Steenkoolbekken van Ronchamp

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Meerdere beelden die de verscheidenheid van het landschap en architectonische van Steenkoolbekken van Ronchamp.

Het steenkoolbekken van Ronchamp vormt, samen met de stad Ronchamp, een cultureel en industrieel monument in het departement Haute-Saône in de Franse regio Franche-Comté.

Achtergrond[bewerken]

Omvang van de mijnstreek op de kaart van de gemeenten van de Haute-Saône.

██ Gemeente waar steenkool werd gewonnen

██ Andere gemeente

Het mijnbekken van Ronchamp strekt zich uit over ongeveer 16 kilometer en ligt in het departement Haute-Saône. De mijnbouw drukt nog steeds een stempel op het landschap.

Dit opmerkelijke landschap is gevormd door drie eeuwen van steenkoolwinning, van 1750 tot 1958[1].

Mijnen[bewerken]

De steenkoolmijnen van Ronchamp werden geëxploiteerd door verschillende mijnbouwbedrijven. Ze lagen in drie gemeenten: Ronchamp, Champagney en Magny-Danigon in het departement Haute-Saône. Ze werden meer dan twee eeuwen gebruikt: vanaf het midden van de achttiende eeuw tot het midden van de twintigste eeuw. De steenkoolwinning heeft het landschap veranderd door het tot stand komen van terrils en mijnschachten. Ook de lokale economie en de aard van de bevolking veranderde, onder meer door de vestiging van talrijke Poolse arbeiders en door de aanwezigheid van uit de mijnbouw stammende tradities.

De werkzamen begonnen in horizontale galerijen die in de heuvels werden gegraven. De steenkoolmijn Saint-Louis was de eerste die, in 1810, een verticale schacht aanlegde. Men ging steeds diepere steenkoollagen exploiteren, totdat de Steenkoolwinningsmaatschappij van Ronchamp uiteindelijk twee schachten boorde die toen tot de diepste in Frankrijk behoorden. het betrof de steenkoolmijn Du Magny (694 meter) in 1878 en de steenkoolmijn Arthur-de-Buyer (1.010 meter) in 1900. Bij de nationalisatie van de mijnen in 1946, de werd de energievoorziening van de putten toevertrouwd aan Electricité de France.

Na de mijnsluiting in 1958, werden de mijnsites, om veiligheidsredenen, meestal gesloopt en kregen de werknemers een andere baan. Later werd een museum gesticht en werden twee verenigingen opgericht om de herinnering aan het mijnverleden te bewaren. Een aantal sites werd herontwikkeld om opengesteld te worden voor bezoekers.

Steenkolenmijn Saint-Louis.
Steenkolenmijn du Chanois.
Steenkolenmijn du Magny.
Steenkolenmijn[2]
Jaar van boring Naam Diepte Activiteit Functie Andere functie
1810 Saint-Louis 135 m 1823 – 1842 extractie
1815 Henri IV 61 m 1816 – 1835 extractie
1822 Samson 19 m 1824 extractie
1825 N° 1 164 m 1827 – 1833 extractie
1825 N° 2 156 m 1828 – 1833 extractie
1825 N° 3 38 m 1826 – 1829 extractie
1829 N° 4 45 m 1830 – 1841 extractie
1830 N° 5 74 m 1832 zoeken
1832 N° 6 66 m 1834 – 1836 extractie ventilatie 1839-1850
1839 N° 7 205 m 1843 – 1849 extractie ventilatie 1849-1872
1845 Saint-Charles / N° 8 315 m 1847 – 1895 extractie
1850 Saint-Joseph 453 m 1855 – 1895 extractie
1851 Notre-Dame d'Éboulet 564 m 1859 – 1896 extractie waterpompen 1896-1958
1854 Saint-Jean 51 m 1856 extractie
1854 Sainte-Barbe 324 m 1860 – 1872 extractie ventilatie Sainte-Pauline
1854 Sainte-Pauline 546 m 1861 – 1884 extractie
1855 L'Espérance 103 m 1858 zoeken
1864 Sainte-Marie 359 m 1866 – 1869 extractie ventilatie 1869-1958
1866 Saint-Georges 470 m 1870 – 1873 extractie
1873 Du Magny 694 m 1878 – 1958 extractie in gebruik 1916-1928
1873 Du Chanois 588 m 1900 – 1951 extractie
1883 Du Tonnet / N° 9 574 m 1886 – 1888 zoeken
1884 N° 10 247 m 1886 – 1896 ventilatie
1892 Arthur-de-Buyer / N° 11 1.010 m 1900 – 1954 extractie
1949 L'Étançon / N° 13 bis 44 m 1950 – 1958 extractie

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Voetnoten

Literatuur

  • Jean-Jacques Parietti, Les Houillères de Ronchamp, I : La mine, Éditions Comtoises, 2001 (ISBN 2-914425-08-2).
  • Jean-Jacques Parietti, Les Houillères de Ronchamp, II : Les mineurs, fc culture & patrimoine, 2010 (ISBN 978-2-36230-001-1).