Organoyttriumchemie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De organoyttriumchemie bestudeert verbindingen met een directe binding tussen yttrium en koolstof. De interesse is vooral academisch van aard, daarbuiten zijn er weinig toepassingen. De verbindingen gebruiken yttriumchloride, dat zelf uit yttriumoxide in reactie met geconcentreerd zoutzuur en ammoniumchloride wordt verkregen.[1][2][3]

Overzicht van de koolstof-elementverbindingen[bewerken]

CH He
CLi CBe CB CC CN CO CF Ne
CNa CMg CAl CSi CP CS CCl CAr
CK CCa CSc CTi CV CCr CMn CFe CCo CNi CCu CZn CGa CGe CAs CSe CBr CKr
CRb CSr CY CZr CNb CMo CTc CRu CRh CPd CAg CCd CIn CSn CSb CTe CI CXe
CCs CBa CHf CTa CW CRe COs CIr CPt CAu CHg CTl CPb CBi CPo At Rn
Fr CRa Rf Db Sg Bh Hs Mt Ds Rg Cn Uut Uuq Uup Uuh Uus Uuo
CLa CCe Pr Nd Pm CSm Eu Gd Tb Dy Ho Er Tm Yb Lu
Ac CTh Pa CU Np Pu Am Cm Bk Cf Es Fm Md No Lr
Chemische bindingen van koolstof
Standaard verbinding in de organische chemie Ruime toepassingen in de chemie
Academisch interessant, maar beperkte toepassing Binding onbekend of niet beschreven


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Turner 1920, p.492
  2. Spencer 1919, p.135
  3. Schumann, H.; Fedushkin, I. L. (2006). Scandium, Yttrium & the Lanthanides: Organometallic ChemistryBased in part on the article Scandium, Yttrium & the Lanthanides: Organometallic Chemistry by R. D. Köhn, G. Kociok-Köhn, & H. Schumann which appeared in the Encyclopedia of Inorganic Chemistry, First Edition.