Hugo van Brienne
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Hugo van Brienne | ||
| 1240-1296 | ||
| Graaf van Brienne | ||
| Periode | 1260-1296 | |
| Voorganger | Jan | |
| Opvolger | Wouter V | |
| Vader | Wouter IV van Brienne | |
| Moeder | Maria van Lusignan | |
Hugo van Brienne (?, ca. 1240 - Gagliano, 8 augustus 1296) was een zoon van Wouter IV van Brienne en van Maria van Lusignan.
Na de dood van zijn broer Jan erfde hij Brienne, evenals de aanspraken in Zuid-Italië, zoals Taranto en Lecce, die in 1205 verbeurdverklaard waren. Hugo claimde ook Jeruzalem wegens zijn verwantschap met Hugo I van Cyprus, maar moest het afleggen tegen Hugo van Antiochië. Hij zocht daarop zijn geluk in Europa. Hij trad in dienst van Karel I van Napels en verwierf het familiebezit Lecce terug. Bij één van de veldslagen die hij in Zuid-Italië voerde, kreeg hij pas vergiffenis door zijn zoon Wouter achter te laten als gijzelaar. Hij sneuvelde tenslotte in Sicilië in 1296.
Hugo was gehuwd met:
- Isabella, dochter van Gwijde I van La Roche, erfgename van Thebe,
- Helena Komnema van Epirus-Neopatras, weduwe van Willem I van La Roche, hertog van Athene,
en werd de vader van:
- Wouter V (-1311)
- Agnes, gehuwd met Jan II, graaf van Joigny
- Johanna, gehuwd met Nicolo Sanuda, graaf van Naxos.
