Conversiestoornis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Conversiestoornis
ICD-10 F44
ICD-9 300.11
DiseasesDB 1645
MedlinePlus 000954
eMedicine emerg/112med/1150
MeSH D003291
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress door angst of woede die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld dat kan lijken op een neurologische ziekte. De patiënt is zich niet bewust van het proces en maakt zich er vaak niet veel zorgen over, op anderen maakt de patiënt de indruk dat deze zich niet emotioneel betrokken voelt bij zijn beperkingen. In het DSM-IV is de aandoening ingedeeld bij de somatoforme stoornissen.

Overigens is er voor de conversiestoornis geen objectief bewijs. Voor deze aandoening kunnen geen biomarkers worden vastgesteld noch een duidelijke pathogenese worden gegeven. Daarbij gaat de definitie ervan uit dat er geen somatische oorzaak voor de klachten te vinden is, in de veronderstelling dat alle functionele neurologische afwijkingen gekend zijn. Zo viel MS lange tijd onder conversie. Momenteel wordt deze term vaak gebruikt voor patiënten die, veelal na een infectie, kampen met een veelvoud aan klachten, een combinatie van neuro-cognitieve, immunologische, en maag-darm problematiek. Hoewel wereldwijd miljoenen mensen met dezelfde problematiek kampen, en dit beeld erkend is door de WHO onder de term Myalgische Encefalomyelitis, wordt in de Nederlandse gezondheidszorg deze invaliderende ziekte liever gezien als een somatoforme stoornis. [bron?]

Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende zijn verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen of stuipen optreden. Het komt voor dat klachten snel verdwijnen als de patiënt in het ziekenhuis wordt opgenomen, maar vaak keren deze later weer terug.

Voor de diagnose gesteld kan worden, moet eerst worden nagegaan of er een somatische oorzaak te vinden is en, zo niet, of de patiënt bewust klachten fingeert. Hierna kan een psycholoog door middel van therapie proberen de psychologische oorzaak te achterhalen. Overigens valt het bewust imiteren van aandoeningen onder een andere psychische stoornis, namelijk de nagebootste stoornis.

Trivia[bewerken]

In 2011 kregen enkele leerlingen van een school in New York plots de symptonen van het syndroom van Gilles de la Tourette. De school en omgeving werden getest op allerlei giftige stoffen, maar er werd niets verdachts gevonden. In januari 2012 kregen nog meer leerlingen de symptonen en zelfs volwassenen, die verder geen relatie hadden met de school, vertoonden het gedrag. Na maanden onderzoek bleek dat al deze mensen een conversiestoornis hadden ontwikkeld ten gevolge van massahysterie.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Het mysterie van het Tourette-stadje. VTM (2013-07-26) Geraadpleegd op 2013-10-18