Mjasisjtsjev M-4

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mjasisjtsjev M-4 Molot
Bv m4 02.jpg
Algemeen
Rol Bommenwerper
Bemanning 8
Varianten M-4, M-4-2, 3M, 3MS-2, 3MN-2
Status
Aantal gebouwd 93
Gebruik Sovjet-Unie
Afmetingen
Lengte 48,70 m
Hoogte 14,10 m
Spanwijdte 50,53 m
Vleugeloppervlak 326,35 m²
Gewicht
Leeggewicht 79.700 kg
Startgewicht 181.500 kg
Max. gewicht 138.500 kg
Krachtbron
Motor(en) Mikulin AM-3A turbojets
Stuwkracht 85,75 kN
Prestaties
Topsnelheid 947 km/h
Vliegbereik 8.100 km
Dienstplafond 11.000 m
Bewapening
Boordgeschut 9× 23mm NR-23 kanonnen of 6× 23mm AM-23 kanonnen
Bommen tot 24.000 kg aan vele soorten bommen
Raketten tot 4 raketten, extern gedragen
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Mjasisjtsjev M-4 Molot (Russisch: Молот voor Hamer, NAVO-codenaam: Bison) was een viermotorige strategische bommenwerper, ontworpen door Vladimir Mjasisjtsjev en gebouwd door de Sovjet-Unie in de jaren 1950. Het Mjasisjtsjev design bureau werd opgericht om een bommenwerper te bouwen die de mogelijkheid had om doelen in Noord-Amerika aan te vallen.

Na de eerste vlucht van de M-4, kort na de eerste vlucht van de B-52 Stratofortress, waren de Sovjet officieren onder de indruk. Al snel werd echter duidelijk dat de bommenwerper een te klein bereik had om de Verenigde Staten aan te vallen en weer terug te keren naar de Sovjet-Unie. Slechts enkele van de geproduceerde M-4s werden ook echt in dienst genomen.

De M-4 werd voor het eerst aan het publiek getoond op het Rode Plein op de Dag van de Arbeid van 1954.

Om de problemen op te lossen introduceerde het Myasishchev design bureau de 3M, in het Westen bekend als de Bison-B, welke verondersteld werd veel krachtiger te zijn dan de vorige versie. Dit nieuwe model vloog voor het eerst in 1955.

Dit keer was het niet de Sovjet Luchtmacht (VVS) die de bommenwerper wilde, maar de Sovjet Marine Luchtvaart (AV-MF). Ondanks dat het nog steeds Washington D.C. niet kon bombarderen had de 3M wel een groot genoeg bereik om als langeafstands maritieme verkenner op te treden. In 1959 brak de 3M een aantal wereldrecords. Het Westen dacht echter dat de 3M gewoon de originele M-4 was, wat inhield dat de Westerse inlichtingendiensten de prestaties van de M-4 altijd veel te hoog ingeschat hadden.

In de begin jaren 1960 werd de Bison-C geïntroduceerd, met een gespecialiseerde zoekradar. Tegen die tijd waren veel van de originele M-4s omgebouwd tot M-4-2 tankvliegtuigen voor het bijtanken in de lucht. Later werden ook de 3M's ogebouwd tot 3MS-2 en 3MN-2 tankers.

De M-4, noch de 3M werden in oorlog gebruikt, geen enkele werd omgebouwd voor het bombarderen vanaf lage hoogtes, zoals veel Amerikaanse B-52's, en er werden er geen van geëxporteerd naar de bondgenoten van de Sovjet-Unie.

De productie van de Bison stopte in 1963, toen er 93 van waren gebouwd. Het laatste toestel, een M-4-2 tanker, werd uit dienst genomen in 1994.

De Mjasisjtsjev VM-T, een zwaar transporttoestel, is gebaseerd op de 3MN-2 tanker.