Arnold Hörburger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Arnold Hörburger (Rotterdam, 17 februari 1886 – Rotterdam, 20 februari 1966) was een Nederlands voetballer. Hij kwam als linkshalf uit voor de Rotterdamse voetbalclub VOC en het Haagse HVV Quick en speelde acht interlands voor het Nederlands elftal.

Hörburger was de helft van een eeneiige tweeling. Zijn broer Anton Hörburger kwam net als hij uit voor VOC en later Quick, maar kwam nooit officieel uit voor Nederland. Arnold Hörburger maakte op 10 april 1910 zijn debuut voor Nederland, in een interland tegen België. Deze wedstrijd is omstreden, omdat met name van Belgische kant na afloop werd beweerd dat Arnold Hörburger onreglementair in de rust door zijn broer Anton, die op de tribune zat, vervangen werd. Hörburger was na dertig minuten geblesseerd van het veld gegaan en kwam in de tweede helft fris en uitgerust weer in het veld om de wedstrijd vervolgens volledig uit te spelen. Wissels waren in deze periode nog niet toegestaan.[1] De broers bleven altijd volhouden dat er van een vervanging geen sprake was geweest.

In maart 1912 speelde Hörburger zijn laatste interland tegen Duitsland. Hij werd geselecteerd voor het elftal dat uit zou komen op de Olympische Zomerspelen 1912 in Zweden, maar besloot hiervoor te bedanken.[2]

Hörburger bleef ongetrouwd en woonde tot zijn dood samen met zijn broer, die hem in de laatste jaren van zijn leven verzorgde.[3]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Genetisch voordeel is onloochenbaar, de Volkskrant, 1 mei 1995.
  2. Het Nieuws van den Dag, 10 juni 1912.
  3. Arn. Horburger overleden, Leeuwarder Courant, 21 februari 1966.

  • Verkamman, Van der Steen, Volkers (1999) De Internationals, de historie van Oranje. Amsterdam, Weekbladpers BV.