Ahmad Jamal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ahmad Jamal
Ahmad Jamal in 1994
Ahmad Jamal in 1994
Algemene informatie
Volledige naam Frederick Russell Jones
Geboren 2 juli 1930
Geboorteplaats Pittsburgh, Pennsylvania
Land Verenigde Staten
Werk
Genre(s) Jazz
Beroep pianist, componist
Instrument(en) piano
Label(s) OKeh, Parrot, Epic, Argo, Atlantic, Dreyfus, Impulse, Telarc
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Ahmad Jamal (Pittsburgh, 2 juli 1930), geboren als Frederick Russell Jones is een innovatieve en invloedrijke Amerikaanse jazzpianist, componist en mentor. Volgens Stanley Crouch geldt Jamal als de op-één-na belangrijkste in de ontwikkeling van jazz na 1945 na Charlie Parker.[1] De afgelopen vijf decennia is hij een van de meest succesvolle trio leiders in de jazz geweest.[2]

Sinds 1980 is Jamal gast aan huis bij de belangrijkste clubs in de Verenigde Staten en grote Europese jazzfestivals. Hij wordt vaak begeleid door bassist James Cammack en drummer Idris Muhammad. Ook treedt hij vaak op met saxofonist George Coleman.

Biografie[bewerken]

Jamal werd geboren in Pittsburgh, Pennsylvania, en ging naar de George Westinghouse High School. Hij begon met pianospelen toen hij drie jaar oud was, op het moment dat zijn oom Lawrence hem uitdaagde om zijn spel precies te kopiëren.[3] Jamal begon met pianolessen op zijn zevende samen met Mary Cardwell Dawson, wie hij beschrijft als een van zijn grootste inspiratiebronnen. Hij bekeerde zich tot de islam in 1952.

Jamal begon een met George Hudson's Orchestra een tournee. Later ging hij bij een andere tourgroep genaamd The Four Strings, die al snel uiteenviel. Hij verhuisde naar Chicago in 1950 en maakte daar in 1951 zijn eerste plaat voor hetOkeh-label met The Three Strings. De andere leden waren de gitarist Ray Crawford en een bassist (vaak Eddie Calhoun, maar ook Richard Davis of Israel Crosby). Daarna nam Jamal aan opnames voor Parrot (1953–1955) en Epic (1955) met deze piano-gitaar-bas-line-up. Het geluid veranderde drastisch toen Crawford in 1957 werd vervangen met drummer Vernel Fournier en de groep werkte als de "House Trio" bij Chicago's Pershing Hotel. Het trio bracht een livealbum uit But Not for Me dat op de Ten Best-selling charts bleef staan gedurende 108 weken. Jamals bekende lied Poinciana is voor het eerst uitgegeven op dit album. Het financieel succes van dit album gaf Jamal het geld om een restaurant en een club genaamd The Alhambra te openen.[4]

Jamal speelt meestal met een bassist en drummer; zijn trio bestaat nu uit bassist James Cammack en drummer Idris Muhammad. Hij heeft ook gespeeld met percussionist Manolo Badrena.[5] Jamal heeft gespeeld en opgenomen met saxofonist George Coleman op het album The Essence; met vibrafonist Gary Burton heeft hij In Concert uitgegeven; met de stemmen van Howard A. Roberts Chorale op Bright, Blue and Beautiful en Cry Young; met koperblazers, rietblazers en snaren bij een viering in zijn geboorteplaats Pittsburgh; en met "The Assai Quartet".

Prestaties[bewerken]

Clint Eastwood heeft twee opnames van Jamals album But Not For MeMusic, Music, Music en Poinciana — in zijn film The Bridges of Madison County gebruikt.

De Franse minister van cultuur Renaud Donnedieu de Vabres benoemde Jamal in 2007, namens de Franse regering, tot Officier in de Orde van Kunst en Letteren.

In 1994 kreeg Jamal de American Jazz Masters-Award en werd hij benoemd tot Duke Ellington Fellow op Yale University.

Discografie[bewerken]

Argo Records/Cadet Records

  • Ahmad's Blues (1951, 1955)
  • Chamber Music of the New Jazz (1955)
  • Count 'Em 88-The Ahmad Jamal Trio (1956) Argo
  • At the Pershing: But Not for Me (1958)
  • Live at The Pershing & The Spotlight Club (1958)
  • Jamal at the Penthouse (1959)
  • Happy Moods (1960) Argo
  • All of You (1961, Argo, with Israel Crosby, Vernel Fournier)
  • Alhambra (1961, Argo, with Crosby, Fournier)
  • Cross Country Tour 1958-1961 (1962)
  • Poinciana (1963)
  • Extensions (1965)
  • Heat Wave (1966)
  • Standard Eyes (1967)
  • The Bright, The Blue and The Beautiful (1968)
Impulse! Records
Latere periode
  • Ahmad Jamal '73 (1973)
  • Jamalca (1974)
  • Jamal Plays Jamal (1974)
  • Steppin Out with a Dream (1976)
  • One (1978)
  • Genetic Walk (1980)
  • Night Song (1980)
  • Live at Bubba's (1980)
  • Ahmad Jamal & Gary Burton In Concert (1981)
  • Digital Works (1985)
  • Live at The Montreal Jazz Festival (1985)
  • Rossiter Road (1986)
  • Crystal (1987)
  • Pittsburgh 1989 (1989)
  • Live in Paris 1992 (1993)
  • Chicago Revisited - Live at Joe Segal's Jazz Showcase (1993)
  • I Remember Duke, Hoagy & Strayhorn (1995)
  • The Essence Part 1 (1995)
  • Big Byrd - The Essence Part 2 (1996)
  • Nature - The Essence Part III (1998)
  • With The Assai Quartet (1998)
  • Picture Perfect (2000)
  • Ahmad Jamal à l'Olympia (2001)
  • In Search of Momentum (2003)
  • After Fajr (2005)
  • Legendary Okeh & Epic Recordings (1951–1955) (2005)
  • It's Magic (2008)
  • Poinciana - One Night Only (2008)
  • A Quiet Time (2009)
  • Blue Moon (2012)
Als bandlid

Referenties[bewerken]

  1. Crouch, Stanley, Considering Genius: Writings on Jazz, Basic Books, 2007, p. 95 ISBN 978-0-465-01512-2.
  2. Early, Gerald Lyn, Miles Davis and American culture, Missouri History Museum, 2001, p. 79 ISBN 978-1-883982-38-6.
  3. Ahmad Jamal
  4. Ahmad Jamal at All About Jazz
  5. Toronto Jazz Festival - Festival Events

Externe links[bewerken]