Concordaat van Worms

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Oorkonde van het concordaat van Worms.

Het Concordaat van Worms was een concordaat tussen paus Calixtus II en keizer Hendrik V, dat op 23 september 1122 te Worms werd gesloten in een poging om een eind aan de Investituurstrijd te maken.

Investituurstrijd[bewerken]

De Investituurstrijd ging over het benoemingsrecht van de hogere geestelijken (bisschoppen). Van de keizer konden bisschoppen voorheen wereldlijke taken toegewezen krijgen, bijvoorbeeld als landsheer, met het doel bepaalde rijksgebieden (rijksbisdommen) niet erfelijk binnen één geslacht te laten verankeren. In tegenstelling tot de adellijke landsheren welke domeinen in erf over zouden gaan.

Compromis[bewerken]

Het concordaat draaide uit op een compromis. Nieuwe bisschoppen zouden voortaan van de kerk hun geestelijk gezag ontvangen. In de praktijk zou de lokale geestelijkheid echter de volgende eeuwen bisschoppen benoemen. Dat betekende dat de zogenaamde Rijkskerkenleer (het benoemen van bisschoppen door de wereldlijke macht) weliswaar tot een einde kwam maar dat zowel de Paus als de keizer er op korte termijn relatief weinig mee op zouden schieten.