Machtiging (juridisch)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een volmacht of machtiging is een meestal schriftelijke verklaring, waarbij iemand een ander de bevoegdheid geeft om namens diegene bepaalde (rechts)handelingen uit te voeren. Het verlenen van een volmacht kan uitdrukkelijk of stilzwijgend geschieden.

Een volmacht wordt onder andere verleend om bepaalde beroepsactiviteiten te kunnen uitoefenen, zoals bijvoorbeeld een caissière die bevoegd is om namens haar werkgever betalingen in ontvangst te nemen of een advocaat die bevoegd moet zijn om diens cliënt te kunnen vertegenwoordigen. Ook kan een verzekeringsagent krachtens de hem verleende volmacht bevoegd zijn om op naam en voor rekening van de verzekeraar overeenkomsten af te sluiten.

Nederland[bewerken]

In Nederland is de volmacht opgenomen in Titel 3 (artikel 3:60 t/m 3:79) van het Burgerlijk Wetboek. Zij definieert de volmacht als "de bevoegdheid die een volmachtgever verleent aan een ander, de gevolmachtigde, om in zijn naam rechtshandelingen te verrichten".[1] Het verlenen van een volmacht is in dit kader een eenzijdige rechtshandeling.

Levenstestament[bewerken]

Een levenstestament van iemand is een verzameling van één of meer machtigingen waarbij die persoon een of meer anderen machtigt om namens hem beslissingen te nemen als hij nog wel leeft maar niet meer in staat is om dergelijke beslissingen te nemen, zoals wanneer hij in coma is geraakt of dement geworden is. Het kan bijvoorbeeld gaan om financiële zaken en de medische behandeling van de betrokkene. De Vereniging van Estate Planners in het Notariaat (EPN) heeft naar analogie van het Centraal Testamentenregister (CTR) het Centraal Levenstestamentenregister (CLTR) ingesteld.

Bronnen, noten en/of referenties