Assendelfter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Assendelfter
Boerengeeltje
AssendelftersStam.jpg
Oorsprong Vlag van Nederland Nederland
Eigenschappen
Kleurslagen goudpel, zilverpel
Gewicht haan 1,5–1,7 kg
Gewicht hen 1,2–1,3 kg
Jaarlijkse eierproductie 180 eieren
Kleur eierschaal wit
Eiergewicht 50 g
Vorm landhoen
Kamvorm rozetkam
Gebruik hobby, eieren
Erkenning
Kleindier Liefhebbers
Nederland (NL)
erkend
Landsbond van fokkers
van neerhofdieren (B)
erkend
Entente européenne erkend
Pluimveeclub van
Zuid-Afrika
niet erkend
Assendelft (gemarkeerd) en de Zaanstreek (oranje gekleurd) in Noord-Holland
Assendelfter krielhen

De Assendelfter is een oud Nederlands kippenras, ontstaan in de Zaanstreek. Het is een zogenaamd pelhoen.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De Assendelfter en vergelijkbare lichte hoenders waren als legkippen vroeger zeer verbreid in de Zaanstreek en Waterland. Volgens sommigen is het ras de oorsprong van het gepelde Hollandse hoen. Aan het begin van de 20ste eeuw was het ras onder de huidige naam al internationaal bekend. Door de verwandschap met het Friese hoen bestond echter enige verwarring. In 1906 werd bijv. in een Engels boek beweerd, dat het Fries hoen in het verleden als "Assendelfter" bekend stond.[1] Na de Tweede Wereldoorlog moesten de Assendelfters, zoals veel andere regionale rassen, grotendeels het veld ruimen voor leghybriden en bleven als hobby- en tentoonstellingskippen bestaan.

Kenmerken[bewerken | brontekst bewerken]

Het ras is lichtgebouwd met een hooggedragen staart en een rozetkam[2]. Er bestaan twee erkende pelvarianten: geelpel, ook wel goudpel genoemd, en zilverpel. Door de kenmerken van de zilverfactor komt bij kruisingen van de kleurslagen ook citroenpel voor. Assendelfters zijn actieve kippen die veel ruimte nodig hebben. Ze hebben echter het voordeel, dat ze goed geadapteerd waren aan wisselvallig en guur weer. Ze leggen ongeveer 180 cremekleurige eieren per jaar. Er bestaat ook een krielvorm van het ras. Genetisch behoren ze tot de grote groep van pelhoenders, welke om de Noordzee en in het West-Duitse binnenland voorkomen.

Regionale benamingen[bewerken | brontekst bewerken]

Hoewel de naam Assendelfter zelfs in het verleden internationaal bekend geweest is, hadden de hoenders in Noord-Holland meerdere eigen betitelingen. De gebruikelijkste goudpelvariant werd meestal "boeregeeltje" of ook "bezaander" (een verbastering van Westzaander) genoemd. De zwaargepelde goudpeldieren heetten "bailtjes (bijltjes)", de zilvergepelden "sprokkols'" en de zeldzame geelwitpellen werden als "aiergele (eiergelen)" aangeduid.

Speciaalclub[bewerken | brontekst bewerken]

In 1981 hebben de liefhebbers en fokkers van de Assendelfter hoender zich verenigd in de "Assendelfter en Noord-Hollandse Blauwen Club". Intussen heeft de club circa 150 leden.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]