Hypogammaglobulinemie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Hypogammaglobulinemie
Coderingen
ICD-10 D80.1
ICD-9 279.06
OMIM 240500
DiseasesDB 3274
eMedicine ped/444derm/870
MeSH D017074
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde
Gammaquin, Immunoglobulinen voor intramusculaire toediening
De oplossing zelf is enigszins troebel, maar doorzichtig
Nanogam, de intraveneuze versie van de immunoglobulinen

Agammaglobulinemie resp. hypogammaglobulinemie soms ook Common variable immunodeficiency (CVID) zijn aandoeningen waarbij geen, respectievelijk te weinig immunoglobuline wordt aangemaakt. Gammaglobuline is de verzamelnaam voor de eiwitten die functioneren als antistoffen tegen bacteriën en virussen.

Sommige mensen hebben een stoornis in het aanmaken van antistoffen tegen bacteriën en virussen. Deze antistoffen moeten er voor zorgen dat de bacteriën en virussen die het lichaam binnendringen worden herkend en opgeruimd. Antistoffen maken iemand "immuun" voor een infectie. Wanneer het lichaam helemaal geen antistoffen maakt (agammaglobulinemie) of te weinig antistoffen (hypogammaglobulinemie), ontstaan er frequent infecties. Bronchitis, longontsteking en kaakholteontsteking komen vaak voor bij patiënten met een hypogammaglobulinemie. Ook zijn er regelmatig darminfecties en diarree.

Bij ongeveer de helft van de patiënten is de ziekte aangeboren; bij de andere helft wordt de diagnose pas op latere leeftijd gesteld. Ook bij patiënten met bepaalde bloedziekten kan als gevolg daarvan hypogammaglobulinemie ontstaan. Behandeling van hypogammaglobulinemie vindt plaats door regelmatige toediening van immunoglobulinen via een infuus. Ook bestaat er een behandeling met subcutane toediening van immunoglobulinen.

Een aanzienlijk deel van de volwassen patiënten met ernstige hypogammaglobulinemie in Nederland is onder controle in het academisch ziekenhuis Radboud. De regelmatige toediening van gammaglobuline en de controles tussendoor vinden dan plaats in een ziekenhuis bij de patiënt in de buurt.

Thuisbehandeling[bewerken]

Voor patiënten die al jaren met succes behandeld worden, bestaat er een thuisbehandeling. Het komt in principe op hetzelfde neer, een infuus, maar dan thuis. Dit is zowel fysiek als mentaal minder aangrijpend voor de patiënt. Als het een subcutane [1] toediening betreft, heeft de patiënt een nog grotere bewegingsvrijheid. Hij/zij kan dan gewoon naar buiten, weg met de auto etc...

Referentie naar aflevering House M.D.[bewerken]

In de aflevering Role Model wordt er een politicus binnengebracht met acute klachten, in eerste instantie luidt de diagnose aids, uiteindelijk aan het slot van de aflevering blijkt het CVID te zijn. Hierdoor krijgt de vrij onbekende ziekte toch net iets meer bekendheid. In werkelijkheid worden aids en CVID ook wel eens met elkaar verward, enige verschil is dan wel, dat de aids test gewoon negatief is, en niet fout-positief zoals in de aflevering.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Onderhuids