Visual flight rules

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Visual Flight Rules, afgekort (VFR), zijn de voorschriften voor het vliegen "op zicht", in tegenstelling tot instrumentvliegen dat wordt bepaald door de Instrument flight rules. Een bepalende factor voor het uitvoeren van een VFR-vlucht is dat de piloot voortdurend zowel horizontaal als verticaal voldoende zicht moet hebben. Hiervoor is noodzakelijk dat er VFR-condities zijn: weersomstandigheden die gelijk zijn of beter dan het minimum vereiste voor een vlucht onder zichtvliegvoorschriften. De minimumvereisten variëren per luchtruimklasse. Het absolute minimum in Nederland is 1500 meter zicht en een wolkenbasis boven de 600 voet. Overigens is in klasse A geen VFR toegestaan.

VFR-condities in Nederland:

Luchtruim Klasse A B C D E G > 3000ft G < 3000ft
Afstand tot de wolken 1500 m horizontaal, 300 m verticaal vrij van wolken, grond in zicht
Zicht 8 km 8 km 5 km 8 km 8 km 8 km 1500 m

1) In de Nieuw-Milligen TMA 5 km in de weekends en op feestdagen

Hoewel het absolute minimum dus een vliegzicht van 1500 meter is, zullen veel piloten dit onvoldoende vinden. Bij een gemiddelde vliegsnelheid van 160 km/u (Cessna 150, een van de lichtste vliegtuigen) heeft de piloot ongeveer 15 seconden om een vliegtuig op dezelfde hoogte in tegenovergestelde richting te zien en een botsing te vermijden. De meeste vliegtuigen gaan echter veel sneller en dus is de beschikbare tijd nog minder. Over het algemeen wordt een vliegzicht tussen de 5 en 8 km als aanvaardbaar geacht, afhankelijk van de ervaring van de piloot.

Beginnende piloten zullen eerst leren vliegen onder VFR; eenmaal onder de knie kan men overwegen ook de kwalificatie voor IFR te behalen.

Zie ook[bewerken]

Geplaatst op:
10-03-2005
Dit artikel is een beginnetje over verkeer & vervoer. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Crystal txt.png