Verzadiging (kleur)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een staal van kleuren met verloop van intensiteit en tint, in twee verzadigingen: 50% (bovenste helft) en 20% (onderste helft)

De verzadiging is een maat voor de zuiverheid van een kleur. Kleuren met een hoge verzadiging heten levendig, fel, helder of diep; kleuren met een lage verzadiging heten gedekt, flets of grauw. Monochromatisch licht heeft een verzadiging van 100%. Zwartwitbeelden (grijstinten) hebben een verzadiging van nul.

De verzadiging staat los van de tint (bijvoorbeeld rood tegenover groen) en de intensiteit (bijvoorbeeld donkergroen tegenover lichtgroen). In de HSV-kleurruimte staat de S voor de verzadiging.

Laat μ de intensiteit zijn en R, G en B de genormaliseerde (dat wil zeggen waarden tussen 0 en 1) componenten van de RGB-kleurruimte, dan geldt voor de verzadiging:

 \sigma = \sqrt{ (R - \mu)^2 + (G - \mu)^2 + (B - \mu)^2 \over 3}

Zie ook[bewerken]