platini scoorde een hattrick en het werd 5-0. In de laatste wedstrijd moest België winnen van Denemarken. Ceulemans en Vercauteren brachten de Belgen 0-2 voor, maar nog voor rust maakten de Denen de aansluitingstreffer. In de tweede helft miste Vandenbergh een kans voor open doel en daarna scoorden de Denen nog twee keer, exit voor de Belgen.

Het WK 1986 leek ver weg te zijn na een gelijkspel tegen Griekenland en een nederlaag tegen Polen, maar de Belgen herpakten zich en konden toch nog samen met Polen op de eerste plaats eindigen, echter door een slechter doelsaldo moest België via een barrage naar het WK. België won thuis met 1-0 dankzij een goal van Vercauteren. In Rotterdam scoorden Peter Houtman en Rob de Wit voor Oranje. Na een voorzet van Gerets maakte Grün in de 85ste minuut de aansluitingstreffer. Nederland won, maar België ging naar het WK omdat het op verplaatsing gescoord had. België kwalificeerde zich voor de derde keer op rij voor een groot toernooi, terwijl de aartsrivalen al drie keer op rij een groot toernooi misten. België moest openen tegen gastland Mexico dat met 1-2 kon winnen. Tegen Irak brachten Scifo en Nico Claesen de Duivels wel op voorsprong maar daarna zakten de Belgen in elkaar en maakte Irak nog de aansluitingstreffer, een goede Pfaff kon wel de zege veilig stellen. Tegen Paraguay kwamen de Duivels twee keer op voorsprong, maar telkens maakten ze gelijk. Op het vorige WK zou België uitgeschakeld zijn met een derde plaats, maar de regels waren veranderd en er kwam geen tweede groepsfase maar een achtste finale waardoor ook de vier beste derdes opgevist werden. België kreeg de Sovjet-Unie voorgeschoteld, dat een erg goede indruk gemaakt had in de eerste ronde. In een wervelende wedstrijd die de geschiedenisboeken zou ingaan als één van de betere wedstrijden op het WK, zette Igor Belanov de Sovjets op voorsprong. Scifo maakte gelijk, maar ook Belanov kon opnieuw scoren. Dankzij een goal van Ceulemans werden verlengingen uit de brand gesleept. Stéphane Demol scoorde de 2-3 en Claesen zelfs de 2-4. Belanov maakte een minuut later nog de 3-4 en met nog een tien minuten te gaan bleef het spannend maar uiteindelijk trokken de Belgen aan het langste eind. In de kwartfinale tegen Spanje maakte Ceulemans de eerste goal en later maakten de Spanjaarden een tegengoal waardoor er verlengingen volgden. Nu werd er niet meer gescoord waardoor strafschoppen over de wedstrijd beslisten. Pfaff kon een strafschop stoppen en de Duivels trapten allemaal raak waardoor ze naar de halve finale mochten. Diego Maradona besliste de wedstrijd voor de Argentijnen met twee goals en België mocht wel nog in de troostfinale spelen tegen Frankrijk. Hier verloren de Belgen met 2-4 waardoor ze uiteindelijk vierde werden, het beste resultaat tot dusver op een WK-eindronde.

België zat in een zware groep voor de kwalificatie voor het EK met andere WK-gangers Bulgarije en Schotland. Ze begonnen met gelijke spelen en eindigden met twee verliezen waardoor ze slechts derde werden. Ierland, dat zich nog nooit voor een groot toernooi geplaatst had werd de groepswinnaar.

Guy Thys begon nog aan de kwalificatie voor het WK in Italië, maar na vijf wedstrijden nam oud-speler Walter Meeuws het over. In zijn eerste wedstrijd zette hij Portugal opzij met 3-0 en daarna speelden de Duivels gelijk tegen Zwitserland. In de laatste wedstrijd volgde een blammage door gelijk te spelen tegen dwerg Luxemburg. Het WK kwam niet meer in het gedrag, maar Tsjecho-Slowakije kon wel nog over de Belgen wippen, echter speelden zij gelijk tegen Portugal waardoor België toch de groepswinst beet had. Meeuws werd ontslagen na een conflict met Scifo en Guy Thys keerde terug om de Belgen opnieuw naar een succesvol WK te leiden.

