Voortiteling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De voortiteling, openingstiteling of generiek is bij films, televisieseries en videospellen een tekst die bij aanvang in beeld verschijnt, waarin de titel van de productie, en de namen van de belangrijkste acteurs en crewleden worden vermeld. Bij films wordt tevens vaak de naam van de productiestudio vermeld en, indien het een verfilming betreft, het originele medium waar het verhaal op gebaseerd is. Deze tekst wordt vaak begeleid door de titelsong of andere muziek. Met name bij televisieseries, maar soms ook bij films (zoals de films uit de James Bondreeks) wordt de voortiteling vaak eveneens vergezeld door een kort filmpje (ofwel een combinatie van beeldmateriaal uit de serie, of een speciaal hiervoor opgenomen filmpje). In dat geval wordt ook gesproken van een introfilmpje of leader.

De voortiteling speelt vandaag de dag een minder belangrijke rol dan de aftiteling, maar tot de jaren 70 was dit nog andersom. Oorspronkelijk was het de gewoonte dat de voortiteling al bijna de gehele cast en crew vermeldde. Mede daarom werd de voortiteling vaak gecombineerd met de openingsscène van de film. In de film Once Upon a Time in the West duurt de volledige voortiteling bijvoorbeeld veertien minuten, maar overlapt deze met de introscène. In de jaren 1980 verschoof het vermelden van bijrollen en informatie over de crew steeds meer naar de aftiteling. George Lucas wordt vaak gezien als de regisseur die sterk bijdroeg aan deze verandering. Zijn Star Warsfilms bevatten in de voortiteling enkel een vermelding van de filmtitel, maar geen van de namen van de filmploeg of acteurs. Voor Lucas experimenteerden filmmakers echter al met voortitelingen waarin enkel de titel werd vermeld, of soms zelfs films zonder enige vorm van voortiteling. Een bekend vroeg voorbeeld is Citizen Kane van Orson Welles.

Het gebeurt niet zelden dat regisseurs experimenteren met de voortiteling. De film Fahrenheit 451 uit 1966 bevat bijvoorbeeld geen voortiteling met tekst; alle namen en de filmtitel worden opgelezen door een verteller. De komische film Monty Python and the Holy Grail toont in de voortiteling een groot aantal zaken die niets met de film van doen hebben, zoals een dialoog tussen twee medewerkers en namen van fictieve crewleden.