Baroktrombone

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De baroktrombone is de voorloper van de moderne trombone. De naam 'baroktrombone' wordt meestal gebruikt voor de trombones tot circa 1800, hoewel Engelse en Franse instrumenten uit de 19e eeuw qua ontwerp nog niet veel verschillen van de 'baroktrombone'. In het Engels wordt de baroktrombone een 'sackbut' genoemd.

Kenmerken[bewerken]

Sinds de baroktrombone 'herontdekt' werd, zijn er veel ontwikkelingen geweest in de nieuwbouw van deze instrumenten. In het begin waren dit simpelweg afgezaagde moderne trombones, maar tegenwoordig is er veel meer bekend over hoe deze instrumenten écht gebouwd werden. Een aantal typische kenmerken zijn:

  • Enge boring
  • Zeer dun messing, steeds dunner richting de beker
  • Kleine beker, vaak met versierde bekerrand (ter versteviging van het dunne metaal)
  • Koperen binnenschuif (niet verchroomd)
  • Afwezigheid van een 'waterklepje' in de schuif
  • Geen stempompen
  • Geen (kwart)ventielen
  • Vlak mondstuk met een scherpe rand

Daarnaast is een belangrijk verschil met de moderne tenortrombone dat de trombone tot ver in de 18e eeuw in A gespeeld werd (soms zelfs in G), niet in Bes. De gebruikelijke toonhoogte was toen circa a=466Hz, een halve toon hoger dan de moderne a=440Hz. De alttrombone en bastrombone werden allebei gespeeld in D (een octaaf verschil).

Moderne bouwers[bewerken]

Enkele ensembles met baroktrombone(s)[bewerken]

Enkele baroktrombonisten[bewerken]

  • Charles Toet (Nederland)
  • Adam Woolf (UK)
  • Wim Becu
  • Stefan Legee (Frankrijk)
  • Catherine Motuz (Canada)
  • Simen van Mechelen
  • Joost Swinkels (Nederland)
  • Kate Rockett (UK)
  • Charlotte van Passen (België)
  • Sue Addison (UK)
  • Philip Dale (UK)
  • Matthijs van der Moolen (Nederland)
  • Stephanie Dyer (UK)
  • Audrey Christensen (USA)
  • James Wigfull (UK)
  • Fabio de Cataldo (Italië)
  • Stephen Saunders (UK)
  • Daniel Lasalle (Frankrijk)