Proteïne-precursor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een proteïne-precursor (ook een pro-proteïne of pro-peptide genoemd) is een inactief proteïne of peptide dat kan worden geactiveerd door een posttranslationele modificatie. De naam van de precursor voor zo'n proteïne wordt meestal voorafgegaan door het prefix pro-. Voorbeelden hiervan zijn pro-insuline en pro-opiomelanocortine.

Proteïne-precursors worden door een organisme gebruikt indien het proteïne op één of andere manier potentieel schadelijk is, maar toch aanwezig moet zijn in het metabolisme. Er bestaan ook enzymatische varianten, die pro-enzym of zymogeen genoemd worden. Dergelijke enzymen worden inactief gehouden totdat het enzym de plaats bereikt waar het werkzaam moet zijn.

Sommige proteïne-precursors worden gesecerneerd door de cel. Velen worden gesynthetiseerd met een N-terminaal signaalpeptide dat instaat voor die secretie. Deze proteïne-precursors worden dan pre-pro-proteïnen genoemd. Het signaalpeptide wordt in het endoplasmatisch reticulum eraf gehaald.