Rek (fysica)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Rek is een natuurkundige grootheid die de geometrische vervorming van een materiaal beschrijft, als gevolg van een bepaalde spanning waaronder het materiaal staat. Rek is een dimensieloos getal dat de verhouding tussen de lengteverandering (dl) en de oorspronkelijke lengte (l0) van een stuk materiaal aangeeft.

De rek wordt gedefinieerd als:

\varepsilon = \frac{\Delta \ell}{\ell_0}

Rek ontstaat door het uitoefenen van een kracht, bijvoorbeeld door een trekkracht aan een staaf. De rekindex hangt af van de elasticiteitsmodulus van het materiaal waar de kracht op werkt. Men kan de relatie tussen spanning en rek in een grafiek uitzetten, het spanning-rekdiagram.

Negatieve rek wordt ook wel stuik genoemd.

De rekstijfheid is een grootheid die de weerstand van een materiaal tegen rek weergeeft. Dit wordt meestal aangegeven door EA = E · A , uitgedrukt in N

Voor het meten van de rek worden wel rekstrookjes toegepast, maar ook optische methodes, zoals interferometrie.