Charles Barkley

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Charles Wade Barkley
NBA-speler
Charles Barkley at East Carolina University.jpg
Bijnaam Chuck
Sir Charles
The Round Mound of Rebound
Positie Power forward
Lengte 1,98 m
Geboortedatum 20 februari 1963
Geboorteplaats Leeds, Alabama (Verenigde Staten)
Draft 1984 / Ronde: 1 / Keuze: 5e overall
Philadelphia 76ers
Actieve jaren 1984–2000
Team(s) Philadelphia 76ers (1984-1992)
Phoenix Suns (1992-1996)
Houston Rockets (1996-2000)
Titel(s) Olympisch kampioen 1992
Olympisch kampioen 1996
Prijzen NBA Most Valuable Player (1993)
All-NBA First Team (1988–1991, 1993)
All-NBA Second Team (1986–1987, 1992, 1994–1995)
All-NBA Third Team (1996)
NBA All-Rookie First Team (1985)
NBA All-Star Game MVP (1991)
NBA's 50th Anniversary All-Time Team
No. 34 Retired by Philadelphia 76ers/Phoenix Suns
SEC Player of the Year (1984)
NBA All-Star 11: 1987–1997
Hall of Fame 2006
Basketbal

Charles Wade Barkley (Leeds, 20 februari 1963) is een voormalig Amerikaanse basketbalspeler en huidig analist voor het programma Inside The NBA. Hij is erkend als één van de meest dominante power forwards in NBA geschiedenis. Hij behoort tot de 50 beste NBA-spelers aller tijden, en was lid van het Amerikaanse "Dream Team" dat in 1992 en 1996 goud veroverde op de Olympische Spelen. Daarnaast werd hij in 1993 uitgeroepen tot NBA Most Valuable Player Award in de NBA. In 2006 werd Barkley ingnewijd in de Basketball Hall of Fame. [1]

Barkley was vaak betrokken bij on- en off-court-gevechten en soms geroerd nationale controverse, zoals maart 1991, toen hij per ongeluk spuugde op een jong meisje, en net als in 1993, toen hij verklaarde dat sport atleten niet mogen worden beschouwd als rolmodellen. Kortom Barkley gebruikte zijn kracht en agressiviteit tot een van de meest dominante rebounders van de NBA te worden. Hij was een veelzijdige speler die kon scoren, plays creëren, en verdedigen. [1]

Na zijn basketbalcarrière bouwde Barkley een succesvolle carrière als een Emmy Award-winnende commentator van basketbal. Hij werkte voor TNT als een commentator voor de wedstrijden uit de NBA. Daarnaast heeft Barkley diverse boeken geschreven en toonde hij interesse in de politiek. [1]

College[bewerken]

Barkley werd geboren in Leeds, Alabama op 20 februari 1963. Als junior in de middelbare school was Barkley slecht 1,78m groot. Na de zomer was Barkley gegroeid tot 1,93m en dat verdiende hem een startplaats binnen het varsity team. Hij leidde zijn team naar de halve finale (state semifinals) met een spelgemiddelde van 19.1 points en 17.9 rebounds per spel. Ondanks zijn goede spel, werd Barkley nooit opgemerkt door een scout. Pas bij de halve finales werd hij opgemerkt doordat hij 26 punten scoorde tegen Alabama's beste speler, Bobby Lee Hurt.[1]

Hij liep school aan Auburn voor drie jaar. Barkley blonk uit als speler en leidde de SEC in rebounding elk jaar. Tijdens zijn college carrière speelde hij als center, ook al was hij kleiner dan een gemiddelde center. Hij werd een populaire crowd-pleaser, hij kon de fans bekoren met zijn dunks en blocked. Het was niet ongewoon dat de forse Barkley een defensieve rebound pakte, het hele veld over dribbelde en dan af te werken met een two-handed dunk. Hij werd lid van het Auburn's All-Century team en zette het Auburn record voor field goal percentage met 62,6 procent. Hij ontving talrijke onderscheidingen, waaronder Southeastern Conference Player of the Year in 1984, drie All-SEC selecties en een Second Team All-American selectie. Toen hij bij Auburn speelde was zijn spelgemiddelde het volgende: 14.8 points, 9.6 rebounds, 1.6 assists en 1.7 blocks per game.[1]

NBA[bewerken]

Barkley verliet Auburn in zijn laatste jaar en kwam in aanmerking voor de 1984 NBA Draft. Hij was geselecteerd in de eerste ronde als vijfde keuze door de Philadelphia 76ers. Hij werd lid van een veteranen team dat bestond uit Julius Erving, Moses Malone en Maurice Cheeks, spelers die Philadelphia naar het 1983 NBA kampioenschap brachten. Barkley was in staat zijn gewicht onder controle te houden door Malone. Hij leerde Barkley ook hoe hij zich moest voorbereiden voor een wedstrijd. Barkley's spelgemiddelde was 14.0 points en 8.6 rebounds per wedstrijd tijdens het seizoen en verdiende een plaats in het All-Rookie Team. In het naseizoen, gingen de Sixers door naar de Eastern Conference Finals, maar werden verslagen in vijf wedstrijden door de Boston Celtics.[1]

Prijzen en titels[bewerken]

  • NBA Most Valuable Player (1993)
  • 11× NBA All-Star (1987–1997)
  • 5× All-NBA First Team (1988–1991, 1993)
  • 5× All-NBA Second Team (1986–1987, 1992, 1994–1995)
  • All-NBA Third Team (1996)
  • NBA All-Rookie First Team (1985)
  • NBA All-Star Game MVP (1991)
  • NBA's 50th Anniversary All-Time Team
  • No. 34 Retired by Philadelphia 76ers/Phoenix Suns
  • SEC Player of the Year (1984)
  • Olympisch kampioen (1992, 1996)

Referentie[bewerken]

  1. a b c d e f ESPN. (2013). Charles Barkley Biography. Retreived from ESPN: http://espn.go.com/nba/player/bio/_/id/37/charles-barkley
Bronnen, noten en/of referenties