Annuïteitenhypotheek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Samenvoegen   Ten minste één Wikipediagebruiker vindt dat de onderstaande inhoud, of een gedeelte daarvan, samengevoegd zou moeten worden met Annuïteitenlening, of dat er een duidelijkere afbakening tussen deze artikelen dient te worden gemaakt  (hier melden).

Een annuïteitenhypotheek is een hypothecaire lening (hypotheek) waarin voor elke termijn het aflossingsbedrag zo wordt gekozen, dat de totale betaling, de som van rente en aflossing per termijn, hetzelfde is, en tevens aan het einde van de looptijd de gehele lening is terugbetaald. Het periodiek te betalen vaste bedrag wordt annuïteit genoemd.

In de annuïteit is in het begin het aflossingsbestanddeel zeer laag, maar neemt toe, naarmate de looptijd van de lening vordert. Voor het rentebestanddeel geldt het omgekeerde.

Als, zoals tot nu toe in Nederland het geval is, het renteaandeel kan worden afgetrokken van het belastbaar inkomen, neemt de netto last gedurende de looptijd van een annuïteitenhypotheek langzaam toe.

Anders dan bijvoorbeeld de spaarhypotheek kent de annuïteitenhypotheek geen ingebouwde veiligheid tegen renteverhogingen. Bij een stijgende rente stijgt ook de maandelijkse last. Het is dus niet verstandig een annuïteitenhypotheek af te sluiten waarvan de lasten nog maar net kunnen worden betaald, tenzij ervoor gekozen wordt om de rentevaste periode gelijk aan de looptijd van de lening te houden.

Per 1 januari 2013 bepaalt de Nederlandse Wet herziening fiscale behandeling eigen woning voor nieuwe hypotheken dat de betaalde rente alleen aftrekbaar is als het een lening betreft die gedurende de looptijd volledig en ten minste annuïtair wordt afgelost.[1]

Een alternatief is de lineaire hypotheek. Bij deze vorm betaalt men aan het begin van de hypotheek hogere maandlasten en nemen deze langzaam af.

Externe links[bewerken]

Voor een berekening van de jaarlasten (rente+aflossing) zie de rekenprogramma's: