Colombiaans voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Colombia
Vlag van Colombia
Bijnaam Los Cafeteros
FIFA-ranglijst 10 Gedaald 2 (september 2017)
Hoogste ranking 3e (jul-aug 2013)
Laagste ranking 54e (juni 2011)
Associatie FCF
Bondscoach Vlag van Argentinië José Pekerman
Stadion Estadio Metropolitano
Roberto Meléndez
Meeste interlands Carlos Valderrama (111)
Topscorer Arnoldo Iguarán (25)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Mexico Mexico 3–1 Colombia Vlag van Colombia
(Panama-Stad, Panama; 10 februari 1938)
Grootste overwinning:
Vlag van Bahrein Bahrein 0–6 Colombia Vlag van Colombia
(Riffa, Bahrein; 26 maart 2015)
Grootste nederlaag:
Vlag van Brazilië Brazilië 9–0 Colombia Vlag van Colombia
(Lima, Peru; 24 maart 1957)
Wereldkampioenschap
Optredens 6 (eerste keer: 1962)
Beste resultaat Kwartfinale (2014)
Copa América
Optredens 19 (eerste keer: 1945)
Beste resultaat Winnaar (2001)
Confederations Cup
Optredens 1 (eerste keer: 2003)
Beste resultaat Vierde plaats (2003)
Thuis
Uit
Colombia and Ivory Coast match at the FIFA World Cup 2014-06-19 (18).jpg
Colombia and Ivory Coast match at the FIFA World Cup 2014-06-19 (26).jpg
Colombia vs England.jpg

Het Colombiaans voetbalelftal is een team van voetballers dat Colombia vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden. Het thuisstadion is het Estadio Metropolitano Roberto Meléndez in Barranquilla.

Colombia kwalificeerde zich zes keer voor een WK-eindronde. Op het WK van 1994 opende Andrés Escobar tegen de Verenigde Staten de score door een eigen doelpunt. Door het uiteindelijke verlies (1-2) en de verloren eerste wedstrijd werd Colombia uitgeschakeld. Enkele dagen later werd Escobar vermoord in zijn thuisland.

Deelname aan internationale toernooien[bewerken]

WK voetbal / Confederations Cup[bewerken]

Colombia neemt sinds 1957 deel aan de kwalificatiewedstrijden voor het WK en wist zich te kwalificeren voor de WK-eindronden van 1962, 1990, 1994, 1998, 2014 en 2018.

In 1990 overwoog de nationale voetbalselectie niet naar de WK-eindronde in Italië te reizen. Aanleiding waren bedreigingen afkomstig van een groepering (Lifucol), die claimde op te komen voor het goksyndicaat en zegde het nationale voetbal te willen bevrijden van drugsgelden. Pas nadat een groep van drugsbaronnen, de zogeheten Extraditables, bondscoach Francisco Maturana hadden laten weten dat zij de spelers niet met de dood hadden bedreigd, werden de trainingen hervat. Colombia ging uiteindelijk naar Italië en overleefde de groepsfase door winst op de Verenigde Arabische Emiraten (2-0), verlies tegen Joegoslavië (0-1) en een gelijkspel tegen de latere wereldkampioen West-Duitsland (1-1). In de achtste finales moest de ploeg uit Zuid-Amerika vervolgens na verlenging het hoofd buigen voor de Ontembare Leeuwen uit Kameroen. In de hitte (30 graden Celsius) van Napels kreeg Colombia de beste kansen. Carlos Estrada miste al na zeven minuten vrij voor doelman Thomas N'Kono, Freddy Rincón raakte van achttien meter de kruising. In de verlenging sloeg de 38-jarige supersub Roger Milla tweemaal toe namens de Afrikanen, waarna Bernardo Redín de eindstand in de 116de minuut op 2-1 bepaalde. Voor het eerst in de geschiedenis bereikte daardoor een Afrikaans land de laatste acht van een WK voetbal.

Bij het WK-eindronde 1994 in de Verenigde Staten trad Colombia aan als een van de outsiders, omdat het land indruk had gemaakt in de Zuid-Amerikaanse kwalificatiezone. De selectie onder leiding van bondscoach Francisco Maturana bleef zonder nederlaag en versloeg onder meer tweemaal Argentinië. Vooral de ruim uitgevallen uitzege (0-5), behaald op 5 september 1993 in Buenos Aires, had internationaal veel indruk gemaakt. De vreugde over deze historische overwinning was ook memorabel; deze leidde in de hoofdstad Bogota tot tachtig doden[1]. President César Gaviria decoreerde spelers en trainer nog voor het vertrek naar de eindronde. Voetballegende Pelé had de ploeg vooraf zelfs getipt als een van de kanshebbers op de eindzege. "'Mijn favorieten zijn de Colombianen die soms echt fantastisch voetbal spelen", zei hij in een interview[2]. "In Asprilla, Rincón en Valderrama hebben zij bijzondere spelers en bovendien is het elftal goed georganiseerd. Colombia heeft zonder twijfel de mooiste ploeg. Het is alleen de vraag of er voldoende fysieke kracht in zit."

