Legale fictie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Legale fictie is een term die gebruikt wordt om situaties aan te geven die in de wet staan, maar in het dagelijks leven onmogelijk zijn. Het zijn officiële afspraken en documenten waarin intrinsiek of praktisch onmogelijke constructies zijn verwoord, of te rooskleurige aannames zijn gedaan, maar die desondanks de goedkeuring van alle partijen hebben.

In het recht wordt onder andere van ficties gebruikgemaakt ter vereenvoudiging. Zo wordt een overeenkomst bij vernietiging geacht nooit bestaan te hebben. Dat is niet wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar op deze manier kan wel makkelijker worden uitgelegd wat de rechtsgevolgen zijn.

Ficties moeten niet worden verward met vaktermen. Zo is een rechtspersoon geen persoon in de zin van een wezen van vlees en bloed, maar het juridische begrip "persoon" omvat ook andere entiteiten dan mensen. Vaktermen worden overigens ook in andere disciplines gebruikt. In tegenstelling tot een fictie is een definitie van een vakterm niet eigenlijk onwaar. Definities zijn nooit "waar" of "onwaar", zij zijn een keuze, een middel om met één woord iets ingewikkelds aan te geven.

Zie ook[bewerken]