Op het WK kreeg Scifo de voorkeur op recordinternational Ceulemans. Marc Degryse en Michel De Wolf konden Zuid-Korea opzij zetten. In de tweede wedstrijd kregen de Belgen Uruguay voorgeschoteld. Lei Clijsters en Enzo Scifo gaven de Belgen al in de eerste helft een comfortable voorsprong. Net na de rust scoorde Ceulemans de 3-0 en haalde de buit binnen. De Uruguayanen konden nog scoren maar de buit was binnen. De Belgen verloren wel de derde wedstrijd tegen Spanje en Scifo miste een strafschop, maar ze mochten wel naar de volgende ronde tegen Engeland. België voetbalde beter als vier jaar geleden toen ze vierde werden maar toch was de tweede ronde het eindstation voor de Duivels door een goal van David Platt in de 119de minuut.

Jaren 90[bewerken]

Bij de kwalificatie voor het EK 1992 zaten de Duivels in een groep bij beide Duitslanden en had de eer om de laatste interland uit de geschiedenis te spelen van Oost-Duitsland. De Duitsers wonnen met 0-2, maar de uitslag werd later geschrapt in de stand omdat de Duitslanden zich herenigden en als één team aantraden vanaf dan. België kreeg dus een nieuwe kans maar werd dan in Wales met 3-1 verslagen. In 1991 nam Paul Van Himst de job van trainer over van Thys, maar kon toen al niet meer het EK halen. Het WK 1994 werd de volgende doelstelling, maar de loting was niet van de poes, met Roemenië en Tsjecho-Slowakije die ook op het vorige WK speelden en Wales dat bij de EK-campagne voor België eindigde. België begon erg goed aan de kwalificatie met logische zeges tegen de kleinere landen en een uitoverwinning op Tsjecho-Slowakije. Thuis ontvingen ze het Roemenië van Gheorghe Hagi, dat superieur speelde, maar vele kansen miste terwijl Rudi Smidts het winnende doelpunt kon maken voor België. Na zes overwinningen op rij ging België de boot in tegen Wales en Roemenië waardoor het toch weer spannend werd. Op de laatste speelde nam België het op tegen de inmiddels uit elkaar gevallen natie Tsjecho-Slowakije. Het bleef 0-0 waardoor België zich voor de vierde opeenvolgende keer plaatste voor het WK.

Op het WK in Amerika won België dankzij een vroeg doelpunt van Marc Degryse tegen Marokko en ook de tweede groepswedstrijd tegen Nederland werd met 1-0 gewonnnen door een goal van Philippe Albert. De tweede ronde was dus al binnen maar door een een nederlaag tegen Saoedi-Arabië en een slechter doelsaldo werd België derde en moest het in de achtste finales uitkomen tegen Duitsland. Oude rot Rudi Völler zette de Duitsers al na 6 minuten op voorsprong. Georges Grün maakte echter twee minuten later al de gelijkmaker, maar ook Klinsmann raakte drie minuten later opnieuw de netten. Nog voor de rust maakte Völler zijn tweede goal van de wedstrijd. De wedstrijd had anders kunnen uitdraaien omdat scheidsrechter Kurt Röthlisberger geen strafschop toekende aan de Belgen voor een fout op Josip Weber. Philippe Albert kon in de 90ste minuut wel nog de aansluitingstreffer maken, echter was het te laat voor de Belgen. Michel Preud'homme werd wel uitgeroepen tot beste doelman van het WK.

In 1996 konden zich voor het eerst 16 landen kwalificeren voor het EK, maar ook nu liep het mis voor de Belgen. Na nederlagen tegen concurrenten Spanje en Denemarken en puntengemors tegen Macedonië zat België in de achtervolging en strandde op een derde plaats, met zes punten achterstand op Denemarken. Bondscoach Van Himst werd na vijf jaar bedankt voor bewezen diensten. Zijn assistende Van Moer nam het over, maar werd enkele maanden later ook ontslagen na een nederlaag tegen Nederland in de kwalificatiecampagne voor het WK in Frankrijk. Georges Leekens, die succes had met Excelsior Moeskroen werd de nieuwe bondscoach. Met een hattrick van Luis Oliveira tegen Turkije werd de tweede plaats in de groep veilig gesteld. België verloor twee keer van Nederland, maar kon de overige zes wedstrijden winnen en mocht barrages spelen tegen Ierland om de kwalifciatie nog af te dwingen. Na een gelijkspel in Dublin konden de Belgen, dankzij Luc Nillis thuis winnen tegen de Ieren. Alsof de duivel ermee gemoeid was zat België voor het tweede opeenvolgende WK en de voorbije kwalificatiecampagne in de groep bij Nederland. Voor 75.000 toeschouwers in het Stade de France speelden beide buurlanden gelijk, wat in België als een overwinning beschouwd werd. Tegen Mexico zette Marc Wilmots de Belgen op rozen maar de Mexicanen konden nog terugkomen waardoor de punten gedeeld werden. De kwalificatie moest dus afgedwongen worden tegen Zuid-Korea, dat al acht doelpunten geïncasseerd had. Nillis maakte na zeven minuten al een doelpunt, maar in de 71ste minuut maakte Yoo Sang-chul gelijkmaker waardoor België zonder te verliezen na de eerste ronde uitgeschakeld werd.

