Oto-akoestische emissie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een oto-akoestische emissie (OAE) is een verschijnsel waarbij het oor zelf geluid voortbrengt. Het verschijnsel werd voor het eerst waargenomen door David Kemp in 1979. Kemp ontdekte dat wanneer het oor gestimuleerd wordt door een korte stimulus (een klikgeluid) er zo'n 5 tot 10 milliseconde (ms) later een 15 ms durend signaal (de zogenoemde Kemp-echo) terug kwam uit het oor.

Het produceren van een OAE blijkt een eigenschap te zijn van oren die beschikken over gezonde haarcellen. Onderzoek toont aan dat ze niet voorkomen bij personen bij wie het binnenoor beschadigd is. Daarom worden OAE-tests vaak toegepast om na te gaan of het gehoor nog goed werkt, onder andere bij pasgeboren baby's en mensen die geopereerd moeten worden aan een brughoektumor. Het optreden van een oto-akoestische emissie na stimulatie wijst op een gezond midden- en binnenoor, maar niet met zekerheid dat de patiënt inderdaad kan horen, aangezien er in de gehoorzenuw nog wel een defect zou kunnen zitten. In de algemene bevolking is de specificiteit voor het vaststellen of een oor (vrijwel) nor­maal gevoelig is meer dan 97%, wat de methode bij uitstek voor screening geschikt maakt.

Er zijn twee types oto-akoestische emissies:

  • Spontaneous Otoacoustic Emissions (SOAE), een spontane OAE
  • Evoked Otoacoustic Emissions (EOAE), een opgewekte OAE (meestal met behulp van een klikgeluid) waarbij men onderscheid maakt tussen TEOAE (transiente OAE) en DPOAE (Distorsie Product OAE)