Maar op de eindronde zelf kon Colombia voortijdig naar huis na nederlagen tegen Roemenië (1-3) en gastland Amerika (1-2). De afsluitende zege op Zwitserland (2-0) mocht niet meer baten. De Colombianen hadden plaatsing voor de volgende ronde niet meer in eigen hand; ze waren afhankelijk van de uitslag in Los Angeles, waar de Verenigde Staten en Roemenië tegen elkaar speelden. Colombia was alleen gebaat bij een forse zege van de WK-organisator, maar het waren de Oost-Europeanen die met 1-0 zegevierden door een treffer van verdediger Dan Petrescu.

Colombia had slechts vier spelers meegenomen naar de VS die waren gehard in de Europese profcompetities. Aanvoerder Carlos Valderrama, bijgenaamd De Witte Gullit, redde het niet in Frankrijk en Spanje en Adolfo Valencia kon in het seizoen 1993/94 zijn draai niet vinden bij Bayern München. Víctor Aristizábal en Faustino Asprilla waren succesvoller, bij respectievelijk Valencia en Parma. Maturana, die na afloop van het toernooi als trainer in dienst trad van Atlético Madrid, had voorafgaand aan de laatste wedstrijd al zijn ontslag ingediend. De uitschakeling van Colombia werd naderhand overschaduwd door de moord op verdediger Andrés Escobar, die op 2 juli 1994 in zijn geboortestad Medellín werd doodgeschoten, luttele dagen nadat hij op het wereldkampioenschap een eigen doelpunt had gemaakt tegen de Verenigde Staten.

Voor het WK-toernooi in 2014, gespeeld in Brazilië, wist Colombia plaatsing af te dwingen door in de voorlaatste kwalificatiewedstrijd tegen Chili, op vrijdag 11 oktober 2013, een 0-3-achterstand in de tweede helft recht te zetten: 3-3. Aanvaller Radamel Falcao benutte in de slotfase twee strafschoppen, nadat de Chilenen met tien man verder moesten spelen na de rode kaart voor Carlos Carmona. Bij de WK-eindronde zelf wist Colombia door te dringen tot de kwartfinale. Daarin was gastland Brazilië uiteindelijk met 2-1 te sterk voor de selectie van bondscoach José Pekerman. Thiago Silva en David Luiz scoorden voor de Brazilianen. James Rodríguez benutte in de slotfase nog een strafschop. Dat was zijn zesde treffer van het toernooi. Met dat aantal werd hij topscorer van het toernooi. In het begin van het toernooi had Rodríguez in alle drie groepsduels – tegen Griekenland (3-0), Ivoorkust (2-1) en Japan (4-1) – één keer gescoord. Die reeks gaf hij met twee doelpunten in de achtste finale tegen Uruguay (2-0) een passend vervolg. Na de voormalige Braziliaanse wereldster Pelé, die in 1958 als zeventienjarige zes keer scoorde, was de Colombiaan de op één na jongste maker van minimaal zes goals op één WK-eindronde. De laatste die vijfmaal op rij scoorde bij een WK was de Peruviaan Teofilo Cubillas op de WK's van 1970 (vier duels op rij gescoord) en 1978 (één wedstrijd, één treffer). Na zijn uitblinkersrol werd Rodríguez ingelijfd door Real Madrid.