2000-2012[bewerken]

Leekens bleef nog een jaar na het WK trainer en nam met zijn team nog deel aan de Kirin Cup in Japan, waarbij ze deze trofee deelden met Peru. In de zomer van 1999 nam Robert Waseige het over van Leekens. Doordat België en Nederland samen het Euro 2000 organiseerden moesten ze geen kwalificatie spelen. Het was tevens de eerste keer dat twee landen samen een groot toernooi organiseerden. België won de openingswedstrijd voor 50.000 toeschouwers tegen Zweden dankzijk goals van Bart Goor en Emile Mpenza. De tweede tegenstander was een zware dobber, Italië. Totti zette de Italianen al na zes minuten op voorsprong en een uur later scoorde Fiore de tweede goal van de avond. België moest nu gelijkspelen tegen Turkije om kwalificatie af te dwingen. Şükür scoorde echter twee keer voor de Turken en zorgde ervoor dat voor het eerst in de geschiedenis een gastland in de eerste ronde uitgeschakeld werd.

Voor de WK kwalificatie in Japan en Zuid-Korea zaten ze in een zware groep met Kroatië, dat derde was geworden op het vorige WK en Schotland dat zich toch ook geplaatst had. Thuis speelden de Belgen gelijk tegen Kroatië en na een ruime zege tegen Letland en een pak slaag tegen San Marino (10-1 met onder andere een hattrick van Bob Peeters) namen de Belgen het op tegen Schotland. Billy Dodds scoorde nog voor het halfuur twee keer en de Belgen waren op achtervolgen aangewezen. Nog voor het uur maakte Wimots de aansluitingstreffer en in de 90ste minuut trapte Van Buyten de gelijkmaker binnen. De volgende wedstrijden werden gewonnen waardoor de beslissing op de laatste speeldag viel in de uitwedstrijd tegen Kroatië. België had twee punten voorsprong maar verloor waardoor ze opnieuw barrages moesten spelen. De Duivels namen het op tegen Tsjechië en Gert Verheyen maakte in Brussel het enige doelpunt. In de terugwedstrijd vielen de Tsjechen aan, maar Geert de Vlieger liet zich niet passeren. Gert Verheyen veroorzaakte een strafschop die Wimots omzette waardoor België naar zijn zesde opeenvolgende WK ging.

Daar bereikten de Belgen de achtste finales tegen Brazilië en verloor met 2-0. Na dat WK wist de ploeg zich, ondanks de aanwezigheid van getalenteerde spelers, jarenlang niet meer te kwalificeren voor een eindronde van een EK of WK. Sinds 2003 was de ploeg dan ook sterk gedaald op de FIFA-wereldranglijst. Die jaren werd er dan ook regelmatig gesproken over een crisis in het Belgische voetbal. In discussies over de oorzaak van de deze crisis wordt zowel verwezen naar de voetbalbond KBVB, de bondscoaches, als de spelers zelf. In reactie op deze crisis nam ook de interesse bij het publiek voor het elftal af.

De belangstelling voor de Rode Duivels nam weer toe toen er volgens sommigen een gouden generatie op komst was. Het beloftenelftal haalde namelijk de halve finale op de Olympische Spelen in 2008, maar resultaten bij de hoofdmacht bleven uit: zowel het WK 2010 in Zuid-Afrika als het EK 2012 werden niet gehaald.

