Beat Generation

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jack Kerouac, ca. 1956

De term Beat Generation refereert aan een klein aantal invloedrijke schrijvers uit de jaren 50 en 60 van de 20e eeuw en met name Jack Kerouac, die de term bedacht, Allen Ginsberg en William S. Burroughs vormden de harde kern. Zij ontmoetten elkaar in Manhattan in 1940, en brachten hun tijd door in het appartement van Burroughs dat al snel een ontmoetingsplaats werd voor ambitieuze jonge schrijvers. De dichters van de Beat Generation, zoals Ginsberg, worden ook wel eens de 'Beat Poets' genoemd.

Andere schrijvers die met deze beweging worden geassocieerd zijn dichter Gregory Corso, straatartiest Herbert Huncke en Neal Cassady die de inspiratie was voor Kerouacs boek On the Road. De groep breidde zich verder uit en veel leden verhuisden naar San Francisco, alwaar ze Gary Snyder, Lawrence Ferlinghetti, Michael McClure, Philip Whalen en Lew Welch ontmoetten.

In de jaren vijftig waren ze nog a-politiek. Ze waren eerder op zoek naar een persoonlijke 'intensive experience'. Hierdoor hadden ze weinig impact op het sociaal-cultureel leven, maar ze zouden wel als de voorlopers kunnen worden beschouwd van de revolutionaire generatie van de sixties.

Uiteindelijk werd de term toegepast op een hele generatie jonge mensen die de levensstijl van de originele uitgesloten ("beat"-)schrijvers aspireerden. De term Beatnik werd door de pers uitgevonden naar aanleiding van hun pro-communistische ideeën.

De dichters uit deze groep staan daarom ook wel bekend als de Beat Poets, al moet daarbij gezegd worden dat volgens sommigen die naam sloeg op de sterke ritmische poëzie die zij voordroegen. Vooral Allen Ginsberg is hier een goed voorbeeld van en hij geldt dan ook als de grondlegger van wat later de poetry slam werd.

Zie ook[bewerken]