Vier jaar later was Colombia opnieuw van de partij bij de WK-eindronde, nog altijd onder leiding van Pekerman. Het land was op de vierde plaats geëindigd in de CONMEBOL-kwalificatiezone, achter Brazilië, Uruguay en Argentinië, waardoor rechtstreekse plaatsing een feit was. Colombia was ingedeeld in groep H en leed in de openingswedstrijd, gespeeld op 19 juni, een enigszins verrassende nederlaag tegen het lager ingeschatte Japan (1-2). Matchwinner was Yuya Osako. Colombia beëindigde de wedstrijd met tien man, nadat middenvelder Carlos Sánchez al na drie minuten en vijftien seconden van het veld was gestuurd door scheidsrechter Damir Skomina, omdat hij hands had gemaakt in het strafschopgebied. Dat was de op één na snelste rode kaart in de geschiedenis van het WK voetbal. Het vergrijp kwam Sánchez in eigen land te staan op een doodsbedreiging.[3] Vervolgens was Colombia in de overige twee groepswedstrijden te sterk voor Polen (3-0) en Senegal (1-0), waarna de ploeg in de achtste finales na strafschoppen alsnog werd uitgeschakeld door Engeland. In de reguliere speeltijd waren beide teams bleven steken op 1-1 door treffers van de Engelse topschutter Harry Kane (rake strafschop in de 57ste minuut na een overtreding van Sánchez) en een rake kopbal van verdediger Yerry Mina in blessuretijd. Colombia trad in het harde duel aan zonder sterspeler Rodriguez; de middenvelder van Bayern München had te veel last van een zwelling in zijn kuit. Engeland won de serie vanaf elk meter met 4-3. Jordan Henderson miste zijn strafschop voor The Three Lions. Maar omdat Mateus Uribe daarna op de lat schoot en de inzet van Carlos Bacca werd gekeerd door doelman Jordan Pickford kreeg Eric Dier de kans om af te rekenen met het penaltytrauma van de Engelsen. Het land had maar liefst zes van de zeven strafschoppenseries op de laatste EK's en WK's verloren. Alleen bij de EK-eindronde in eigen land wisten de Engelsen na penalty's te winnen van Spanje, maar vervolgens ging het in de halve finales tegen Duitsland weer mis. Uitgerekend de Engelse bondscoach Gareth Southgate miste toen de beslissende.

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Zweden 1958 Niet gekwalificeerd
Vlag van Chili 1962 Groepsfase 3 0 1 2 5 11 (Kwal.)
Vlag van Engeland 1966 Niet gekwalificeerd
Vlag van Mexico 1970 Niet gekwalificeerd
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1990 Achtste finale 4 1 1 2 4 4 (Kwal.)
Vlag van Verenigde Staten 1994 Groepsfase 3 1 0 2 4 5 (Kwal.)
Vlag van Frankrijk 1998 Groepsfase 3 1 0 2 1 3 (Kwal.)
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd
Vlag van Brazilië 2014 Kwartfinale 5 4 0 1 12 4 (Kwal.)
Vlag van Rusland 2018 Achtste finale 4 2 1 1 6 3 (Kwal.)
Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Frankrijk 2003 Vierde 5 2 0 3 5 5

Copa América (Zuid-Amerikaans kampioenschap)[bewerken]

Zuid-Amerikaans kampioenschap overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Chili 1945 Vijfde 6 1 1 4 7 25
Vlag van Argentinië 1946 Geen deelname
Vlag van Ecuador 1947 Achtste 7 0 2 5 2 19
Vlag van Brazilië (1889-1960) 1949 Achtste 7 0 2 5 4 23
Vlag van Peru 1953 Geen deelname
Vlag van Chili 1955
Vlag van Uruguay 1956
Vlag van Peru 1957 Vijfde 6 2 0 4 10 25
Vlag van Argentinië 1959 Geen deelname
Vlag van Ecuador 1959
Vlag van Bolivia 1963 Zevende 6 0 1 5 10 19
Vlag van Uruguay 1967 Niet gekwalificeerd
Copa América overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
1975 Tweede 9 6 0 3 11 5
1979 Groepsfase 4 2 1 1 5 2
1983 Groepsfase 4 1 2 1 5 5
Vlag van Argentinië 1987 Derde 4 3 0 1 8 3
Vlag van Brazilië 1989 Groepsfase 4 1 2 1 5 4
Vlag van Chili 1991 Vierde 7 2 2 3 5 6
Vlag van Ecuador 1993 Derde 6 3 2 1 6 4
Vlag van Uruguay 1995 Derde 6 3 1 2 7 8
Vlag van Bolivia 1997 Kwartfinale 4 1 0 3 6 7
Vlag van Paraguay 1999 Kwartfinale 4 3 0 1 8 4
Vlag van Colombia 2001 Kampioen 6 6 0 0 11 0
Vlag van Peru 2004 Vierde 6 3 1 2 7 7
Vlag van Venezuela 2007 Groepsfase 3 1 0 2 3 9
Vlag van Argentinië 2011 Kwartfinale 4 2 1 1 3 2
Vlag van Chili 2015 Kwartfinale 4 1 2 1 1 1
Vlag van Verenigde Staten 2016 Derde 6 3 1 2 7 6
Vlag van Brazilië 2019 juni/juli 2019
Vlag van Ecuador 2023 juni/juli 2023

CONCACAF Gold Cup[bewerken]

CONCACAF Gold Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Verenigde Staten 2000 Tweede 5 2 1 2 5 7
Vlag van Verenigde StatenVlag van Mexico 2003 Kwartfinale 3 1 1 1 2 3
Vlag van Verenigde Staten 2005 Halve finale 5 2 0 3 7 7

Olympische Spelen[bewerken]

Colombia wist zich vier keer te plaatsen voor het olympisch voetbaltoernooi, te beginnen in 1968. De ploeg strandde telkens in de groepsfase.