WK 2014[bewerken]

In 2012 verliet trainer Georges Leekens, net als zijn voorganger Dick Advocaat, de Duivels. Aanvankelijk stelde men hulpcoach Marc Wilmots aan als interim-coach, maar na 2 hoopgevende vriendschappelijke wedstrijden en grote steun van de spelers werd hij aangesteld als permanent trainer van de Rode Duivels. In de kwalificatiewedstrijden voor het WK 2014 verloren ze geen enkele wedstrijd en speelden enkel gelijk tegen Kroatië en Wales. Deze goede resultaten resulteerden in de kwalificatie voor het WK 2014 in Brazilië. België kwalificeerde zich na 12 jaar opnieuw voor een internationaal voetbaltoernooi. Het was de twaalfde deelname voor het land; Mexico is de enige niet-wereldkampioen die vaker aan het WK deelnam dan België.

België won zijn groep na zeges tegen Algerije, Rusland en Zuid-Korea. In de achtste finales versloeg België de Verenigde Staten met 2-1 na verlengingen. De kwartfinales werden het eindpunt van deze campagne: de Rode Duivels kwamen al na 8 minuten op achterstand tegen Argentinië door een doelpunt van Gonzalo Higuaín en de Rode Duivels vonden geen antwoord op het Argentijnse spel.

EK 2016[bewerken]

De kwalificatiecampagne voor het EK 2016 in Frankrijk begon met een sterke start tegen Andorra (6-0), maar daarna volgden gelijke spelen tegen Bosnië en Herzegovina en Wales, en zelfs een nederlaag in de terugwedstrijd tegen datzelfde Wales. Toch sloot België de campagne af als groepswinnaar door op de laatste speeldag Israël opzij te zetten met 3-1.

Op 12 december 2015 werd geloot voor de groepsfase: Italië, Zweden en Ierland werden de opponenten van de Belgen. België verloor de eerste wedstrijd met 0-2 van Italië, maar won daarna tegen Ierland met 3-0 en Zweden met 0-1. In de achtste finales won België met 0-4 van Hongarije, maar (alweer) Wales schakelde België in de kwartfinales met 3-1 uit.

Na dit tornooi werden de prestaties van Marc Wilmots geëvalueerd en werd er onderling besloten de samenwerking stop te zetten.

Roberto Martínez werd op 3 augustus 2016 aangesteld als nieuwe bondscoach.

Prestaties op eindrondes[bewerken]

WK-historie[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Uruguay 1930 1e ronde 2 0 0 2 0 4
Vlag van Italië (1861-1946) 1934 1e ronde 1 0 0 1 2 5
Vlag van Frankrijk 1938 1e ronde 1 0 0 1 1 3
Vlag van Brazilië (1889-1960) 1950 Niet deelgenomen
Vlag van Zwitserland 1954 1e ronde 2 0 1 1 5 8
Vlag van Zweden 1958 Niet gekwalificeerd
Vlag van Chili 1962
Vlag van Engeland 1966
Vlag van Mexico 1970 1e ronde 3 1 0 2 4 5
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978
Vlag van Spanje 1982 2e ronde 5 2 1 2 3 5
Vlag van Mexico 1986 Vierde plaats 7 2 2 3 12 15
Vlag van Italië 1990 Achtste finale 4 2 0 2 6 4
Vlag van Verenigde Staten 1994 Achtste finale 4 2 0 2 4 4
Vlag van Frankrijk 1998 1e ronde 3 0 3 0 3 3
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Achtste finale 4 1 2 1 6 7
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010
Vlag van Brazilië 2014 Kwartfinale 5 4 0 1 6 3
Vlag van Rusland 2018 Kwalificatie nog niet begonnen
Vlag van Qatar 2022 Kwalificatie nog niet begonnen
Totaal 12/20 41 14 9 18 52 66

EK-historie[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Frankrijk 1960 Niet deelgenomen
Vlag van Spanje (1945-1977) 1964 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1968
Vlag van België 1972 Derde plaats 2 1 0 1 3 3
Vlag van Joegoslavië 1976 Niet gekwalificeerd
(uitgeschakeld in kwartfinale)
Vlag van Italië 1980 Finale 4 1 2 1 4 4
Vlag van Frankrijk 1984 1e ronde 3 1 0 2 4 8
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zweden 1992
Vlag van Engeland 1996
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 1e ronde 3 1 0 2 4 8
Vlag van Portugal 2004 Niet gekwalificeerd
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012
Vlag van Frankrijk 2016 Kwartfinale 5 3 0 2 9 5
Vlag van Europa 2020 Kwalificatie nog niet begonnen
Totaal 5/15 17 7 2 8 24 28

