VTOL

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een V-22 Osprey, een bekend voorbeeld van een VTOL-vliegtuig.

VTOL, een afkorting voor Vertical Take-Off and Landing, slaat op vliegtuigen die verticaal kunnen opstijgen en landen. Andere luchtvaartuigen die dit kunnen, zoals helikopter, luchtballonnen en zeppelins, worden doorgaans niet tot VTOL gerekend. Sommige vliegtuigen kunnen zowel in VTOL mode als in normale mode opereren; anderen kunnen alleen maar landen en opstijgen middels VTOL vanwege bijvoorbeeld het ontbreken van een landingsgestel.

Er zijn momenteel twee type VTOL-vliegtuigen in militaire dienst:

Geschiedenis[bewerken]

In 1928 ontving Nikola Tesla het patent voor een voorloper van een VTOL-vliegtuig genaamd de "Flivver".

Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog deden de Duitsers onderzoek naar de mogelijkheden van een VTOL-vliegtuig. Ze ontwikkelden de Heinkel Lerche, maar dit toestel is uiteindelijk nooit gebouwd.

Een van de eerste bijdragen aan VTOL was Rolls-Royce's Thrust Measuring Rig uit 1953 . Dit leidde tot de eerste VTOL-motoren die werden gebruikt in Britse vliegtuigen. Het eerste operationele VTOL-vliegtuig was de Short SC.1 uit 1957. Deze werd tegelijk ontwikkeld met een luchtframe, de Hawker P.1127. Deze gingen later samen in productie als de Hawker Siddeley Harrier.

De Harrier wordt vaak gebruikt in STOVL-mode waardoor hij meer gewicht kan vervoeren.

NASA heeft ook gebruik gemaakt van VTOL-vliegtuigen, zoals de XV-15.

In de jaren 60 van de 20e eeuw ontwikkelden de Fransen een versie van de Dassault Mirage III die een snelheid van mach 1 kon bereiken.

Een belangrijke stap in de ontwikkeling van VTOL-vliegtuigen was de ontwikkeling van de tiltrotor, welke kon worden aangepast voor zowel opwaartse als voorwaartse voortstuwing. De V-22 Osprey was het eerste vliegtuig met deze rotor.

Externe link[bewerken]