Metacognitie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Metacognitie is een begrip uit de filosofie en de leerpsychologie. Cognitie (uit het Latijn cognitio: kennis, inzicht) en meta (uit het Grieks, betreffende). Metacognitie is dus de studie die de kennis(-verwerving) zelf tot onderwerp van studie heeft; kennis over kennis.

Metacognitie is een belangrijke vaardigheid van een efficiënte leervaardigheid. Als iemand beseft hoe hij/zij kennis opdoet, kan de persoon er zijn leerstrategie op richten.

Doorgaans onderscheidt men nog deelaspecten van de metacognitie:

  • de zuivere kennis, inzicht in het (eigen) leerproces.
  • het kunnen toepassen van deze kennis in de juiste leerprocedure.

Metacognitie is dus de studeerexpertise bij uitstek: studievaardigheid in de breedste zin van het woord.

Referenties[bewerken]

  • Mieke Clement en Lies Laga (Eds.). Steekkaarten doceerpraktijk, uitgegeven door Garant, Antwerpen.
  • Vermunt, J.D.H.M. (1992). Leerstijlen en sturen van leerprocessen in het hoger onderwijs. Naar procesgerichte instructie in zelfstandig denken. uitgegeven door Swets & Zeitlinger, Amsterdam
Geplaatst op:
07-05-2010
Dit artikel is een beginnetje over mens & maatschappij. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Bewerken