Olympische Spelen[bewerken]

Jaar Organiserende stad Prestatie België
1900 Vlag van Frankrijk Parijs Derde plaats
1920 Vlag van België Antwerpen Eerste plaats
1924 Vlag van Frankrijk Parijs Eerste ronde
1928 Vlag van Nederland Amsterdam Kwartfinale
2008* Vlag van China Peking Vierde plaats
Enkel de toernooien waar België zich voor wist te kwalificeren zijn weergegeven.

* N.B. In 2008 deed niet het standaard Belgisch elftal mee, maar het Belgisch elftal tot 23, aangevuld met enkele dispensatiespelers.

FIFA-wereldranglijst[bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Straight Line Steady.svg 25 Green Arrow Up.svg 24 Straight Line Steady.svg 24 Red Arrow Down.svg 42 Green Arrow Up.svg 41 Green Arrow Up.svg 35 Green Arrow Up.svg 33 Green Arrow Up.svg 27 Green Arrow Up.svg 20 Green Arrow Up.svg 17 Green Arrow Up.svg 16 Red Arrow Down.svg 45 Red Arrow Down.svg 55 Green Arrow Up.svg 53 Green Arrow Up.svg 49 Red Arrow Down.svg 54 Red Arrow Down.svg 66 Green Arrow Up.svg 57 Green Arrow Up.svg 41 Green Arrow Up.svg 20 Green Arrow Up.svg 11 Green Arrow Up.svg 4 Green Arrow Up.svg 1

Records[bewerken]

Meeste interlands[bewerken]

Klik hier voor de top-100.[1]

Naam Carrière Caps Doelpunten
1 Jan Ceulemans 1976 - 1991 96 23
2 Timmy Simons 2001 - 2014 92 6
3 Eric Gerets 1975 - 1991 86 2
Franky Van der Elst 1984 - 1998 86 1
5 Enzo Scifo 1984 - 1998 84 18
6 Daniel Van Buyten 2001 - 2014 83 10
7 Paul Van Himst 1960 - 1974 81 30
Jan Vertonghen 2007 - heden 81 6
9 Bart Goor 1999 - 2008 77 13
Georges Grün 1984 - 1995 77 6

Laatst bijgewerkt: 26 juni 2016 [1]

Meeste doelpunten[bewerken]

Speler Carrière Doelpunten Caps Doelpunt/Cap
1 Bernard Voorhoof 1927 - 1940 30 61 0,50
2 Paul Van Himst 1960 - 1975 30 81 0,37
3 Marc Wilmots 1991 - 2002 28 70 0,40
4 Jef Mermans 1945 - 1956 27 55 0,49
5 Robert De Veen 1905 - 1913 26 23 1,13
6 Raymond Braine 1924 - 1939 23 52 0,44
Jan Ceulemans 1977 - 1991 23 96 0,24
Marc Degryse 1984 - 1997 23 63 0,37
Wesley Sonck 2000 - 2010 23 54 0,43
10 Rik Coppens 1948 - 1960 21 47 0,45

Laatst bijgewerkt: 9 juni 2014[6]

Jongste spelers[bewerken]

Speler Club Leeftijd
1 Fernand Nisot Léopold Club 16 jaar 19 dagen
2 Anthony Vanden Borre Anderlecht 16 jaar 187 dagen
3 Romelu Lukaku Anderlecht 16 jaar 296 dagen
4 Paul van Himst Anderlecht 17 jaar 17 dagen
5 Jean Capelle Standard 17 jaar 153 dagen
6 Joseph Musch Union 17 jaar 198 dagen
7 Zakaria Bakkali PSV 17 jaar 262 dagen
8 Vincent Kompany Anderlecht 17 jaar 314 dagen
9 Eden Hazard Lille 17 jaar 316 dagen
10 Raymond Braine Beerschot 17 jaar 321 dagen

Selectie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Belgisch voetbalelftal voor een uitgebreid overzicht van spelers voor de nationale ploeg
1rightarrow blue.svg Zie Lijst van eindrondeselecties van het Belgisch voetbalelftal voor de spelers die aanwezig waren op eindrondes

Huidige selectie[bewerken]

De selectie voor oefenwedstrijd tegen Vlag van Spanje Spanje op 1 september 2016 en de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Vlag van Cyprus Cyprus op 6 september 2016.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de EK-wedstrijd Wales- België (3 - 1) op 1 juli 2016.

