Fenomeen van Raynaud
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
 |
Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht. Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts |
| Fenomeen van Raynaud | |
| ICD-10 | I73.0 |
| ICD-9 | 443.0 |
 Geneeskunde |
|
Het fenomeen van Raynaud is een situatie waarbij de bloedstroom naar extremiteiten zoals de handen en/of voeten in aanvallen vermindert. Hierbij worden de vingers eerst wit, dan blauw (cyanotisch) en tenslotte (bij opwarmen) rood. In de volksmond wordt ook wel gesproken van "dode vingers". Dit fenomeen kan optreden bij plotselinge kou, maar ook wel eens zonder duidelijke aanleiding. Deze aandoening is door Maurice Raynaud aan het einde van de negentiende eeuw voor het eerst beschreven.
Als de klachten het gevolg zijn van een onderliggend probleem spreekt men van het fenomeen van Raynaud/secundaire Raynaud; is er geen andere oorzaak voor te vinden dan noemt men het de ziekte van Raynaud/primaire Raynaud.
Roken verhoogt de kans op een aanval. Het fenomeen van Raynaud kan een verschijnsel zijn bij andere aandoeningen zoals sclerodermie. Het kan ook optreden bij arbeiders die zeer langdurig met trillende gereedschappen hebben gewerkt (bv drilboren). Ook het gebruik van orale anticonceptie bij vrouwen kan dit fenomeen wel eens opwekken.
Nifedipine en selectieve alfa1-blokkers kunnen gebruikt worden bij de behandeling. Effectief zijn ze over het algemeen nauwelijks.
Noot: Raynaud is niet hetzelfde als wintertenen/handen, ook perniones genoemd.
