Southern Football League

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Southern Football League
Opgericht
1894
Land
Vlag van Engeland ENG
Niveaus in voetbalpiramide
7 en 8
Promotie naar
Conference North
Conference South
Degradatie naar
Combined Counties League
Hellenic League
Midland League
Spartan South Midlands League
United Counties League
Wessex League
Western League
Divisies
Premier Division
Division One Central
Division One South & West
Aantal teams
67
Bekers
FA Cup
FA Trophy
Southern League Cup
Huidige kampioenen (2013/14)
Hemel Hempstead Town (Premier Division)
Dunstable Town (Division One Central)
Cirencester Town (Division One South & West)

De Southern Football League, vanwege een sponsorovereenkomst ook wel Evo-Stik League Southern, is een voetbalcompetitie voor clubs uit Zuidwest-Engeland, de Midlands en Zuid-Wales. Samen met de Isthmian League en de Northern Premier League vormt de competitie het zevende en achtste niveau van de Engelse voetbalpiramide.

Geschiedenis[bewerken]

De Bristol Rovers FC in het seizoen 1904/05 na het winnen van de Southern Football League.

In het zuiden van Engeland kwam het professionele voetbal wat langzamer op gang dan in het noorden. In 1885 werd het zelfs door de lokale voetbalbond verboden, met als gevolg dat in de in 1888 opgerichte Football League in eerste instantie alleen maar clubs uit de noordelijke helft van het land speelden.

Woolwich Arsenal was in 1891 de eerste Londense club die professioneel werd, en was tevens één van de clubs die probeerden om een zuidelijke variant op de Football League op te richten. Deze poging mislukte echter door tegenstand van de Londense voetbalbond, waarop Woolwich Arsenal zich in 1893 aansloot bij de Football League als enige club ten zuiden van Birmingham.

In 1894 slaagde de tweede poging om een Southern League op te richten wel. Op initiatief van Millwall Athletic ontstond er een competitie voor zowel amateurclubs als professionele clubs. Hoewel in eerste instantie was uitgegaan van één divisie, was het enthousiasme zó groot dat er uiteindelijk twee divisies werden gevormd. De 16 stichtende leden waren:

Division One
Chatham
Clapton
Ilford
Luton Town
Millwall Athletic
Reading
Royal Ordnance Factories
2nd Scots Guards*
Swindon Town
Division Two
Bromley
Chesham
Maidenhead
New Brompton
Old St Stephen's
Sheppey United
Uxbridge

*2nd Scots Guards werd nog voordat het eerste seizoen begon vervangen door Southampton St Mary's.

Al snel groeide de Southern League uit tot de belangrijkste competitie na de Football League in de zuidelijke helft van Engeland. Vanaf 1900 kreeg de competitie ook voet aan de grond in het FA Cup-toernooi, maar de zuidelijke clubs konden daarin niet domineren. Slechts twee clubs uit de Southern League slaagden er in die tijd in om de finale te bereiken, namelijk Tottenham Hotspur (één keer) en Southampton (twee keer). Alleen Tottenham Hotspur wist in 1901 de finale ook daadwerkelijk te winnen.

Veel goede spelers uit de Football League kwamen in deze periode naar de Southern League, omdat de Football League tussen 1893 en 1901 een uiterst strenge regelgeving met betrekking tot lonen en transfers kende.

De kampioenen van beide competities speelden jaarlijks om de Charity Shield, maar ook in deze strijd bleken de clubs uit de Football League sterker. Slechts één keer wist een club uit de Southern League te winnen, namelijk in 1910, toen Brighton & Hove Albion haar eerste (en tot op de dag van vandaag ook haar laatste) landelijke prijs pakte op het hoogste niveau.

In 1920 werd nagenoeg de gehele top van de Southern League opgenomen in de Football League om een nieuwe Third Division te vormen. Een jaar later werd deze competitie uitgebreid en geregionaliseerd. De clubs die het seizoen daarvoor in de nieuwe Third Division hadden gespeeld, vormden de Third Division South. Daarnaast kwam er nog een noordelijke variant, de Third Division North.

In de zes decennia die volgden wisselden de Football League en de Southern League af en toe clubs uit, als gevolg van het verkiezingssysteem dat de Football League kende. Vanaf 1920 groeide de Southern League langzaamaan uit tot een gewaardeerde semi-professionele competitie.

De positie van de Southern League veranderde in 1979 met de komst van de Football Conference. De beste clubs uit de competitie verhuisden naar deze nieuwe landelijke competitie, en toen er binnen de Conference nog twee regionale divisies werden opgezet, verloor de Southern League ook de rest van haar glans. De Southern League ging voortaan verder als het derde niveau na de Football League.

Structuur[bewerken]

De competitie heeft drie divisies waarin in totaal 67 clubs spelen. De hoogste divisie, de Premier Division, maakt deel uit van het derde niveau van het National League System. De andere twee divisies, Division One Central en Division One South & West, bevinden zich één niveau lager.

De kampioen van de Premier Division promoveert naar de Conference North of de Conference South, afhankelijk van de geografische ligging van die club. Datzelfde geldt voor de winnaar van de play-offs, die worden gespeeld door de nummers twee tot en met vijf op de eindranglijst. De nummers laatst en voorlaatst degraderen rechtstreeks naar een competitie op het vijfde niveau van het National League System. In de praktijk is dat meestal één van de volgende competities:

Externe links[bewerken]