De Ondergedoken Camera

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

De Ondergedoken Camera (1943 -1945) was een groep Nederlandse fotografen die verzetswerk verrichtten tijdens de Tweede Wereldoorlog door de bezetting te documenteren.

De groep ontstond op initiatief van de fotograaf Fritz Kahlenberg. Het betrof hier zowel professionele fotografen als amateurs. Het doel was om hun capaciteiten in te zetten om de bezetting door de Duitsers te documenteren. Omdat fotograferen door de bezetter was verboden werkten zij onder zeer moeilijke omstandigheden en bleven ze voor hun eigen veiligheid vaak anoniem voor elkaar en kenden ze elkaar soms enkel bij schuilnaam.

Met de grootst mogelijke logistieke problemen als het ontbreken van materiaal, beperkte stroom waardoor carbidlampen ingezet moesten worden en een centrale "donkere kamer" werd ingericht lukte het hen om veel op de foto vast te leggen. De fototoestellen werden vaak verborgen onder de jas, ingebouwd in meegenomen boodschappentassen of aktetassen met ergens een gaatje voor de lens. Vooral de vrouwelijke leden konden onopvallend te werk gaan met een geen argwaan wekkende boodschappentas.

Ook konden foto's gemaakt van Duitse soldaten, arrestaties van verzetsmensen en dergelijke gebruikt worden door het verzet en doorgegeven worden aan de geallieerden.

De resultaten van hun werk betroffen duizenden foto's waarvan een deel reeds twee weken na de bevrijding werd tentoongesteld, "Amsterdam tijdens de Hongerwinter" was een andere tentoonstelling in 1947.

[bewerk] Ledenlijst

Leden van deze bijzondere verzetsgroep waren:

 
Persoonlijke instellingen