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
Thibaut Courtois 42 0 Vlag van Engeland Chelsea
Simon Mignolet 16 0 Vlag van Engeland Liverpool
Matz Sels 0 0 Vlag van Engeland Newcastle United
Verdediging
Jan Vertonghen 81 6 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
Toby Alderweireld 60 2 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
Thomas Vermaelen 56 1 Vlag van Italië AS Roma
Nicolas Lombaerts 38 3 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
Thomas Meunier 9 0 Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
Jordan Lukaku 5 0 Vlag van Italië Lazio
Christian Kabasele 0 0 Vlag van Engeland Watford
Middenveld
Axel Witsel 72 7 Vlag van Rusland Zenit Sint-Petersburg
Moussa Dembélé 66 5 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
Steven Defour 46 2 Vlag van Engeland Burnley
Kevin De Bruyne 44 12 Vlag van Engeland Manchester City
Radja Nainggolan 24 6 Vlag van Italië AS Roma
Leander Dendoncker 1 0 Vlag van België Anderlecht
Aanval
Eden Hazard 70 14 Vlag van Engeland Chelsea
Kevin Mirallas 50 9 Vlag van Engeland Everton
Dries Mertens 50 8 Vlag van Italië Napoli
Romelu Lukaku 49 14 Vlag van Engeland Everton
Christian Benteke 28 6 Vlag van Engeland Crystal Palace
Divock Origi 21 3 Vlag van Engeland Liverpool
Yannick Carrasco 9 1 Vlag van Spanje Atlético Madrid
Michy Batshuayi 7 3 Vlag van Engeland Chelsea
Thorgan Hazard 1 0 Vlag van Duitsland Borussia Mönchengladbach

Recent opgeroepen[bewerken]

De volgende spelers zijn het afgelopen jaar opgeroepen voor het elftal en zijn nog beschikbaar, maar zaten niet bij de laatste selectie of zijn afgevallen nadat ze geselecteerd zijn.

Naam Wed. Dlpnt. Huidige club Laatste oproep
Doel
Jean-François Gillet 9 0 Vlag van België Standard Luik EK 2016
Verdediging
Jason Denayer 8 0 Vlag van Engeland Manchester City EK 2016
Laurent Ciman 12 1 Vlag van Canada Montreal Impact EK 2016
Dedryck Boyata Blessure 2 0 Vlag van Schotland Celtic Preselectie EK 2016
Björn Engels 0 0 Vlag van België Club Brugge Preselectie EK 2016
Laurens De Bock 0 0 Vlag van België Club Brugge Stand-by voor EK 2016
Guillaume Gillet 21 1 Vlag van Frankrijk Nantes Stand-by voor EK 2016
Luis Pedro Cavanda 2 0 Vlag van Turkije Galatasaray Vlag van Italië Italië thuis, 13 november 2015
Vincent Kompany Blessure 70 4 Vlag van Engeland Manchester City Vlag van Italië Italië thuis, 13 november 2015
Middenveld
Marouane Fellaini Blessure 71 15 Vlag van Engeland Manchester United Vlag van Spanje Spanje thuis, 1 september 2016
Nacer Chadli 31 3 Vlag van Engeland West Bromwich Albion Stand-by voor EK 2016
Sven Kums 0 0 Vlag van Italië Udinese Vlag van Italië Italië thuis, 13 november 2015
Aanval
Laurent Depoitre 1 1 Vlag van Portugal Porto Vlag van Italië Italië thuis, 13 november 2015
Zakaria Bakkali 2 0 Vlag van Spanje Valencia Vlag van Israël Israël thuis, 13 oktober 2015
Adnan Januzaj 5 0 Vlag van Engeland Sunderland Vlag van Cyprus Cyprus uit, 6 september 2015

Hierbij zijn de interlands tegen Roemenië op 14/11/2012 en tegen Luxemburg op 26/05/2014 niet meegeteld aangezien in deze matchen te veel werd gewisseld, waardoor deze niet als officiële matchen worden beschouwd door de FIFA. Ook de interland tegen Luxemburg op 01/03/2006 is niet meegeteld, omdat ze werd gestaakt na 65 minuten wegens hevige sneeuwval en als dusdanig niet wordt erkend.[1]

