PPSh-41
| PPSh-41 | ||
 |
||
| Een PPSh-41 tentoongesteld in een museum | ||
| Type | Pistoolmitrailleur | |
| Land van oorsprong | Sovjet-Unie | |
| Gebruiksgeschiedenis | ||
| In gebruik | 1941 - heden | |
| Gebruikt door | Zie Gebruikers | |
| Productiegeschiedenis | ||
| Ontwerper | Georgi Semyonovich Shpagin | |
| Ontworpen | 1941 | |
| Fabrikant | Vele wapenfabrieken | |
| Aantal geproduceerd | Naar schatting 6.000.000 | |
| Varianten | Type 50, Type 49, K-50M (kopieën); SKL-41 (replica) | |
| Eigenschappen | ||
| Kaliber | 7,62 × 25mm Tokarev | |
| Vuursnelheid | 900 schoten/min | |
| Mondingssnelheid | 488 m/s | |
| Effectief bereik | 150 m | |
| Massa (niet geladen) | 3,63 kg | |
| Lengte | 843 mm | |
| Loop | 269 mm | |
| Grootte magazijn | 35-schots magazijn
71-schots trommelmagazijn |
|
De PPSh-41 (Russisch: Пистолет-пулемёт Шпагина, Pistoljet-Pulemjot Shpagina) ook wel Papasha genoemd, was een van de meest geproduceerde vuurwapens tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was door Georgii Shpagin ontworpen als een goedkoop alternatief voor de PPD-40, die duur was en veel tijd kostte om te bouwen. Een van de kostenbesparende kenmerken van de PPSh was dat er geen schroeven of bouten inzaten.
[bewerken] Ontwikkeling en de Tweede Wereldoorlog
De reden voor de ontwikkeling van de PPSh kwam gedeeltelijk vanuit de Winteroorlog tegen Finland, waar ontdekt werd dat machinepistolen erg effectief waren op kleine afstand in bossen en stedelijke gebieden. Het wapen werd ontwikkeld in het midden van 1941 en werd geproduceerd door een netwerk van fabrieken in Moskou, met hooggeplaatste lokale partijleden die direct verantwoordelijk waren voor het behalen van de streefcijfers. Een paar honderd wapens werden in november 1941 geproduceerd, maar in de vijf maanden daarna werden er nog eens 155.000 geproduceerd. In de lente van 1942 produceerden de PPSh-41 fabrieken rond de 3.000 wapens per dag.[1]
In het veld was de PPSh superieur: hij was stevig, vergde weinig onderhoud en schoot maar liefst 900 kogels per minuut af. Waarschijnlijk was hij ook net iets accurater dan zijn vijandelijke tegenstrevers, alhoewel dit voordeel bij automatisch vuren door de hoge vuursnelheid verloren ging. Meer dan 6 miljoen wapens waren aan het einde van de oorlog geproduceerd, genoeg om hele divisies te voorzien. De PPSh 41 werd in 1943 opgevolgd door de PPS 43 die nog goedkoper en sneller te produceren was. De PPSh 41 werd echter tot het einde van de oorlog in grote getale geproduceerd en gebruikt.
De PPSh was ook populair bij de Duitsers als de MP41(r) en als de MP717(r). Sommige wapens werden in Duitse dienst omgebouwd naar het kaliber 9mm Parabellum daar het originele kaliber vrij zwak was. Een PPSh-41 in kaliber 9mm is echter een zeldzaamheid.
[bewerken] Na 1945
Na de oorlog werd de PPSh-41 tot ver in de jaren 60 gebruikt door Sovjettroepen. Ook werd het wapen in groten getale geleverd aan satellietstaten en andere bevriende communistische landen en groeperingen. Tot op de dag van vandaag wordt de PPSh-41 gebruikt door opstandelingen, criminelen en andere irreguliere groeperingen over de hele wereld.
[bewerken] Referenties
- ↑ Rodric Braithwaite, Moscow 1941: A City and its People at War, London: Profile Books, 2006, p. 236.
| Russische vuurwapens uit de Tweede Wereldoorlog |
|---|
|
Pistolen: TT33 Tokarev · Nagant M1895 |
 |
Zie de categorie PPSh-41 van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
