Akkad
Akkad, genoemd naar de stad Akkad of Agade, is het eerste Semitische rijk in Mesopotamië, ca. 2350-2150 v.Chr.
Het is gesticht door Sargon I van Akkad die van daaruit zijn heerschappij eerst uitbreidde over geheel Babylonië (Sumer en Akkad) en vervolgens over de 'Vier Werelddelen': Elam, Noord-Mesopotamië en Syrië (Mari) met Cappadocië.
Onder hem en zijn opvolgers - de bekendste is zijn kleinzoon Naram-Sin, die evenals hijzelf legendarische roem verwierf - was Akkad een centraal georganiseerde staat, met een uitgebreid ambtenarenapparaat en aan het hoofd een koning met goddelijke waardigheid. Het bergvolk der Goetaeërs maakte aan deze staat een eind. Uit onderzoek is echter gebleken dat een klimaatverandering een bijgaande factor kan zijn geweest die de mensen uit de staat deed wegtrekken: door droogte[1] mislukte oogst na oogst.
Het noordelijke alluviale deel van Mesopotamië, waar Eufraat en Tigris elkaar het dichtst naderen, ten noorden van het eigenlijke Sumer, stond meer in het bijzonder bekend als Akkad. De Babylonische koningen noemden zich 'vorst van Sumer en Akkad'.
In de streek waar Akkad later zou ontstaan, zouden de eerste scholen zich gevormd hebben. Aangezien daar de eerste sedentaire mens zich vestigde, en daar ook een eerste vorm van maatschappij ontstond, ontstond tevens de noodzaak een onderwijssysteem in te voeren.
Referenties
|
 |
Zie de categorie Akkadian Empire van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