Staf[bewerken]

Naam Functie
Technische staf
Vlag van Spanje Roberto Martínez Bondscoach
Vlag van Engeland Graeme Jones Assistent
Vlag van Frankrijk Thierry Henry Assistent
Vlag van België Erwin Lemmens Keeperstrainer
Vlag van Spanje Iñaki Bergara Keeperstrainer
Fitnesscoach
Vlag van België Dirk Nachtergaele Masseur
Vlag van België Johan Demecheleer Masseur
Vlag van België Herman De Landtsheer Analist
Vlag van België Mousa El Habchi Analist
Medische staf
Vlag van België Kris Van Crombrugge Teamdokter
Vlag van België Lieven Maesschalck Kinesist
Vlag van België Bert Driesen Kinesist
Vlag van België Dimitri Lowette Kinesist
Vlag van België Bernard Vandevelde Physiotherapeut
Vlag van België Geert Neyrinck Physiotherapeut

Bondscoaches[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van coaches van het Belgisch voetbalelftal voor een uitgebreid overzicht

België heeft in totaal 27 bondscoaches gehad. Na het ontslag van René Vandereycken in april 2009 werd Frank Vercauteren interim-bondscoach voor de Kirin Cup 2009 en de resterende WK-campagne. Nadat de Rode Duivels met 5-0 de boot in gingen tegen Spanje, en uit in Armenië met 2-1 verloren, maakte Vercauteren bekend dat hij met deze groep niet verder wilde.

Op 1 oktober 2009 werd Dick Advocaat dan de eerste Nederlandse bondscoach van de Rode Duivels. Advocaat wist zijn eerste wedstrijd te winnen met 2-0 tegen Turkije, zijn eerste nederlaag was 4 dagen later tegen Estland met 2-0. Advocaat vertrok op 15 april 2010 bij de Rode Duivels om het nationale team van Rusland te gaan coachen. Hij leidde in totaal 5 wedstrijden en werd uiteindelijk vervangen door Georges Leekens. Die kon zich met België niet plaatsen voor het EK 2012 en stapte op 13 mei 2012 over naar Club Brugge. Zijn opvolger is Marc Wilmots. Onder zijn leiding plaatste België zich voor het WK 2014; het eerste eindtoernooi voor de Belgen in twaalf jaar tijd. In Brazilië haalde België de kwartfinales. In november 2015 werd België voor het eerst in de geschiedenis nummer één op de FIFA-wereldranglijst. Op 3 augustus 2016 werd Roberto Martínez officieel aangesteld als bondscoach van de Rode Duivels.

Aanvoerders[bewerken]

Interlands[bewerken]

De interlands in de onderstaande tabellen zijn wedstrijden van vriendschappelijke ontmoetingen of toernooien tot ± 12 maanden geleden. Ook de toekomstige interlands van het huidige jaar zijn hier te vinden. Wedstrijden voor een EK/WK hebben op deze pagina een apart stuk of zijn terug te vinden in het uitgebreide overzicht.