1968 · Voorronde
1972 · Voorronde

1980 · Voorronde
1992 · Voorronde

Interlands[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Interlands Colombiaans voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Colombia.

FIFA-wereldranglijst[4][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
Straight Line Steady.svg 21 Green Arrow Up.svg 17 Green Arrow Up.svg 15 Green Arrow Up.svg
4
Red Arrow Down.svg 10 Red Arrow Down.svg 34 Green Arrow Up.svg 25 Green Arrow Up.svg 15 Green Arrow Up.svg
5
Red Arrow Down.svg 37 Red Arrow Down.svg 39 Green Arrow Up.svg 26 Green Arrow Up.svg 24 Red Arrow Down.svg 34 Green Arrow Up.svg 17 Red Arrow Down.svg 49 Green Arrow Up.svg 39 Red Arrow Down.svg 48 Green Arrow Up.svg 36 Green Arrow Up.svg
5
Green Arrow Up.svg
4
Green Arrow Up.svg
3
Red Arrow Down.svg
8
Green Arrow Up.svg
6
Red Arrow Down.svg 13

Huidige selectie[bewerken]

James Rodriguez.jpg

De volgende spelers werden opgenomen in de selectie voor het WK voetbal 2018 in Rusland.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de oefenwedstrijd tegen Vlag van Egypte Egypte (0–0) op 1 juni 2018.

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 David Ospina 86 0 Vlag van Engeland Arsenal
12 Camilo Vargas 5 0 Vlag van Colombia Deportivo Cali
23 José Fernando Cuadrado 1 0 Vlag van Colombia Once Caldas
Verdediging
2 Cristián Zapata 55 2 Vlag van Italië AC Milan
3 Óscar Murillo 13 0 Vlag van Mexico Pachuca
4 Santiago Arias 41 0 Vlag van Nederland PSV
13 Yerry Mina 12 3 Vlag van Spanje FC Barcelona
17 Johan Mojica 4 1 Vlag van Spanje Girona FC
18 Farid Díaz 13 0 Vlag van Paraguay Club Olimpia
23 Davinson Sánchez 13 0 Vlag van Engeland Tottenham
Middenveld
5 Wílmar Barrios 10 0 Vlag van Argentinië Boca Juniors
6 Carlos Sánchez 85 0 Vlag van Italië Fiorentina
8 Abel Aguilar 70 7 Vlag van Colombia Deportivo Cali
10 James Rodríguez 63 21 Vlag van Duitsland FC Bayern München
15 Mateus Uribe 8 0 Vlag van Mexico América
16 Jefferson Lerma 5 0 Vlag van Spanje Levante
20 Juan Fernando Quintero 15 2 Vlag van Argentinië River Plate
Aanval
7 Carlos Bacca 45 14 Vlag van Spanje Villarreal
9 Radamel Falcao Aanvoerder 73 29 Vlag van Frankrijk AS Monaco
11 Juan Cuadrado 70 7 Vlag van Italië Juventus
14 Luis Muriel 18 2 Vlag van Spanje Sevilla
19 Miguel Borja 7 2 Vlag van Brazilië Palmeiras
21 José Izquierdo 5 1 Vlag van Engeland Brighton HA

Bekende spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van spelers van het Colombiaanse voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal vijftien interlands achter hun naam.

Juan Pablo Ángel
Iván Córdoba
Andrés Escobar
Luis Muriel
Radamel Falcao
Fredy Guarín

René Higuita
Faryd Mondragón
Luis Perea
Juan Camilo Zúñiga
Carlos Valderrama

Adolfo Valencia
Juan Fernando Quintero
Mario Yepes
Carlos Bacca
James Rodríguez

Jackson Martínez
Pablo Armero
Cristián Zapata
Hugo Rodallega
Yerry Mina

Bondscoaches[bewerken]

