Leeftijdsdiscriminatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Leeftijdsdiscriminatie is discriminatie op grond van leeftijd.

Arbeidsmarkt[bewerken]

Op de arbeidsmarkt kunnen verschillende vormen van leeftijdsdiscriminatie plaatsvinden. Er zijn bedrijven die liever geen ouder personeel (bijvoorbeeld ouder dan 45 jaar) willen aannemen, omdat dat verondersteld wordt lastiger en minder flexibel te zijn, vaker ziek te zijn en minder hard te werken.

In andere gevallen, bijvoorbeeld in supermarkten, kunnen mensen van 19 of 20 jaar al te oud gevonden worden omdat het minimumjeugdloon oploopt met de leeftijd.

In Nederland verbiedt de Wet gelijke behandeling op grond van leeftijd bij de arbeid (WGBL) sinds 1 mei 2004 (sinds 1 januari 2008 bij militaire ambtenaren) het discrimineren op grond van leeftijd bij arbeid, beroep en beroepsonderwijs. Het College voor de Rechten van de Mens ziet toe op naleving van deze wet (voor 1 oktober 2012 vervulde de Commissie gelijke behandeling deze rol). De WGBL kent een aantal uitzonderingen, waarbij leeftijdsdiscriminatie wel toegestaan is.

Toen de wetgeving tegen leeftijdsdiscriminatie nog in de maak was, vond leeftijdsdiscriminatie zelfs bij overheidsinstanties nog plaats. Bijvoorbeeld NWO (Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek) paste in 1997 nog leeftijdsdiscriminatie toe tegen sollicitanten die slechts tien maanden 'te oud' waren.

Gezondheidszorg[bewerken]

Ziektekostenverzekeringen zijn voor ouderen vaak duurder dan voor jongeren, omdat ouderen vaker ziek worden.

Andere gebieden[bewerken]

Het discrimineren op leeftijd bij het aanbieden van diensten, bijvoorbeeld het bij verhuren van een auto, is in Nederland niet bij de wet verboden.