1rightarrow blue.svg Zie lijst van interlands Belgisch voetbalelftal voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Datum Comp. Tegenstander Locatie Uitslag Doelpuntenmakers
03-09-15 Kwal. EK 2016 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Her. thuis 3 - 1 15' Džeko 0-1, 23' Fellaini 1-1, 44' De Bruyne 2-1, 83' E. Hazard 3-1 (pen.)
06-09-15 Kwal. EK 2016 Vlag van Cyprus Cyprus uit 0 - 1 86' E. Hazard 0-1
10-10-15 Kwal. EK 2016 Vlag van Andorra Andorra uit 1 - 4 18' Nainggolan 0-1, 42' De Bruyne 0-2, 51' I. Lima 1-2 (pen), 55' E. Hazard 1-3 (pen), 64' Depoitre 1-4
13-10-15 Kwal. EK 2016 Vlag van Israël Israël thuis 3 - 1 64' Mertens 1-0, 78' De Bruyne 2-0, 84' E. Hazard 3-0 , 88' Hemed 3-1
13-11-15 Vriendsch. Vlag van Italië Italië thuis 3 - 1 3' Candreva 0-1, 13' Vertonghen 1-1, 74' De Bruyne 2-1, 82' Batshuayi 3-1
29-03-16 Vriendsch. Vlag van Portugal Portugal uit 2 - 1 20' Nani 1-0, 40' Ronaldo 2-0, 62' R. Lukaku 2-1
28-05-16 Vriendsch. Vlag van Zwitserland Zwitserland uit 1 - 2 31' Džemaili 1-0, 34' R. Lukaku 1-1, 74' De Bruyne 1-2
01-06-16 Vriendsch. Vlag van Finland Finland thuis 1 - 1 53' Hämäläinen 0-1, 89' R. Lukaku 1-1
05-06-16 Vriendsch. Vlag van Noorwegen Noorwegen thuis 3 - 2 3' R. Lukaku 1-0, 21' King 1-1, 48' Ve. Berisha 1-2, 70' E. Hazard 2-2, 73' Ciman 3-2
13-06-16 EK 2016 Vlag van Italië Italië neutraal 0 - 2 32' Giaccherini 0-1, 92' Pellè 0-2
18-06-16 EK 2016 Vlag van Ierland Ierland neutraal 3 - 0 48' R. Lukaku 1-0, 61' Witsel 2-0, 70' R. Lukaku 3-0
22-06-16 EK 2016 Vlag van Zweden Zweden neutraal 0 - 1 84' Nainggolan 0-1
26-06-16 EK 2016 Vlag van Hongarije Hongarije neutraal 0 - 4 10' Alderweireld 0-1, 78' Batshuayi 0-2, 80' E. Hazard 0-3, 90+1' Carrasco 0-4
01-07-16 EK 2016 Vlag van Wales Wales neutraal 3 - 1 13' Nainggolan 0-1, 31' A. Williams 1-1, 55' Robson-Kanu 2-1, 86' Vokes 3-1
01-09-16 Vriendsch. Vlag van Spanje Spanje thuis
06-09-16 Kwal. WK 2018 Vlag van Cyprus Cyprus uit
07-10-16 Kwal. WK 2018 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Her. thuis
10-10-16 Kwal. WK 2018 Vlag van Gibraltar Gibraltar uit
09-11-16 Vriendsch. Vlag van Nederland Nederland uit
13-11-16 Kwal. WK 2018 Vlag van Estland Estland thuis

Archief[bewerken]

Sinds 2009 bewaart het Algemeen Rijksarchief het archief over het Belgisch voetbal. Het archief bevat onder meer dossiers over de Rode Duivels en juridische stukken, maar ook duizenden foto’s, honderden affiches evenals het door de KBVB zelf uitgegeven tijdschrift Sportleven.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Belgisch voetbalelftal

KBVB · A-internationals · Selecties · Statistieken · Bondscoaches · Belgisch vrouwenelftal · Olympisch elftal · België U21 · België U20 · België U19 · België U18 · België U17 · Vrouwen U19 · Vrouwen U17

1900 – 1919 · 1920 – 1939 · 1940 – 1959 · 1960 – 1979 · 1980 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

WK 1930 · WK 1934 · WK 1938 · WK 1954 · WK 1970 · EK 1972 · EK 1980 · WK 1982 · EK 1984 · WK 1986 · WK 1990 · WK 1994 · WK 1998 · EK 2000 · WK 2002 · OS 2008 · WK 2014 · EK 2016

WK 1934 · WK 1938 · WK 1954 · WK 1958 · WK 1962 · EK 1964 · WK 1966 · EK 1968 · WK 1970 · EK 1972 · WK 1974 · EK 1976 · WK 1978 · EK 1980 · WK 1982 · EK 1984 · WK 1986 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · WK 2002 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2016

Albanië · Algerije · Andorra · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · Colombia · Costa Rica · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Egypte · El Salvador · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Gabon · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Irak · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kazachstan · Kroatië · Letland · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Malta · Marokko · Mexico · Montenegro · Nederland · Noord-Ierland · Noorwegen · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Wales · Zambia · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Algerije (2014) · Argentinië (2014) · Frankrijk (1904) · Ierland (2016) · Italië (2016) · Nederland (1985) · Polen (1982) · Rusland (2014) · Sovjet-Unie (1982) · Verenigde Staten (2014) · West-Duitsland (1980) · Zuid-Korea (2014)