  • Bijgewerkt tot en met de vriendschappelijke wedstrijd tegen Vlag van China China (0–4) op 14 november 2017.
Naam[5] Van Tot Duels
Vlag van Colombia Alfonso Novoa 10 februari 1938 23 februari 1938 5
Vlag van Argentinië Fernando Paternoster 8 augustus 1938 21 augustus 1938 4
Vlag van Colombia Roberto Meléndez 21 januari 1945 21 februari 1945 6
Vlag van Peru José Arana Cruz 9 december 1946 20 december 1946 6
Vlag van Argentinië Lino Taioli 2 december 1947 29 december 1947 7
Geen bondscoach 6 april 1949 6 mei 1949 7
Vlag van Colombia Pedro López 16 maart 1957 1 april 1957 6
Vlag van Argentinië Rodolfo Orlandini 16 juni 1957 7 juli 1957 5
Vlag van Argentinië Adolfo Pedernera 5 februari 1961 7 juni 1962 9
Vlag van Colombia Gabriel Ochoa Uribe 10 maart 1963 31 maart 1963 6
Vlag van Colombia Efraín Sánchez 1 september 1963 4 september 1963 2
Vlag van Colombia Antonio Julio de la Hoz 20 juni 1965 7 augustus 1965 4
Vlag van Paraguay César López Fretes 30 november 1966 11 december 1966 2
Vlag van Colombia Francisco Zuluaga 16 oktober 1968 24 augustus 1969 14
Vlag van Paraguay César López Fretes 20 mei 1970 20 mei 1970 1
Vlag van Joegoslavië Todor Veselinović 29 maart 1972 5 juli 1973 13
Vlag van Colombia Efraín Sánchez 20 juli 1975 28 oktober 1975 9
Vlag van Joegoslavië Blagoje Vidinić 15 oktober 1976 5 september 1979 16
Vlag van Argentinië Carlos Bilardo 5 januari 1980 13 september 1981 10
Vlag van Colombia Efraín Sánchez 14 februari 1983 11 oktober 1984 14
Vlag van Colombia Gabriel Ochoa Uribe 1 februari 1985 3 november 1985 19
Vlag van Colombia Francisco Maturana 11 juni 1987 23 juni 1990 40
Vlag van Colombia Luis Augusto García 29 januari 1991 21 juli 1991 2
Vlag van Colombia Humberto Ortíz 8 juli 1992 2 augustus 1992 3
Vlag van Colombia Francisco Maturana 24 februari 1993 26 juni 1994 35
Vlag van Colombia Hernán Darío Gómez 31 januari 1995 26 juni 1998 58
Vlag van Colombia Javier Álvarez 9 februari 1999 19 november 1999 15
Vlag van Colombia Luis Augusto García 12 februari 2000 24 april 2001 21
Vlag van Colombia Francisco Maturana 3 juni 2001 14 november 2001 13
Vlag van Colombia Reinaldo Rueda 7 mei 2002 12 mei 2002 3
Vlag van Colombia Francisco Maturana 20 november 2002 19 november 2003 18
Vlag van Colombia Reinaldo Rueda 18 februari 2004 november 2006 40
Vlag van Colombia Jorge Luis Pinto 12 december 2006 16 september 2008 27
Vlag van Colombia Eduardo Lara 19 september 2008 15 oktober 2009 15
Vlag van Colombia Hernán Darío Gómez 4 mei 2010 september 2011 16
Vlag van Colombia Leonel Álvarez september 2011 13 december 2011 5
Vlag van Argentinië José Pekerman januari 2012 heden 70

Statistieken[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van voetbalinterlands Colombia voor een statistisch overzicht van alle gespeelde wedstrijden

Colfútbol · A-internationals · Selecties · Statistieken · Bondscoaches · Colombiaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Colombia U20 · Colombia U17

1938 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

WK 1962 · OS 1968 · OS 1972 · OS 1980 · WK 1990 · OS 1992 · WK 1994 · WK 1998 · WK 2014 · WK 2018

1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Argentinië · Australië · Bahrein · België · Bolivia · Brazilië · Canada · Chili · China · Costa Rica · Cuba · DDR · Duitsland · Ecuador · Egypte · El Salvador · Engeland · Finland · Frankrijk · Griekenland · Guatemala · Haïti · Honduras · Hongarije · Hongkong · Ierland · Israël · Ivoorkust · Jamaica · Japan · Joegoslavië · Jordanië · Kameroen · Koeweit · Liberia · Mexico · Marokko · Montenegro · Nederland · Nederlandse Antillen · Nicaragua · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Panama · Paraguay · Peru · Polen · Puerto Rico · Roemenië · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Servië · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Trinidad en Tobago · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Venezuela · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Brazilië (2014) · Griekenland (2014) · Ivoorkust (2014) · Japan (2014) · Japan (2018) · Uruguay (2014)