Oploskoffie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Instantkoffie
Vriesdroogkoffie

Oploskoffie, ook wel instantkoffie of vriesdroogkoffie genoemd, is koffie in poedervorm.

Het is een gemaksproduct dat het zetten van koffie onnodig maakt en tijd bespaart doordat enkel heet water op de oploskoffie gegoten hoeft te worden. De smaak is echter beduidend anders dan die van verse koffie. Vrijwel alle soorten bestaan ook als décafévarianten. Instantkoffie kan met koud water verwerkt worden tot frappé.

Oploskoffie werd uitgevonden in 1901 door Satori Kato, een Japanse wetenschapper die in Chicago werkte. George Constant Louis Washington ontwikkelde zijn eigen oploskoffie-proces kort daarna, en vermarkte het rond het jaar 1910.

Het proces werd grootschalig verder ontwikkeld door het merk Nescafé, dat het lanceerde in Amerika in 1938. Pas na de Tweede Wereldoorlog bereikte het product Europa.

Oploskoffie wordt gemaakt van geconcentreerde gezette koffie die, om het water te laten verdwijnen, wordt gesproeidroogd in hete lucht of gevriesdroogd bij -40°C. Dan ontstaan pure korreltjes koffie die goed kunnen worden bewaard en met heet water of hete melk in een oogwenk een kop koffie geven. Er is traditionele instantkoffie die in glazen potten worden verkocht, maar er zijn ook zogenaamde 'new instants' die in portieverpakkingen worden aangeboden.