Augmentatie (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Met augmentatie of vergroting wordt in de muziektheorie aangegeven dat een thema of melodie in 'de vergroting' voorkomt, d.w.z. dat de nootwaarden ervan met een vaste factor verlengd zijn. De tegenhanger van augmentatie is diminutie ('verkleining'). De techniek van augmentatie en diminutie komt frequent voor in barokmuziek, maar ook in latere stijlen komt het verschijnsel voor.

Voorbeelden[bewerken]

De vier eerste tonen worden geaugmenteerd door de lengte der tonen tweemaal zo lang te maken:

Music ClefG.svgMusic 4pc1.svgMusic 8d1.svgMusic 4e1.svgMusic 4c1.svgMusic Bar.svgMusic ClefG.svgMusic 2pc1.svgMusic 4d1.svgMusic 2e1.svgMusic 2c1.svgMusic Bar.svg

Ook andere verhoudingen zijn mogelijk, bijvoorbeeld vergroting met een factor 4:

Music ClefG.svgMusic 44.svgMusic 4pc1.svgMusic 8d1.svgMusic 4e1.svgMusic 4c1.svgMusic Bar.svgMusic ClefG.svgMusic 1pc1.svgMusic 2d1.svgMusic 1e1.svgMusic 1c1.svgMusic Bar.svg