Splijting (kristal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het mineraal fluoriet heeft drie duidelijke splijtingsrichtingen

Splijting is een eigenschap van kristallen om bij voorkeur te splijten of breken langs bepaalde vlakken. Bij mineralen is de oriëntatie van de splijtingsvlakken afhankelijk van de roosterrichting.

Splijting van mineralen[bewerken]

Splijting van mineralen is van belang voor het vervaardigen van diamanten en van wafers voor geïntegreerde schakelingen.

Relatie tussen roosterrichting en splijtvlak.

Manieren om de splijting van een mineraal aan te geven:

  • Onbekend - het mineraal is te klein om splijting te kunnen vaststellen
  • Geen - er zijn geen bepaalde voorkeurssplijtvlakken in het mineraal aanwezig
  • Delend - slechts in een aantal mineralen ontstaat er direct een breuk langs het splijtvlak
  • Slecht - een slecht gevormd splijtvlak
  • Redelijk - een herkenbaar splijtvlak
  • Onduidelijk - een slecht gevormd splijtvlak
  • Duidelijk - een herkenbaar splijtvlak
  • Goed - een goed en duidelijk splijtvlak
  • Zeer goed - een zeer goed en zeer duidelijk splijtvlak
  • Imperfect - equivalent aan redelijk of goed
  • Perfect - een zeer goed glanzend splijtvlak

Zie ook[bewerken]